May mga pag-iwan na hindi mo agad maiintindihan. Minsan, akala mo kayo na hanggang dulo. Akala mo siya na ang pahinga mo, kakampi mo, at taong pipili sa’yo kahit mahirap ang sitwasyon. Pero isang araw, bigla siyang lumayo. Bigla kang naiwan sa mga tanong na walang malinaw na sagot. Masakit, oo. Nakakabaliw isipin, oo. Pero kahit iniwan ka ng taong mahal mo, hindi ibig sabihin noon ay tapos na ang buhay mo. Minsan, ang pag-iwan ng isang tao ay simula pala ng pagbabalik mo sa sarili mo.
- HINDI KA KULANG DAHIL INIWAN KA NIYA
Kapag iniwan ka ng taong mahal mo, ang unang pumapasok sa isip mo ay, “Ano ang kulang sa akin?” Minsan sisisihin mo ang sarili mo. Iisipin mong baka hindi ka sapat, baka may mali sa’yo, baka kung mas maganda, mas mabait, mas matiisin, o mas maunawain ka, baka nanatili siya. Pero tandaan mo, hindi lahat ng umaalis ay umalis dahil may kulang sa naiwan. Minsan, umaalis ang tao dahil hindi nila kayang pahalagahan ang taong nasa harap nila.
Hindi porket pinili ka niyang iwan ay ibig sabihin wala kang halaga. Hindi porket binitawan ka niya ay ibig sabihin madali kang palitan. May mga taong hindi marunong mag-ingat ng pagmamahal na malinis. May mga taong kapag nakuha na nila ang tiwala mo, saka nila ipinaparamdam na parang wala kang halaga. Pero ang pagkakamali nila ay hindi sukatan ng pagkatao mo.
Huwag mong gawing salamin ang pag-alis niya para husgahan ang sarili mo. Hindi mo kailangang sirain ang sarili mo sa kakahanap ng dahilan kung bakit hindi ka pinili. Minsan, kahit ibigay mo ang buong puso mo, may tao pa ring hindi marunong manatili. Hindi dahil mahina ang pagmamahal mo, kundi dahil hindi sapat ang katapatan nila.
Oo, masakit maiwan. Masakit maramdaman na ikaw ang lumaban pero ikaw pa rin ang naiwan. Pero hindi ka nabawasan bilang tao. Hindi nawala ang halaga mo. Hindi naging mali ang lahat ng pagmamahal na ibinigay mo. Nagkataon lang na ibinigay mo ito sa taong hindi kayang suklian nang tama.
Kaya huwag mong sabihin sa sarili mong kulang ka. Hindi ka kulang. Napunta ka lang sa taong hindi marunong kumilala ng sapat.
- NORMAL LANG NA MASAKTAN, PERO HUWAG MONG HAYAANG LUNURIN KA NG SAKIT
Kapag iniwan ka ng taong mahal mo, huwag mong piliting maging okay agad. Hindi mo kailangang magpanggap na malakas kung gabi-gabi ka namang umiiyak. Hindi mo kailangang ngumiti sa harap ng iba kung sa loob mo ay gumuho ang mundo mo. Normal lang na masaktan. Normal lang na malungkot. Normal lang na hanapin mo siya sa mga lugar, kanta, mensahe, at alaala na dati ninyong pinagsaluhan.
May mga araw na akala mo kaya mo na, pero biglang babalik ang sakit. May mga oras na isang simpleng bagay lang ang makakapagpaalala sa kanya, tapos parang sariwa na naman ang sugat. Hindi ibig sabihin noon na mahina ka. Ibig sabihin lang noon, nagmahal ka nang totoo. Hindi madaling bitawan ang taong naging parte ng pangarap mo, lalo na kung hindi mo naman inasahan na iiwan ka niya.
Pero habang binibigyan mo ng oras ang sarili mong masaktan, huwag mong hayaang lamunin ka ng sakit. Umiyak ka, pero kumain ka pa rin. Magpahinga ka, pero huwag mong pabayaan ang sarili mo. Malungkot ka, pero huwag mong sirain ang buhay mo dahil may taong hindi marunong manatili. Hindi mo kailangang burahin agad ang sakit, pero kailangan mong alagaan ang sarili mo habang dumadaan ka rito.
Tandaan mo, ang sakit ay bisita lang. Hindi mo ito dapat gawing permanenteng tirahan. Darating ang araw na hindi na kasingbigat ang pangalan niya. Darating ang araw na hindi ka na iiyak sa alaala niya. Darating ang araw na mararamdaman mong kaya mo palang mabuhay kahit wala siya.
Kaya sa ngayon, huminga ka lang. Isa-isang araw lang. Hindi mo kailangang gumaling agad. Kailangan mo lang huwag sumuko sa sarili mo.
- HUWAG MONG HABULIN ANG TAONG PINILING LUMAYO
Isa sa pinakamahirap gawin kapag iniwan ka ng taong mahal mo ay ang hindi siya habulin. Gusto mong mag-message. Gusto mong magtanong kung bakit. Gusto mong ipaalala lahat ng pinagsamahan ninyo. Gusto mong sabihin na kaya mo pang ayusin, kaya mo pang magbago, kaya mo pang maghintay. Pero minsan, ang pinakamasakit na katotohanan ay ito: kapag ang tao ay desidido nang lumayo, kahit anong habol mo, lalo ka lang mapapagod.
Hindi mo kailangang magmakaawa para piliin ka. Hindi mo kailangang ibaba ang sarili mo para lang bumalik ang taong kusang umalis. Hindi mo kailangang pilitin ang sarili mong manatili sa pintuang siya mismo ang nagsara. Ang taong tunay na mahal ka ay hindi kailangang habulin nang paulit-ulit para lang maalala niyang mahalaga ka.
Alam kong mahirap tanggapin. Lalo na kung mahal mo pa. Lalo na kung may parte sa’yo na umaasang babalik siya. Pero may pagkakaiba ang pagmamahal sa paghabol sa taong paulit-ulit kang sinasaktan. May pagkakaiba ang pakikipaglaban sa pagpipilit sa taong ayaw na. Hindi lahat ng laban ay dapat ipagpatuloy, lalo na kung ikaw na lang ang lumalaban.
Kapag hinabol mo ang taong piniling lumayo, baka mas lalo mong makalimutan ang sarili mo. Baka sa kakahingi mo ng pagmamahal sa kanya, hindi mo na mapansin na ikaw mismo ang unti-unting nauubos. Baka sa kagustuhan mong bumalik siya, pumayag ka na sa pagmamahal na kulang, malamig, at pilit.
Kaya kahit masakit, matuto kang tumigil. Hindi dahil hindi mo siya mahal, kundi dahil kailangan mo ring mahalin ang sarili mo. Minsan, ang pinakamatapang na gawin ay hindi ang humabol, kundi ang hayaan ang umalis na manatiling wala.
- ANG PAG-IWAN NIYA AY HINDI KATAPUSAN NG KWENTO MO
Kapag iniwan ka ng taong mahal mo, parang gumuho ang mga plano mo. Lahat ng pangarap na binuo ninyong dalawa, biglang naging alaala na lang. Yung mga lugar na gusto ninyong puntahan, mga bagay na gusto ninyong gawin, at kinabukasang akala mo kasama siya, biglang naglaho. Kaya minsan, pakiramdam mo wala nang saysay ang susunod na kabanata ng buhay mo.
Pero tandaan mo, hindi siya ang buong kwento mo. Parte lang siya ng buhay mo, pero hindi siya ang buong dahilan ng pag-iral mo. Bago mo siya nakilala, may buhay ka na. May pangarap ka na. May pagkatao ka na. At kahit umalis siya, hindi ibig sabihin na nawala na rin ang lahat ng iyon. Maaaring nagulo ang direksyon mo, pero hindi pa tapos ang biyahe mo.
May mga taong dumarating sa buhay natin para turuan tayo, hindi para manatili. May mga relasyon na masakit man ang dulo, may iniiwang aral na kailangan natin para maging mas matatag. Baka tinuruan ka niyang huwag ibigay lahat nang walang tinitira sa sarili. Baka tinuruan ka niyang makinig sa red flags. Baka tinuruan ka niyang hindi lahat ng mahal mo ay dapat mong pagkatiwalaan agad.
Hindi mo man makita ngayon ang dahilan, darating ang panahon na mauunawaan mo kung bakit kailangang matapos. Minsan, may mga bagay na kailangang mawala para magkaroon ng lugar ang mas tamang darating. Minsan, may taong kailangang umalis para maalala mong hindi mo pala kailangang isuko ang sarili mo para mahalin.
Kaya huwag mong ituring ang pag-alis niya bilang katapusan. Sakit lang ito, hindi hatol. Kabanata lang ito, hindi buong aklat. May susunod pang pahina, at sa pahinang iyon, ikaw naman ang pipili sa sarili mo.
- PILIIN MONG BUMANGON KAHIT HINDI PA BUO ANG PUSO MO
Hindi mo kailangang hintaying maging buo ka bago ka bumangon. Minsan, babangon ka pa rin kahit may luha. Papasok ka pa rin kahit mabigat ang dibdib. Ng ngingiti ka pa rin kahit may parte sa’yo na nasasaktan. Iyon ang tunay na tapang—ang magpatuloy kahit hindi ka pa okay, ang alagaan ang sarili mo kahit may taong hindi ka iningatan, at ang piliin ang buhay kahit may parte nito na nawala.
Ang pagbangon ay hindi laging dramatic. Minsan, ito ay simpleng pagligo kahit wala kang gana. Pagkain kahit wala kang appetite. Pagpapatuloy sa trabaho kahit lutang ka. Pag-iwas na tingnan ang profile niya kahit nanginginig ang kamay mo. Pag-delete ng lumang usapan kapag handa ka na. Pagpili na huwag nang bumalik sa taong paulit-ulit kang binabasag.
Unti-unti lang. Hindi mo kailangang madaliin. Hindi mo kailangang patunayan sa lahat na okay ka na. Ang mahalaga, araw-araw mong pinipili na huwag manatili sa sakit. Araw-araw mong pinapaalala sa sarili mo na may buhay pa pagkatapos ng pag-iwan. Araw-araw mong kinukuha pabalik ang sarili mong nawala habang minamahal mo siya.
Darating ang araw na hindi mo na siya hahanapin sa bawat tahimik na gabi. Darating ang araw na hindi mo na iisipin kung bakit ka iniwan. Darating ang araw na mas magiging mahalaga na sa’yo ang peace of mind mo kaysa sa sagot na hindi niya kayang ibigay. At pagdating ng araw na iyon, maiintindihan mo na ang pagbangon ay hindi nangyari bigla—pinili mo ito araw-araw.
Kaya ngayon, kahit masakit pa, piliin mong bumangon. Hindi para ipakitang natalo siya. Hindi para magpanggap na hindi ka nasaktan. Kundi para patunayan sa sarili mo na kahit iniwan ka, hindi mo iiwan ang sarili mo.
Kung minsan ka na ring iniwan ng taong mahal mo pero pinipili mo pa ring bumangon, i-like mo ang post na ito, i-share sa taong kailangan makarinig nito, at mag-comment ng “BABANGON AKO” bilang paalala na hindi natatapos ang buhay sa taong umalis.
