EPISODE 1
“Sir, huwag ninyong papasukin ang mga estudyante sa computer laboratory!” hingal na sigaw ni Nico habang itinutulak ang pinto ng principal. Sa nanginginig niyang kamay ay isang cellphone na nagpapakita ng kakaibang mensaheng nakatago sa likod ng school ID scanner.
Labimpitong taong gulang si Nico, isang Grade 12 student sa pampublikong paaralan sa Calamba, Laguna. Tahimik siyang binata na mahusay sa computer ngunit madalas kutyain dahil ang kanyang amang si Mang Rodel ay dating maintenance worker na natanggal sa trabaho.
Tatlong buwan na ang nakalilipas, inakusahan si Rodel na nagpabaya sa pagsasaayos ng lumang computer laboratory. Sinabi ng administrador na pumirma raw ito sa dokumentong nagpapatunay na ligtas ang mga kable. Ngunit mariing itinanggi iyon ng ama.
Mula nang mawalan ng trabaho, tumatanggap si Rodel ng pagkukumpuni ng bentilador at sirang radyo. Si Nico naman ay tumutulong magtinda ng banana cue upang may pambayad sa gamot ng kanyang ina.
“Anak, huwag kang mahihiyang maging mahirap,” palaging paalala ni Rodel. “Mas mahalagang malinis ang konsensiya kaysa maganda ang posisyon.”
Noong umagang iyon, naghahanda ang paaralan para sa isang malaking pagsusulit gamit ang bagong ayos na computer laboratory. Habang pumipila, aksidenteng natabig ni Nico ang scanner sa pintuan. Lumuwag ang takip nito, at may nakitang maliit na papel na nakadikit sa likod.
Nakasulat doon ang magkakasunod na numero: 8-21-23-1-7, 7-1-13-9-20-9-14, 12-1-2, 2.
Nakilala niya ang sulat-kamay ng kanyang ama. Ganiyang code ang ginagamit nilang mag-ama noon sa paglalaro: bawat numero ay katumbas ng puwesto ng letra sa alpabeto.
Mabilis niyang binuksan ang cellphone at isinalin ang mensahe.
HUWAG GAMITIN LAB B.
Sa ilalim nito ay may isa pang linya, nakasulat sa pulang tinta.
“KAPAG PINABUKSAN NILA ITO, HANAPIN ANG ULAT NA MAY PIRMA KO.”
Alam niyang may namuong lihim sa paaralan. Ngunit may nakakagimbal na dahilan kung bakit hindi mahanap ang ulat.
EPISODE 2
“Anong ibig mong sabihin, Nico?” tanong ni Principal Miranda habang pinagmamasdan ang litrato sa cellphone. Sa labas ng kanyang opisina, naririnig na ang ingay ng mga estudyanteng naghihintay ng pagsusulit.
“Sulatan po iyan ni Papa. May babala siya tungkol sa Lab B. Hindi po siya pumayag na gamitin iyon,” paliwanag ng binata.
Tinawagan ni Miranda ang guro sa laboratoryo upang pansamantalang ilipat ang mga estudyante sa covered court. Nagreklamo ang ilang guro dahil ang pagsusulit, ngunit hindi siya nagpatinag. Inutusan niyang huwag munang buksan ang silid hanggang masuri ng kwalipikadong electrician ang instalasyon.
“Bakit ngayon lamang lumabas ang papel na iyan?” tanong ni Ginoong Beltran, ang administrador na nangasiwa sa pagsasaayos.
“Siguro po dahil nakatago,” sagot ni Nico. “Pero may nakapaskil ding babala si Papa noon. Tinanggal po iyon.”
Sumeryoso ang mukha ni Beltran. “Huwag kang magbintang. Natanggal ang ama mo dahil nagpabaya siya.”
Hindi sumagot si Nico. Sa halip, inilabas niya ang lumang litrato ng ama na nakasuot ng unipormeng may langis sa manggas. Katabi nito sa cellphone ang mensaheng ipinadala ni Rodel tatlong buwan na ang nakalilipas: “Hindi ko pipirmahan ang clearance hangga’t hindi napapalitan ang sirang linya.”
Napakunot ang noo ni Miranda. Kabaligtaran iyon ng dokumentong nakita niya noong pinayagang buksan muli ang laboratoryo. Sa nasabing papel, nakalagay ang pirma ni Rodel bilang taong nagsuri at nagpatunay na maayos ang mga kable.
“Puwede po bang tawagin ang tatay mo?” tanong niya.
Makalipas ang isang oras, dumating si Rodel mula sa pagawaan sa palengke. Hindi pa nakapagpalit ng damit ang lalaki; may alikabok ang kanyang kamay at may dala siyang lumang plastik na folder.
“Ma’am, tatlong beses ko pong iniulat ang problema,” mahinahong sabi niya. “May mga socket na umiinit kapag sabay ginagamit ang mga computer. Sinabihan akong tumahimik dahil malapit na ang pagbisita ng mga donor.”
Inilabas niya ang mga kopya ng kanyang mga ulat. May mga petsa, litrato, at pirma ng tumanggap. Nandoon din ang huling report na malinaw na nagsasabing hindi pa ligtas gamitin ang silid.
“Kung may ulat ka, bakit nag-iwan ka pa ng code?” tanong ni Miranda.
“Tinanggal po ang dalawang babalang ipinaskil ko sa pinto,” sagot ni Rodel. “Alam kong tumutulong si Nico sa pag-aayos ng scanner. Gusto kong may maiiwan siyang makikita kung pilitin nilang buksan ang laboratoryo. Hindi ko inakalang aabutin ng tatlong buwan bago lumuwag ang takip.”
Bumalik ang electrician at kinumpirmang may mga lumang kable at sirang koneksiyon na kailangang ayusin bago magamit nang ligtas ang mga computer. Walang nasaktan, ngunit naging malinaw kung gaano kaseryoso ang babalang binale-wala.
Humingi si Miranda ng orihinal na mga dokumento sa opisina. Nang itapat ang clearance sa mga ulat ni Rodel, napansin niyang magkaiba ang pirma. Lalong naging kahina-hinala nang walang maipakitang wastong inspeksiyon si Beltran. Ipinag-utos ng principal ang pormal na imbestigasyon at ipinasa ang mga rekord sa tanggapan ng dibisyon.
Sa pasilyo, tahimik na naghintay si Nico sa tabi ng ama. “Pa, akala ko kaya ka ayaw nang pabalikin dito dahil may nagawa kang masama.”
Umupo si Rodel sa tabi niya. “Anak, may mga taong mas madaling manisi kaysa makinig. Pero hindi natin kailangang gumanti. Kailangan lang nating patunayan ang totoo.”
Makalipas ang ilang linggo, kinumpirma ng pagsusuri na walang batayan ang dating paratang laban kay Rodel. Sinimulan ang pagwawasto sa kanyang employment record, habang hinarap ni Beltran ang kaukulang administratibong proseso. Ipinagawa rin ang laboratoryo bago muling pinagamit sa mga estudyante.
Sa isang simpleng pagtitipon, personal na humingi ng tawad si Miranda kay Rodel. Inalok niya itong muling magtrabaho sa paaralan matapos maayos ang mga dokumento. Ngunit higit na mahalaga sa lalaki ang sinabi ng anak habang pauwi sila.
“Pa, noong nakita ko ang sulat mo, natakot ako. Pero naalala kong kahit gaano tayo kahirap, hindi mo ako tinuruang manahimik kapag may panganib.”
Hinawakan ni Rodel ang balikat ng binata. Sa tapat ng gate, tumigil sila sandali. Ang scanner na dati nilang kinatatakutan ay ginagamit na muli, ngayon ay may malinaw na tala ng inspeksiyon sa tabi nito.
“Hindi ako mahusay sa computer gaya mo, anak,” sabi ng ama. “Pero masaya akong natutuhan mong basahin ang babalang iniwan ko.”
Ngumiti si Nico at sabay silang naglakad pauwi, dala ang lumang folder na sa wakas ay may nakinig na.
Kayo ba, kung kayo ang nasa kalagayan ni Nico, magkakaroon din ba kayo ng lakas ng loob na ipagtanggol ang inyong ama kahit ang mga makapangyarihang tao sa paaralan ang inyong makabangga?
I-comment ang inyong sagot sa comment section ng ating Facebook page! Kung nagustuhan ninyo ang kuwentong ito, paki-LIKE at i-SHARE sa inyong mga kaibigan upang mabasa rin nila ang nakaaantig na kuwento ni Nico at ng kanyang ama!





