NAGTATAKA ANG MGA MOTORISTA KUNG BAKIT ARAW-ARAW NAGKAKAWAY ANG ISANG LOLA SA WALANG LAMANG SCHOOL BUS—PERO NANG HUMINTO ANG DRIVER, NALAMAN ANG MASAKIT NA DAHILAN!

EPISODE 1

“Lola, wala namang batang nakasakay! Bakit araw-araw kayong kumakaway?”

Hindi sumagot si Aling Milagros. Sa halip, itinaas niya ang nanginginig na kamay habang dumaraan ang dilaw na school bus sa makitid na kalsada ng San Rafael, Bulacan. Nakadikit sa kanyang dibdib ang isang lumang litrato ng batang nakasuot ng puting uniporme, hawak ang bag.

Pitumpu’t apat na taong gulang na si Milagros. Mag-isa siyang nakatira sa bahay na yari sa kahoy matapos pumanaw ang kanyang asawa. Ang maliit niyang pensiyon ay pinagkakasya niya sa bigas, gamot, at kuryente. Tuwing alas-sais y medya ng umaga, lumalabas siya sa tapat ng kanilang bakuran, kahit sumasakit ang kanyang mga tuhod.

Tatlong linggo nang napapansin iyon ng mga motorista. May mga napapangiti, ngunit mayroon ding nangungutya.

“Nalilito na yata si Lola. Wala namang sakay,” sabi ng isang lalaki sa motorsiklo.

Narinig iyon ng bagong drayber na si Arman, apatnapu’t isang taong gulang at ama ng dalawang bata. Tuwing umaga, wala pang pasahero ang bus habang papunta siya sa unang hintuan. Nagmamadali siyang sunduin ang mga estudyante kaya hindi niya pinapansin ang matanda.

Ngunit isang araw, umulan nang malakas. Nakatayo pa rin si Milagros sa gilid ng kalsada, basang-basa at nanginginig. Napansin ni Arman na may hawak itong sobre at tila pilit siyang pinapahinto.

Itinabi niya ang bus at bumaba.

“Lola, may kailangan po ba kayo? Bakit ninyo ako laging kinakawayan?”

Inabot ng matanda ang litrato. Isang batang lalaki ang nakangiti sa bintana ng parehong bus.

“Apo ko iyan, si Nico. Diyan siya laging nakaupo.”

Nag-atubili si Arman. “Nasaan na po siya ngayon?”

Napayuko si Milagros. “Wala na siya, anak.”

Pagkatapos, ipinakita niya ang sobre. May pangalan ng isang batang hindi niya kilala.

“Pero hindi lang pala si Nico ang hinihintay ko,” bulong niya. “May iniwan siyang pakiusap na hindi ko kayang tuparin nang mag-isa.”

EPISODE 2

“Sino po si Benjie?” tanong ni Arman habang tinatanggap ang basang sobre. Hindi agad sumagot si Milagros. Tinitigan lamang niya ang bakanteng upuan sa tabi ng bintana, na para bang may batang naghihintay doon.

Noong nakaraang taon, araw-araw niyang inihahatid sa kalsada ang sampung taong gulang na apo na si Nico. Sa kanya lumaki ang bata habang nagtatrabaho sa Maynila ang ina nito. Mahilig si Nico sa paaralan, kahit madalas siyang mapagod dahil sa sakit sa puso na dala niya mula pagkabata. Kapag umaandar na ang bus, idinidikit niya ang palad sa salamin at kumakaway hanggang hindi na makita ang lola.

“Doon po siya masaya,” sabi ni Milagros. “Sinasabi niyang kahit nakaupo lang siya, parang ang layo ng nararating niya.”

Anim na buwan na ang nakalilipas, lumala ang karamdaman ni Nico. Makalipas ang ilang linggo sa ospital, pumanaw siya. Mula noon, hindi na nahawakan ni Milagros ang maliit nitong bag. Inilagay niya iyon sa ibabaw ng kabinet, kasama ang mga kuwaderno at laruan.

Isang gabi, habang nagliligpit, nakita niya sa bag ang sobreng may pangalan ni Benjie. Nakasulat sa loob ang liham na hindi natapos ni Nico bago siya dalhin sa ospital.

Binasa iyon ni Arman sa ilalim ng payong.

“Lola, si Benjie po ang katabi ko sa klase. Naglalakad siya nang malayo kasi wala silang pambayad sa school service. Kapag umuulan, basa ang mga kuwaderno niya. Kung hindi na po ako makasakay, maaari bang siya na lang ang umupo sa tabi ng bintana? Ayokong walang nakaupo sa puwesto ko.”

May nakabalot ding mga baryang naipon mula sa baon ni Nico. Kulang pa iyon sa isang linggong pamasahe, ngunit maingat na pinaghiwalay ayon sa halaga.

“Akala ko ang gusto lang niya, huwag ko siyang kalimutan,” bulong ni Milagros. “Iyon pala, may ibang batang iniisip ang apo ko kahit nahihirapan na siya.”

Ipinaliwanag niyang araw-araw siyang kumakaway upang mahinto ang bus at maipakiusap ang huling kahilingan ni Nico. Hindi niya alam kung sino ang bagong drayber, at sa tuwing dumaraan ito, nauunahan siya ng takot na baka pagtawanan lamang siya. Ngayong umaga, nilakasan niya ang loob.

Napatitig si Arman sa baryang nasa sobre. May dalawang anak din siyang nag-aaral. Alam niyang hindi siya maaaring basta magsakay nang walang pahintulot ng operator, ngunit ayaw niyang iwan ang matanda na may bitbit na pangakong hindi matupad.

“Lola, hindi ko pa po maipapangako ang sakay,” maingat niyang sinabi. “Pero kakausapin ko ang may-ari ng bus at ang paaralan. Sasamahan ko kayo.”

Kinahapunan, nagtungo sila sa paaralan. Natagpuan nila si Benjie, payat na batang may basang sapatos at bag na tinahi sa gilid. Nakatira siya kasama ang amang nagpapagaling mula sa aksidente at inang naglalabada. Madalas siyang mahuli sa klase kapag bumabaha ang daan.

“Ayoko pong magmukhang namamalimos ang anak ko,” sabi ng ama ni Benjie, na may saklay.

“Hindi po ito limos,” sagot ni Milagros. “Pangarap itong iniwan ng apo ko. Payagan ninyo kaming tumulong.”

Nang marinig ang pangalan ni Nico, dahan-dahang inilabas ni Benjie ang isang maliit na papel mula sa bag. Guhit iyon ng dalawang batang nakaupo sa bus, magkatabi sa bintana.

“Ginawa po namin bago siya nagkasakit,” sabi niya. “Sabi niya, sabay daw kaming magtapos ng elementarya. Hindi ko pa nasasabi sa kanya na hindi ko itatapon ito.”

Napatakip sa bibig si Milagros. Maingat niyang hinaplos ang guhit, saka hinawakan ang kamay ni Benjie. Hindi nito pinigilang tumulo ang luha.

Sa tulong ng punong guro, kinausap nila ang operator at samahan ng mga magulang. Nagkasundo silang maglaan ng tulong sa pamasahe para kay Benjie at iba pang batang malayo ang nilalakad. Nagbigay si Milagros ng maliit na ipon, ngunit tiniyak nilang hindi nito kailangang ubusin ang perang pambili ng gamot.

Kinabukasan, huminto ang dilaw na bus sa tapat ng bahay. Naroon si Benjie, suot ang malinis na uniporme, yakap ang bag at guhit na ginawa nila ni Nico. Inalalayan siya ni Arman pataas. Umupo ang bata sa tabi ng bintana at itinaas ang kamay.

Kumaway si Milagros. Sa unang pagkakataon, may kumaway pabalik mula sa upuang matagal niyang tinitingnan. Hindi niya pinigilan ang luha; hindi na iyon puro lungkot. Hinawakan niya ang litrato ni Nico at ngumiti habang lumalayo ang bus, hanggang sa tuluyang mawala ang dilaw nitong likuran sa kanto.

Kayo, kung kayo ang nasa kalagayan ni Aling Milagros, matutupad din ba ninyo ang huling kahilingan ng inyong apo kahit masakit balikan ang mga alaala niya?

I-comment ang inyong sagot sa COMMENT SECTION ng ating Facebook page! Kung naantig kayo sa kuwentong ito, paki-LIKE ang story at SHARE sa inyong mga kaibigan upang mabasa rin nila.