EPISODE 1: ANG MISTERYOSONG MGA PAPEL NA LUMILITAW TUWING HATINGGABI
Sa isang tahimik na barangay sa lalawigan ng Quezon, isang kakaibang pangyayari ang unti-unting nagdulot ng matinding takot sa mga residente. Tuwing sasapit ang hatinggabi, may mga rosas na papel na bigla na lamang lumilitaw sa mga poste ng kuryente, bakod, at waiting shed. Walang nakakaalam kung sino ang nagsasabit ng mga ito, at higit sa lahat, kung bakit tila may nakatagong mensahe sa bawat papel.
Nagsimula ang lahat nang mapansin ni Mang Efren, isang limampu’t walong taong gulang na tricycle driver, ang tatlong rosas na papel na nakadikit sa poste malapit sa kanilang bahay. Noong una, inakala niyang mga anunsiyo lamang iyon. Ngunit nang tanggalin niya ang isa at baligtarin, halos mabitawan niya ito sa matinding pagkagulat.
Nakasulat sa likod ang buong pangalan ng kanyang asawa, ang kanilang eksaktong tirahan, at isang nakapangingilabot na pangungusap.
“KAPAG TUMUNOG ANG IKATLONG KAMPANA, HUWAG NANG HINTAYING DUMATING ANG TUBIG. HINDI NA KAYO MAKAKALABAS.”
Mabilis na kumalat ang balita sa buong barangay. Kinabukasan, mas marami pang rosas na papel ang natagpuan. Ang bawat isa ay may nakasulat na pangalan ng isang pamilya, bilang ng mga batang nakatira sa bahay, at babalang tila may nalalapit na sakuna.
Para sa maraming residente, ang mga papel ay parang listahan ng mga taong nakatakdang mamatay.
Lalong lumala ang takot nang kumalat ang kuwento tungkol sa isang malaking pagbaha na naganap sa kanilang lugar dalawampu’t limang taon na ang nakalilipas. Maraming bahay ang inanod noon, at ilang residente ang hindi na natagpuan.
Isa sa mga nakaligtas sa trahedyang iyon si Aling Teresa, isang pitumpung taong gulang na biyudang mag-isang naninirahan sa lumang bahay malapit sa ilog. Kilala siya bilang tahimik at bihirang makihalubilo sa ibang tao mula nang mawala ang kanyang nag-iisang anak sa naturang pagbaha.
Samantala, labis na nabahala si Teacher Nica, isang dalawampu’t siyam na taong gulang na guro sa pampublikong paaralan. Napansin niyang karamihan sa mga pangalang nakasulat sa papel ay mga pamilyang nakatira malapit sa lumang pilapil na pumipigil sa pag-apaw ng ilog.
Isang gabi, nagpasya siyang samahan ang dalawang barangay tanod upang bantayan ang mga poste.
Eksaktong alas-dose, may nakita silang isang payat na taong nakasuot ng lumang kapote. Dahan-dahan itong naglalakad habang may dalang supot ng mga rosas na papel.
Tahimik nila itong sinundan hanggang sa makitang huminto sa harap ng paaralan.
Nang makalapit si Nica, biglang nalaglag ang isang papel mula sa kamay ng misteryosong tao.
Dinampot niya ito at nakita ang isang mensaheng lalong nagpabilis sa tibok ng kanyang puso.
“TEACHER NICA, ILIGTAS MO ANG TATLUMPU’T DALAWANG BATA. NARITO ANG PANGALAN NILA. HUWAG MONG HAYAANG MAULIT ANG NANGYARI KAY LIZA.”
Nanlaki ang mga mata ni Nica. Ang pangalang Liza ay pangalan ng batang kapatid ng kanyang ina na namatay sa malaking pagbaha noong unang panahon.
Ngunit ang higit na nakapagtataka, nakasulat din sa papel ang eksaktong lokasyon ng isang lumang silid sa paaralan na matagal nang nakasara.
At nang itapat ni Nica ang flashlight sa mukha ng taong nagsasabit ng mga papel, halos hindi siya makapaniwala sa kanyang nakita.
Si Aling Teresa iyon.
EPISODE 2: ANG MASAKIT NA SIKRETO SA LIKOD NG MGA ROSAS NA PAPEL
Nanginginig ang mga kamay ni Teacher Nica habang pinagmamasdan ang matandang babaeng nakatayo sa harapan niya. Basang-basa ang kupas nitong damit, at mahigpit na nakayakap sa dibdib ang isang lumang kuwaderno na tila napakahalaga.
“Lola Teresa, kayo po pala ang nagsasabit ng mga papel? Bakit ninyo ginagawa ito?” malumanay niyang tanong.
Hindi agad sumagot ang matanda. Sa halip, itinuro nito ang madilim na bahagi ng ilog kung saan nakatayo ang lumang pilapil.
“May bitak na roon, anak. Ilang linggo ko nang napapansin. Kapag bumigay iyon habang natutulog ang mga tao, hindi na sila makakatakbo.”
Dahan-dahang binuksan ni Teresa ang kanyang kuwaderno. Nasa loob ang mga iginuhit na mapa, pangalan ng mga residente, at tala ng mga bahay na matatagpuan sa pinakamababang bahagi ng barangay.
Napansin ni Nica na bawat rosas na papel ay tumutugma sa isang bahay na posibleng unang bahain kapag gumuho ang pilapil.
Ngunit bakit tila nagbabanta ang mga mensahe?
Doon ikinuwento ng matanda ang masakit na pangyayaring matagal na niyang dinadala.
Dalawampu’t limang taon na ang nakalilipas, isang malakas na bagyo ang tumama sa kanilang barangay. Ilang araw bago iyon, napansin na ni Teresa ang mga bitak sa lumang pilapil. Sinubukan niyang ipagbigay-alam ito sa mga kinauukulan, ngunit inakala ng ilan na labis lamang siyang nag-aalala.
Nang tuluyang bumigay ang pilapil, mabilis na pumasok ang tubig sa kanilang mga tahanan.
Ang kanyang labindalawang taong gulang na anak na si Liza ay tumulong sa paggising sa mga kapitbahay upang makalikas. Ngunit habang tinutulungan nitong makalabas ang dalawang mas batang bata, tinangay ito ng malakas na agos.
Hindi na nakita pang buhay si Liza.
Mula noon, hindi na nakalimutan ni Teresa ang huling sinabi ng kanyang anak.
“Nanay, kung may nagbabala lang sana nang mas maaga, nakalabas na tayo.”
Napaluha si Nica habang nakikinig. Ang batang namatay ay matagal nang ikinukuwento ng kanyang pamilya bilang isang matapang na batang nagligtas ng mga kapitbahay.
“Bakit po hindi na lang kayo humingi ng tulong sa barangay?” tanong niya.
“Humingi ako, anak. Pero sinabi nilang susuriin nila kapag may oras. Nang makita kong lumalaki ang bitak, natakot akong maulit ang lahat.”
Ipinaliwanag ni Teresa na ang rosas na papel ay mula sa mga lumang gamit sa paaralan ni Liza. Paboritong kulay iyon ng kanyang anak, at ginamit niya ang natitirang mga papel upang gumawa ng mga babalang siguradong mapapansin ng mga residente.
Ang tatlumpu’t dalawang batang nakalista ay mga batang naninirahan sa pinakamapanganib na bahagi ng barangay.
Hindi sila listahan ng mga mamamatay, kundi mga batang nais niyang mailigtas.
Agad na nakipag-ugnayan si Nica sa barangay captain at mga responder. Nang inspeksyunin nila ang pilapil, natuklasang lumaki na ang mga bitak at may tubig nang tumatagas sa ilang bahagi nito.
Dahil sa panganib, agad nilang inilikas ang mga residenteng nakatira malapit sa ilog.
Kinagabihan, kasabay ng malakas na ulan, bumigay ang isang bahagi ng pilapil. Rumagasa ang tubig sa mga bahay na nakatala sa kuwaderno ni Teresa. Mabuti na lamang at nailipat na ang mga pamilya sa ligtas na lugar.
Makalipas ang ilang araw, habang nililinis ang mga putikang silid sa evacuation center, nakita ni Nica si Teresa na tahimik na nakaupo sa isang sulok.
Lumapit sa matanda ang isang batang babae at iniabot ang isang bagong rosas na papel.
“Lola, sabi po ni Mama, kayo raw po ang dahilan kung bakit ligtas kaming magkakapatid.”
Dahan-dahang binuksan ni Teresa ang papel. May iginuhit na maliit na bahay, isang araw, at tatlong batang magkakahawak-kamay.
Sa ibaba ay nakasulat:
“SALAMAT PO, LOLA. NAKAUWI PA RIN KAMI LAHAT.”
Mahigpit na niyakap ni Teresa ang papel habang tahimik na pumapatak ang kanyang mga luha.
Pag-uwi niya sa kanyang maliit na bahay, inilagay niya ang bagong larawan sa tabi ng kupas na litrato ni Liza.
“Anak,” mahina niyang bulong habang hinahaplos ang larawan, “sa pagkakataong ito, naigising natin sila.”
At sa unang pagkakataon matapos ang dalawampu’t limang taon, nakatulog si Aling Teresa nang hindi nangangambang may batang maiiwan sa gitna ng baha.
