NAGULANTANG ANG ISANG SINGLE MOM NANG MAKATANGGAP NG KAHONG MAY PULANG LIKIDO—AKALA NIYA AY MAY NANANAKOT SA KANYA, PERO ANG CCTV ANG NAGLANTAD NG TOTOO!

EPISODE 1

“Huwag mong bubuksan, Ana! Baka dugo iyan!” sigaw ni Aling Vicky nang makita ang pulang likidong tumutulo mula sa kartong iniwan sa kanilang gate.

Napaatras si Ana, tatlumpu’t siyam na taong gulang na mananahi at nag-iisang nagtataguyod sa anak niyang si Paolo. Sa makitid na eskinita sa Pasig, ilang kapitbahay ang nagsisilip habang yakap niya ang kahong walang pangalan ng nagpadala. May basag na bote sa loob, at kumalat ang kulay pula sa lumang papel na nakabalot dito.

“Kanina pa may estrangherang nakatayo rito,” bulong ni Vicky. “Baka may galit sa iyo.”

Lalong kinabahan si Ana. Isang linggo na siyang nakatatanggap ng paniningil para sa utang na iniwan ng dating kinakasama. Tatlong taon nang hindi nagpapakita ang lalaki, ngunit patuloy pa ring naghahabol ang ilang pinagkakautangan nito. Kahit gabi, nagtatahi si Ana ng uniporme upang mabayaran ang upa at matrikula ni Paolo. Paminsan, nakakatulog siya sa tabi ng lumang makinang panahi habang si Paolo ang marahang naglalagay ng kumot sa balikat ng ina.

“Ma, huwag ka pong matakot,” sabi ng sampung taong gulang na bata. Ngunit napansin ni Ana ang panginginig ng kamay nito.

Ipinatawag nila si Joy, ang babaeng bantay ng katabing tindahan na may CCTV na nakatutok sa eskinita. Habang hinihintay ang pagbukas ng recording, napansin ni Ana ang piraso ng telang nakasilip sa nabasang karton. Puting panyo iyon, may burdang maliit na pulang bulaklak sa sulok.

Biglang nanikip ang kanyang dibdib. Ganoon mismo ang binuburda ng kanyang ina noong bata pa siya. Sampung taon na silang hindi nagkikita matapos ang matinding pagtatalo tungkol sa ama ni Paolo.

“Handa na ang video,” sabi ni Joy.

Nang lumitaw sa screen ang babaeng nagdala ng kahon, napahawak si Ana sa mesa. Hindi siya makapaniwala sa nakitang mukha.

Ngunit mas ikinagulat niya ang kasunod na ginawa ng babae bago ito umalis.

EPISODE 2

Sa recording, makikitang hirap maglakad ang matandang babae habang pasan ang karton. Ilang ulit siyang huminto sa tapat ng gate, tila nagdadalawang isip kung tatawag. Nang mailapag niya ang kahon, napasandal siya sa poste at biglang napahawak sa dibdib. Nahulog ang karton, nabasag ang bote, at mabilis siyang inalalayan ng isang tricycle driver.

“Si Nanay,” mahinang sabi ni Ana. “Siya ang nagdala niyan.”

Pinabalik ni Joy ang video. Kitang nagsikap bumangon ng matanda at itinuro ang bahay ni Ana, ngunit pinilit siyang paupuin ng drayber. Ilang sandali pa, isinakay siya nito at umalis patungo sa pangunahing kalsada.

Kilala ni Ana ang burdang pulang bulaklak sa panyo. Bata pa siya, iyon ang inilalagay ng inang si Corazon sa bawat baon niya upang makilala agad ang kanyang mga gamit. Ngunit nang mabuntis si Ana sa edad na dalawampu’t siyam, mariing tinutulan ng ina ang lalaking pinili niya. Nagpalitan sila ng masasakit na salita. Pinalayas si Ana, at lumipas ang mga taon nang walang naglakas loob na unang makipagbati.

“Hindi pala siya nananakot,” sabi ni Vicky. “Baka may kailangan siyang sabihin.”

Maingat nilang binuksan ang karton gamit ang guwantes. Ang pulang likido ay galing sa bote ng lutong bahay na strawberry syrup; nabasa pa sa bahagyang natirang etiketa ang sulat na “Para kay Paolo.” Nasa ilalim nito ang isang maliit na lata, ilang resibo, at sobre na hindi nabasa dahil nakabalot sa plastik.

Binuksan ni Ana ang liham. Hindi mahaba ang nakasulat, ngunit kinailangan niyang umupo bago matapos basahin.

“Anak, hindi ko alam kung tatanggapin mo pa ako. Marami akong nasabing masakit noong umalis ka. Hindi ko pinagsisihan ang pag-aalala ko, pero pinagsisisihan kong ginawa kong dahilan iyon para talikuran ka. Patawarin mo ako.”

Kasama ng liham ang mga resibo ng hulog sa isang maliit na educational savings account na binuksan ni Corazon para kay Paolo. Mula sa pagtitinda ng kakanin, unti-unti siyang naghuhulog ng tigdalawang daan o limang daang piso. Hindi kalakihan ang naipon, ngunit may tala rin ng mga araw na sumubok siyang bumisita at natakot kumatok.

“Ma, lola ko po ba iyon?” tanong ni Paolo.

Tumango si Ana. Noon niya naalalang ang strawberry syrup ay paborito niyang palaman sa tinapay noong maliit pa siya. Hindi niya naisip na naalala pa iyon ng ina, ni na may apo itong gustong makilala.

Hiniling ni Ana kay Joy na balikan ang oras sa recording. Tinawagan nila ang samahan ng mga tricycle driver at nahanap ang drayber na tumulong. Dinala pala nito si Corazon sa barangay health center matapos makaramdam ng pagkahilo. Naroon pa ang matanda, nagpapahinga habang hinihintay ang kamag-anak na maaaring sumundo.

Nang makarating sila, tahimik na nakaupo si Corazon sa isang bangko, may benda sa kamay dahil sa gasgas mula sa basag na bote. Mas maputi na ang buhok nito at mas payat kaysa sa huling alaala ni Ana.

“Nanay,” tawag niya.

Napalingon si Corazon. Agad nitong itinago ang nanginginig na kamay sa ilalim ng panyo. “Pasensya na, anak. Nasira ko pa ang dala ko. Gusto ko lang sanang ihatid ang regalo sa apo ko.”

Lumapit si Ana, ngunit hindi agad nakapagsalita. Marami siyang dalang sama ng loob. Hindi nabubura ng isang liham ang sampung taong katahimikan. Gayunman, nang makita niya ang pagod na mukha ng ina, naalala niya ang mga umagang nagtitinda ito ng suman para makabili siya ng gamit sa eskuwela.

“Nasaktan po ako noong pinalayas ninyo ako,” sabi ni Ana.

“Alam ko. Mali ako. Dapat tinulungan kitang tumayo, kahit hindi ako sang-ayon sa pinili mo.”

Huminga nang malalim si Ana. “Hindi pa natin maaayos lahat ngayon. Pero ayokong umuwi kayong mag-isa.”

Noon lumapit si Paolo, dala ang tuyong bahaging natira sa burdang panyo. “Lola, kayo po ba ang gumagawa ng bulaklak na ito?”

“Oo, apo,” sagot ni Corazon, nangingilid ang luha. “Pwede kitang turuan, kung gusto mo.”

Kinagabihan, matapos ang mahaba nilang pag-uusap, magkasalo silang kumain ng simpleng tinolang manok sa bahay ni Ana. Napagkasunduan nilang dahan-dahang bubuuin muli ang kanilang samahan, walang pilitang magpatawad agad. Inilagay ni Paolo sa mesa ang naisalbang bote at panyo. Habang nagtuturo si Corazon ng unang tahi sa apo, tahimik na iniabot ni Ana ang bagong karayom. Sa unang pagkakataon matapos ang sampung taon, hindi na sila nag-uusap sa pamamagitan ng katahimikan.

Kayo ba, kung kayo si Ana, bibigyan ba ninyo ng pagkakataong makabawi ang inyong ina matapos ang sampung taong pagkakahiwalay? O mahihirapan kayong kalimutan ang sakit ng nakaraan?

I-comment ang inyong sagot sa comment section ng ating Facebook page! Kung nagustuhan ninyo ang kuwentong ito, huwag kalimutang i-LIKE at i-SHARE sa inyong mga kaibigan upang mabasa rin nila ang nakaaantig na kuwentong ito!