MILYONARYONG ARKITEKTO HINANAP ANG AMA NA NANG-IWAN SA KANYA NOONG BATA PA SIYA—PERO NANG MAKITA ITO SA OSPITAL, BIGLANG NABASAG ANG KANYANG PUSO!

EPISODE 1

“Kung buhay pa siya, gusto kong itanong kung bakit niya kami iniwan!” Nanginginig ang tinig ni Isabel habang nakatitig sa lumang litrato ng kanyang ama. Tatlumpu’t dalawang taon na niyang kinikimkim ang tanong na iyon.

Sa edad na apatnapu’t isa, isa nang milyonaryang arkitekta si Isabel Navarro sa Cebu City. Siya ang nagdisenyo ng mga hotel at pabahay, ngunit bawat tagumpay ay may kasamang alaalang hindi niya mabura: ang gabing umalis ang amang karpinterong si Ernesto, bitbit ang isang lumang katad na bag.

Siyam na taong gulang lamang siya noon. Naiwan silang mag-ina sa inuupahang bahay na tumutulo ang bubong. Nagtinda ng kakanin ang kanyang inang si Pilar upang mapag-aral siya. Kapag umuulan, inilalatag ni Isabel ang mga timba at nangangarap ng bahay na hindi pinapasok ng tubig.

“Nay, kapag arkitekta na ako, ipagagawa kita ng matibay na bahay,” pangako niya.

Natupad niya iyon. Ngunit pumanaw si Pilar bago pa nito matirhan ang bahay na ipinagawa ng anak. Habang inaayos ni Isabel ang mga naiwang gamit, may natagpuan siyang lumang resibo ng padalang pera at isang papel na may address ng bahay sa Bohol. Parehong nakapangalan kay Ernesto.

Dinala siya ng address sa isang pampublikong ospital. Ayon sa nars, ilang linggo nang naka-confine ang matandang lalaki matapos ma-stroke. Mag-isa ito, at lumang litrato lamang ang palaging ipinapahawak.

Nang pumasok si Isabel, nakita niya ang halos hindi makagalaw na ama. Sa tabi ng kama ay nakapatong ang katad na bag na naaalala niya mula pagkabata. May tahi iyon sa gilid na ginawa niya noon.

Dahan-dahang binuksan iyon ng nars upang hanapin ang dokumentong pangkalusugan. Ngunit isang nakatiklop na plano ng bahay ang nahulog, kasama ang sulat na nakapangalan kay Isabel.

Nang makita niya ang petsa at lagda, napaatras siya. Iyon ang guhit na ginawa niya noong siyam na taong gulang siya.

EPISODE 2

“Bakit nasa inyo pa ito?” halos pabulong na tanong ni Isabel. Nakaguhit sa papel ang maliit na bahay na may pulang bubong, dalawang bintana, at punong mangga sa bakuran. Sa ibaba ay nakasulat ang batang pangako niya: “Para kina Nanay at Tatay.”

Hindi makapagsalita si Ernesto. Bahagya niyang iginalaw ang kaliwang kamay at itinuro ang katad na bag. Ipinaliwanag ng nars na hirap pa siyang magsalita dahil sa stroke, ngunit nakauunawa siya sa mga sinasabi sa kanya.

Sa loob ng bag ay may mga lumang resibo, sobre, at isang kuwadernong puno ng mga petsa. Habang binubuklat iyon, napansin ni Isabel ang pangalan ng dati niyang guro sa elementarya, si Ma’am Lorna. Katabi nito ang mga halagang ipinadala para sa kanyang proyekto, uniporme, at matrikula.

Naalala niya ang gurong palaging nagsasabing may hindi nagpapakilalang taong tumutulong sa kanyang pag-aaral. Inakala niyang donasyon iyon ng paaralan.

Tinawagan niya si Ma’am Lorna, na ngayon ay retirado na. Mahaba ang katahimikan sa kabilang linya nang marinig nito ang pangalan ni Ernesto.

“Anak, pinakiusapan akong huwag sabihin noon,” paliwanag ng guro. “May ipinapadala siyang pera kapag may trabaho sa konstruksiyon. Hindi palagi, pero hindi siya tumigil hangga’t kaya niya.”

“Bakit hindi niya sinabi sa akin?”

“Sinubukan niya. Pero may mga liham siyang hindi naipadala dahil natatakot siyang tanggihan mo.”

Mahigpit na napahawak si Isabel sa kuwaderno. Nakatala roon ang mga taong nagkaroon ng trabaho si Ernesto sa iba’t ibang probinsya. May mga buwang walang kita, kasunod ang maliliit na padalang pera. Sa pinakahuling pahina, may isang pangungusap: “Hindi sapat ang pagpapadala. Dapat sana, nanatili ako.”

Napalingon si Isabel sa ama. Hindi nabura ng mga resibo ang alaala ng bawat kaarawang wala ito, o ang mga gabing umiiyak si Pilar dahil sa pagod. Ngunit ngayon, alam niyang may bahagi ng kuwento na hindi niya nakita.

Nang makapagsalita nang bahagya si Ernesto, paisa-isa nitong ikinuwento ang nangyari. Noong mawalan siya ng trabaho, nangutang siya sa maling tao upang makapagpatayo ng maliit na pagawaan. Nalugi iyon. Sa hiya at takot na harapin ang pamilya, sumama siya sa isang proyekto sa malayong lalawigan.

“Akala ko, babalik akong may pera,” sabi niya, hirap na hirap. “Pero naging taon ang mga buwan. Habang tumatagal, lalo akong natakot.”

“Isang tawag lang sana, Tay,” sagot ni Isabel. “Kahit sabihin ninyo lang na buhay kayo.”

Tumango ang matanda. Pumatak ang luha nito sa unan.

“Tama ka. Hindi kita dapat pinaghintay.”

Ipinakita ni Ernesto ang isa pang pahina ng kuwaderno. Nakatala roon ang address ng bahay na ipinagawa ni Isabel para sa ina, kasama ang petsang nabasa niya iyon sa pahayagan. May nakadikit ding ginupit na artikulo tungkol sa unang proyektong pabahay ng anak.

“Proud ako,” bulong niya. “Pero wala akong lakas ng loob lumapit.”

Hindi agad yumakap si Isabel. Umupo lamang siya sa tabi ng kama at tinitigan ang mga kamay ng amang puno ng peklat. Mga kamay iyon ng karpinterong minsang nagturo sa kanya kung paano gumuhit ng tuwid na linya gamit ang ruler.

Makalipas ang ilang araw, bumalik si Isabel dala ang bagong folder. Sa loob ay mga dokumento para sa paglipat ni Ernesto sa pasilidad na may rehabilitasyon. Hindi niya ipinangakong magiging madali ang pagpapatawad, ngunit sinabi niyang tutulungan niya itong gumaling at mag-uusap sila habang may panahon.

Sa mga sumunod na linggo, ikinuwento ni Isabel ang mga araw na naghintay siya sa gate ng paaralan. Tahimik na nakinig si Ernesto. Hindi siya humingi ng mabilis na kapatawaran; humingi lamang siya ng pagkakataong makabawi.

Nang bumuti ang kondisyon ng matanda, dinala niya ito sa maliit na bahay na ipinagawa niya sa probinsya. May rampa na sa pintuan at tanaw mula sa bintana ang punong mangga. Hindi iyon marangya gaya ng kanyang mga proyektong pangnegosyo.

Sa sala, inilagay ni Isabel sa kuwadro ang guhit na mahigit tatlong dekada niyang inakalang nawala. Lumapit si Ernesto, inilapat ang palad sa salamin, at tumingin sa anak.

“Hindi ko na maibabalik ang mga taon,” mahina niyang sabi.

“Hindi nga, Tay,” sagot ni Isabel. “Pero puwede tayong magsimula sa araw na ito.”

Kinabukasan, habang mahinang umuulan, magkatabi silang nakaupo sa harap ng bahay. Walang timba na sumasalo sa tubig. Sa unang pagkakataon, hindi nagmamadaling umalis si Ernesto, at hindi na rin kailangang habulin ni Isabel ang kanyang ama.

Kayo, kung kayo si Isabel, mapapatawad ba ninyo ang amang nang-iwan sa inyo nang mahigit tatlumpung taon, kahit malaman ninyong palihim pala siyang tumulong sa inyong pag-aaral? O masyado nang malalim ang sugat na iniwan ng kanyang pagkawala?

I-comment ang inyong sagot sa comment section ng ating Facebook page! Kung nagustuhan ninyo ang kuwentong ito, paki-LIKE at SHARE naman po sa inyong mga kaibigan!