HULI NA NANG MALAMAN NG PILOTO KUNG BAKIT ITINAGO NG INA ANG KANIYANG SAKIT!
Kinabukasan, dinala ni Adrian si Elena sa kaniyang condominium.
“Dito na kayo titira, Nay.”
Umiling ang matanda. “Hindi ako sanay sa ganitong buhay.”
“Hindi ko kayo dinala rito para masanay. Gusto kong makasama kayo.”
Napatingin si Elena sa anak. “Pangarap kong makita kang maging piloto. Pero hindi ko pinangarap na dahil doon, makalimutan mong anak ka rin.”
Napayuko si Adrian. “Hindi ko kayo nakalimutan.”
Kinagabihan, habang natutulog ang ina, binuksan ni Adrian ang brown envelope mula kay Teresa. Sa ilalim ng mga lumang resibo ay isang liham.
“Anak, kung binabasa mo ito, nalaman mo na ang mga bagay na matagal kong itinago.
Hindi ko ipinagbili ang bahay dahil wala na akong mapuntahan. Ipinagbili ko iyon dahil iyon ang huling bagay na mayroon ako na maaaring makatulong sa iyo.
Noong una kitang makitang nakasuot ng uniporme ng flight school, alam kong sulit ang bawat gabing naglaba ako, bawat hapag na walang laman, at pati ang singsing na ipinagbili ko.
Huwag mong isipin na may utang kang habambuhay sa akin. Ang pangarap mo ang gusto kong maging pamana ko sa iyo.”
Sa ilalim ng liham ay isang resibo ng memorial plan na nakapangalan kay Elena. Dalawang taon na ang nakalipas ang petsa.
Kinabukasan, biglang nanghina si Elena. Dinala siya ni Adrian sa ospital.
May malubha itong karamdaman at ilang buwan na lamang ang natitirang panahon nito.
“Bakit ninyo itinago sa akin?” tanong ni Adrian sa doktor.
“Siya mismo ang ayaw magsabi,” sagot nito. “Ayaw niyang iwan mo ang trabaho mo dahil sa kaniya.”
Paglabas ni Adrian ng silid, tuluyang tumulo ang kaniyang mga luha.
Sa mga sumunod na buwan, sinikap niyang makasama si Elena sa bawat pagkakataong wala siyang flight.
“Ang gwapo mong piloto,” biro ni Elena.
“Dahil sa inyo,” sagot niya.
Ngumiti ang matanda. “Hindi. Dahil pinili mong mangarap.”
Hindi niya agad nasagot.
Pagkatapos ng landing, nakita niya ang dose-dosenang missed calls.
“Adrian…” mahinang sabi ni Teresa. “Umuwi ka na.”
Nang makarating siya, tahimik na ang bahay, at nasa mesa ang lumang bayong.
Wala na ang ina.
Naupo si Adrian sa sahig at niyakap ang bayong.
Sa loob nito ay may maliit na papel.
“Anak, huwag mong ihinto ang paglipad dahil sa akin.
Sa bawat eroplano mong aakyatin, isipin mong may isang nanay na minsang naglaba sa gabi para matupad ang pangarap ng kaniyang anak.
Ako na ang bahala sa pahinga ko.”
Napahagulgol si Adrian.
Sa unang pagkakataon, naunawaan niyang habang abala siyang abutin ang langit, ang babaeng nagbigay sa kaniya ng mga pakpak ay tahimik nang nauubusan ng oras.
Mula noon, sa bawat paglipad niya, lagi siyang tumitingin sa bintana ng eroplano.
At sa bawat ulap na kaniyang nadaraanan, iniisip niya ang dalawang kamay na dating punô ng sabon at labada—mga kamay na hindi kailanman huminto hanggang makarating ang anak sa pangarap nito.
Kung nagustuhan ninyo ang kuwentong ito, ibahagi ninyo ito para mabasa rin ng inyong mga kaibigan at pamilya ang kagandahan ng kuwentong ito at maalaala nila ang sakripisyong kayang gawin ng isang ina para sa kaniyang anak.
