5 KATOTOHANAN TUNGKOL SA PAGPAPATAWAD AT PAGBITAW
Minsan, akala natin kapag nagpatawad tayo, ibig sabihin okay na ang lahat. Akala natin kapag bumitaw tayo, ibig sabihin hindi na tayo nasaktan. Pero hindi ganoon kadali ang pagpapatawad. Hindi rin ganoon kasimple ang pagbitaw. May mga sugat na kahit matagal na, kumikirot pa rin kapag naalala. May mga taong pinatawad mo na, pero hindi mo na kayang ibalik sa dati ang tiwala. At may mga alaala na gusto mo nang pakawalan, pero parang paulit-ulit pa ring bumabalik sa puso mo. Kaya mahalagang maintindihan mo ito: ang pagpapatawad at pagbitaw ay hindi palaging para sa taong nanakit sa iyo. Minsan, ginagawa mo ito para sa sarili mong kapayapaan.
1. ANG PAGPAPATAWAD AY HINDI IBIG SABIHING KINAKALIMUTAN MO ANG SAKIT
Maraming tao ang nagsasabing, “Magpatawad ka na para makalimot ka na.” Pero ang totoo, hindi laging kasama ng pagpapatawad ang paglimot. May mga sakit na hindi basta nabubura sa isip. May mga salitang kahit matagal nang sinabi, ramdam mo pa rin ang bigat. May mga ginawa sa iyo na kahit pinili mong patawarin, hindi ibig sabihin kaya mo nang balewalain na parang walang nangyari.
Ang pagpapatawad ay hindi automatic na pagbura ng alaala. Hindi ito parang papel na puwedeng punitin at itapon. Minsan, ang pagpapatawad ay pag-amin sa sarili na nasaktan ka talaga, pero ayaw mo nang hayaang kontrolin ng sakit ang buong buhay mo. Inaamin mong may sugat, pero pinipili mong huwag nang araw-araw kamutin hanggang lalo itong lumalim.
Hindi kahinaan kung naaalala mo pa rin ang nangyari. Hindi ibig sabihin hindi ka pa nagpapatawad dahil may kirot pa rin sa dibdib mo. Tao ka. May puso ka. May memorya ka. Normal lang na maalala ang sakit lalo na kung malalim ang pinanggalingan nito. Ang mahalaga, hindi mo na ginagamit ang alaala para sirain ang sarili mo.
May mga taong pinatawad mo na, pero hindi mo na kailangang ibalik sa dating puwesto sa buhay mo. May mga bagay na napatawad mo na, pero hindi mo na dapat hayaang maulit. Dahil ang totoong pagpapatawad ay may kasamang aral. Hindi mo kinakalimutan ang sakit para magpanggap na okay ka. Natututo ka mula rito para mas maprotektahan mo ang sarili mo sa susunod.
2. ANG PAGBITAW AY HINDI PAGKATALO, KUNDI PAGPILI SA SARILI
Minsan, natatakot tayong bumitaw dahil pakiramdam natin talo tayo. Parang kapag umalis ka, ibig sabihin sumuko ka. Parang kapag hindi mo na ipinaglaban, ibig sabihin mahina ka. Pero hindi lahat ng pagbitaw ay pagkatalo. Minsan, ang pagbitaw ang pinakamalakas na desisyong magagawa mo, lalo na kung ang hawak mo na lang ay sakit, pagod, at paulit-ulit na pangako na hindi naman tinutupad.
May mga relasyon, pagkakaibigan, pangarap, at sitwasyon na noong una ay nagbibigay ng saya, pero habang tumatagal ay unti-unti ka nang inuubos. Hindi mo agad napapansin dahil mahalaga sa iyo. Pinagtatanggol mo pa. Iniintindi mo pa. Binibigyan mo pa ng pagkakataon. Pero darating ang araw na mapapagod ka rin, at doon mo mararamdaman na hindi pala lahat ng pinanghahawakan ay dapat manatili sa kamay mo.
Ang pagbitaw ay hindi ibig sabihin wala kang pagmamahal. Minsan, sobra pa nga ang pagmamahal mo kaya ang tagal mong kumapit. Pero may punto na kailangan mong tanungin ang sarili mo: “Hanggang kailan ko hahayaang masaktan ako para lang masabing hindi ako bumitaw?” Hindi ba’t may hangganan din ang puso? Hindi ba’t may karapatan ka ring piliin ang sarili mo?
Kapag bumitaw ka sa bagay na paulit-ulit kang sinisira, hindi ka talo. Nanalo ka sa sarili mong takot. Nanalo ka sa guilt. Nanalo ka sa maling paniniwalang kailangan mong tiisin ang lahat para lang matawag kang matatag. Tandaan mo, may mga laban na hindi mo kailangang ipanalo sa pamamagitan ng pananatili. Minsan, ang tunay na panalo ay ang lakas ng loob na umalis habang kaya mo pang buuin ang sarili mo.
3. HINDI LAHAT NG PINATAWAD MO AY DAPAT BALIKAN
Ito ang isang katotohanang mahirap tanggapin: puwede kang magpatawad nang hindi bumabalik. Puwede mong patawarin ang isang tao at manatili pa rin ang distansya. Puwede mong alisin ang galit sa puso mo pero hindi ibig sabihin bubuksan mo ulit ang pinto para saktan ka niya. Dahil ang pagpapatawad ay hindi lisensya para ulitin ng iba ang ginawa nilang mali sa iyo.
Maraming tao ang nalilito rito. Akala nila kapag nagpatawad ka, kailangan close ulit kayo. Kailangan okay na agad ang lahat. Kailangan parang walang nangyari. Pero hindi ganoon ang totoong buhay. May mga tiwalang kapag nabasag, hindi na basta naibabalik sa dating hugis. Kahit idikit mo pa, may bakas pa rin. Kahit sabihin mong ayos na, may pag-iingat na sa puso mo.
Hindi pagiging masama ang paglalagay ng boundaries. Hindi pagiging bitter ang hindi na pagbabalik sa dati. Minsan, iyon ang pinaka-mature na paraan ng pagmamahal sa sarili. Pinatawad mo siya, oo. Pero natuto ka na. Hindi mo na kailangang ipahamak ang sarili mo para lang patunayan na mabuti kang tao.
May mga taong hihingi ng tawad pero hindi naman magbabago. May mga taong magsisisi lang kapag nakita nilang lumalayo ka na. May mga taong gusto ng kapatawaran pero ayaw ng accountability. Kaya kailangan mong maging matalino. Ang puso mo ay hindi tambakan ng paulit-ulit na pananakit.
Kapag pinatawad mo ang isang tao, pinapalaya mo ang sarili mo sa bigat ng galit. Pero hindi ibig sabihin ibinabalik mo sa kanya ang karapatang saktan ka ulit. Tandaan mo, ang kapatawaran ay para sa kapayapaan. Ang boundaries ay para sa proteksyon.
4. ANG PAGPAPATAWAD AY PROSESO, HINDI ISANG BIGLAANG DESISYON LAMANG
May mga araw na akala mo okay ka na. Tapos biglang may maririnig kang kanta, makikita kang lugar, o maalala mong salita, at babalik ang sakit na akala mo tapos na. Huwag mong sisihin ang sarili mo kapag nangyari iyon. Hindi ibig sabihin mahina ka. Hindi ibig sabihin hindi ka umuusad. Minsan, ganoon talaga ang healing. Hindi ito diretso. Hindi ito laging mabilis. May araw na magaan, may araw na mabigat ulit.
Ang pagpapatawad ay hindi laging nangyayari sa isang gabi. Hindi porket sinabi mong “pinapatawad na kita” ay agad nang mawawala ang kirot. May mga sugat na kailangan ng panahon. May mga puso na kailangang dahan-dahang matutong hindi na matakot. May mga alaala na kailangang tanggapin bago tuluyang bitawan.
Kaya huwag mong pilitin ang sarili mong maging okay agad. Hindi mo kailangang madaliin ang sarili mo dahil lang sinasabi ng iba na dapat naka-move on ka na. Hindi sila ang nasaktan. Hindi sila ang umiyak nang tahimik. Hindi sila ang gumising sa umaga na mabigat ang dibdib. Ikaw ang nakaranas, kaya ikaw din ang may karapatang dumaan sa proseso sa bilis na kaya ng puso mo.
Pero habang pinapayagan mong maghilom ang sarili mo, huwag mo ring hayaang maging bahay ang sakit sa loob mo. Damhin mo, pero huwag mong tirhan habang-buhay. Umiyak ka kung kailangan, pero huwag mong kalimutang bumangon. Magpahinga ka kung pagod ka, pero huwag mong isara ang puso mo sa posibilidad na gagaan din ang lahat.
Ang pagpapatawad ay proseso ng pagpapalaya. Minsan mabagal, minsan masakit, pero bawat araw na pinipili mong hindi kainin ng galit, isang hakbang iyon papunta sa kapayapaan.
5. ANG PAGBITAW AY PAGBIBIGAY NG PUWANG PARA SA MAS PAYAPANG BUHAY
Kapag punong-puno ang kamay mo ng bagay na nakakasakit sa iyo, paano mo hahawakan ang bagong biyaya na darating? Kapag punong-puno ang puso mo ng galit, paano papasok ang kapayapaan? Kapag nakatutok ka pa rin sa taong nanakit sa iyo, paano mo makikita ang mga taong handang mahalin ka nang tama? Kaya minsan, kailangan mong bumitaw hindi dahil wala nang halaga ang nakaraan, kundi dahil may mas mahalaga pang naghihintay sa harap mo.
Ang pagbitaw ay pagbubukas ng espasyo. Espasyo para sa healing. Espasyo para sa bagong simula. Espasyo para sa mga taong hindi mo kailangang habulin. Espasyo para sa sarili mong paglago. Hindi mo makukuha ang bagong buhay kung nakakapit ka pa rin sa lumang sakit na paulit-ulit kang hinihila pabalik.
Mahirap bumitaw lalo na kung nasanay ka na. Kahit masakit, pamilyar. Kahit mabigat, kilala mo na. Kaya minsan, mas pinipili ng tao ang sakit na sanay siya kaysa sa kapayapaang hindi pa niya alam kung paano simulan. Pero tandaan mo, hindi porket matagal mo nang dinadala ay dapat habang-buhay mo nang pasanin.
May mga bagay na kapag binitawan mo, doon mo mararamdaman na matagal ka na palang pagod. May mga taong kapag hinayaan mong mawala, doon mo makikita na mas gumagaan pala ang buhay kapag hindi mo na pinipilit ang hindi para sa iyo. May mga alaala na kapag tinanggap mong tapos na, doon magsisimula ang totoong paghilom.
Kaya magpatawad ka, hindi dahil deserve nila palagi, kundi dahil deserve mo ang kapayapaan. Bumitaw ka, hindi dahil wala kang puso, kundi dahil pagod na ang puso mong masaktan. Piliin mo ang sarili mo. Piliin mo ang paggaling. Piliin mo ang buhay na hindi na umiikot sa sakit ng nakaraan.
Kung naka-relate ka sa mensaheng ito, i-like, i-share, at mag-comment sa baba: “PINAPATAWAD KO NA, AT BIBITAW NA AKO.”
