NAGTAKA ANG ISANG TAHIMIK NA NURSE KUNG BAKIT MAY MATANDANG PASYENTENG PALAGING HUMIHINGI NG DALAWANG BASO NG TUBIG KAHIT NAG-IISA SA KWARTO, PERO ANG LUMANG LARAWAN SA KANYANG WALLET ANG NAGPALIWANAG SA LAHAT!

EPISODE 1

“Dalawa po ulit, hija. Kahit ako lang ang nandito.”

Napahinto si Nurse Mara habang inaabot ang pitsel sa matandang pasyente. Ikaanim na gabi na niyang naririnig ang parehong kahilingan. Isang baso ang iniinom ni Mang Teodoro; ang isa naman ay inilalagay nito sa mesang katapat ng bakanteng upuan. Bago matulog, inaayos niya ang dalawang baso nang magkatabi.

Pitumpu’t apat na taong gulang si Teodoro Cruz, dating drayber ng jeepney sa Ormoc, Leyte. Naospital siya dahil sa pulmonya at matinding panghihina. Walang dumadalaw sa kanya maliban sa anak na si Celia, na mabilis umalis upang asikasuhin ang sariling pamilya.

Tahimik at magalang ang matanda, ngunit kapag may nagtatangkang alisin ang ikalawang baso, mahigpit niyang sinasabi, “Pakiusap, huwag muna. May naghihintay niyan.”

May ilang kawani ang nagbibiro na baka may kausap siyang hindi nakikita. Hindi nakisali si Mara. Lumaki siyang inaalagaan ang lolang madalas makalimot, kaya alam niyang may mga kilos na may pinanggagalingang alaala.

Isang gabing malakas ang ulan, nanghina si Teodoro habang inaabot ang kanyang pitaka. Nahulog ito sa sahig at kumalat ang lumang resibo at litrato. Tinulungan siya ni Mara at maingat na pinulot ang mga gamit.

Sa larawan, isang batang magkasintahan ang nakaupo sa harap ng dalawang basong tubig. May maliit na sulat sa likod: “Kapag nalimutan ko ang pangalan mo, ipaalala mo ang ating pangako.”

“Siya po ba ang asawa ninyo?” mahinang tanong ni Mara.

Tumango ang matanda, ngunit hindi sa larawan nakatingin. Nakapako ang mata niya sa pintuan, tila may hinihintay.

“Buhay pa si Lilia,” bulong niya. “Nandito rin siya sa ospital. Pero simula noong nangyari iyon, hindi na niya ako tinatawag na asawa.”

Nang banggitin niya kung saang silid naroon si Lilia, nanlamig ang mga kamay ni Mara.

Dahil siya mismo ang nars na nakarinig sa babaeng iyon na paulit-ulit na tumatawag ng ibang pangalan.

EPISODE 2

“Arturo,” mahina niyang naalala. Iyon ang pangalang inuusal ng babaeng nasa kabilang pasilyo tuwing alas-sais ng gabi. Ilang beses na itong narinig ni Mara habang tumutulong magpalit ng kumot sa silid nito.

“Hindi po Teodoro ang hinahanap niya?” tanong ng nars.

Umiling ang matanda. “Arturo ang ikalawa kong pangalan. Iyon ang tawag niya sa akin noong dalaga pa kami. Matagal nang walang ibang gumagamit niyon.”

Dahan-dahang itinuwid ni Teodoro ang nakabaluktot na sulok ng litrato. Kuha iyon noong unang anibersaryo nila sa isang mumunting karinderya sa Ormoc. Wala silang perang pambili ng soft drinks, kaya dalawang basong malamig na tubig lamang ang inilagay sa mesa. Biro noon ni Lilia, basta sabay silang iinom, para na rin silang naghahapunan sa mamahaling restawran.

Sa loob ng apatnapu’t pitong taon, naging ritwal nila ang paglalagay ng dalawang baso tuwing hapunan. Kahit gabi nang makauwi si Teodoro mula sa pasada, naghihintay ang asawa sa kusina. Kapag nag-aaway sila, tahimik pa ring may baso para sa isa’t isa.

Ngunit tatlong taon na ang nakalilipas, nagsimulang makalimot si Lilia. Una ang mga susi, sumunod ang mga pangalan ng kapitbahay. Kalaunan, hindi na nito matandaan ang daan pauwi. Sinuri siya ng doktor at ipinaliwanag sa pamilya ang lumalalang karamdaman sa pag-iisip.

Ilang araw bago maospital si Teodoro, nadulas si Lilia at kinailangang ipasok sa hiwalay na ward. Dahil kapwa nangangailangan ng pangangalaga ang mag-asawa, nahirapang paghatian ni Celia ang pagbisita, trabaho, at pag-aalaga sa kanyang mga anak.

“Alam kong hindi siya basta makakapunta rito,” sabi ng matanda. “Pero kapag nakikita ko ang baso niya, parang nasa tabi ko pa rin siya.”

Napayuko si Mara. Naalala niya ang mga gabing nakikipag-usap siya sa mga kaibigang nars tungkol sa kakaibang pasyente. Hindi siya nakitawa, ngunit hindi rin niya naisip na may asawa palang ilang silid lamang ang layo nito.

Kinabukasan, kinausap niya si Celia at ang namamahalang nars. Humingi sila ng pahintulot sa mga doktor upang mapagsama ang dalawa kapag sapat na ang kanilang lakas. Hindi maaari ang basta paglipat dahil kailangan pa nilang bantayan ang paghinga ni Teodoro at kalagayan ni Lilia.

Dumating ang ikatlong araw na hindi na kailangan ni Teodoro ng tuloy-tuloy na oxygen. Nakatayo na rin si Lilia nang may alalay, bagaman madalas itong natatakot kapag hindi pamilyar ang paligid.

Dinala siya ni Celia sa silid ng ama gamit ang wheelchair. Nasa maliit na mesa ang dalawang basong tubig. Naghintay si Teodoro, suot ang malinis na polo na ipinadala ng anak.

“Lilia,” mahinang bati niya.

Tiningnan siya ng babae na parang isang estranghero. “Nasaan si Arturo? Susunduin daw niya ako.”

Humigpit ang hawak ni Celia sa hawakan ng wheelchair. Nagtagpo ang tingin nila ni Mara; kapwa nila alam na maaaring walang pagbabagong mangyari.

Hindi pinilit ni Teodoro ang asawa na kilalanin siya. Inilapit lamang niya ang isang baso at marahang tinapik ang gilid nito, dalawang beses, gaya ng ginagawa niya noon kapag handa na ang hapunan.

Napatingin si Lilia sa tubig. Kinuha niya ang baso, saka inusog ang isa palapit sa matanda.

“Sa iyo ito,” sabi niya. “Hindi tayo dapat mag-isa.”

Hindi nabanggit ni Lilia ang pangalan niyang Teodoro. Hindi rin niya naalala ang araw ng kanilang kasal. Ngunit sa sandaling iyon, nabitawan ng matanda ang mahabang hiningang tila ilang linggo niyang kinikimkim.

“Salamat, mahal,” sagot niya.

Nang matapos ang kanilang maikling pagbisita, ibinalik si Lilia sa kanyang silid upang makapagpahinga. Tahimik na nagpaiwan si Celia at humingi ng paumanhin sa ama dahil madalas siyang nagmamadali.

“Anak, alam kong pagod ka rin,” tugon nito. “Ang gusto ko lang, kung maaari, makita ko siya paminsan-minsan.”

Mula noon, tinulungan ng mga kawani ang pamilya na magtakda ng ligtas na oras ng pagdalaw. Hindi araw-araw malinaw ang isip ni Lilia. May pagkakataong hindi siya nakapansin sa asawa, at may pagkakataong siya mismo ang humiling ng tubig.

Noong araw na makauwi si Teodoro, inilagay ni Mara sa bag nito ang lumang litrato. Huminto ang matanda sa pintuan at tinanong kung maaari niyang dalhin ang dalawang basong plastik na ginagamit nila.

Ngumiti si Mara at inabot ang malinis na pares. Sa bahay, habang inilalapag ni Celia ang pagkain, muling naglagay si Teodoro ng dalawang baso sa mesa. Sa pagkakataong iyon, may upuan nang nakahanda para kay Lilia sa tabi niya.

Kayo ba, kung kayo ang nasa kalagayan ni Mang Teodoro, magagawa rin ba ninyong ipagpatuloy ang pagmamahal at pag-aalaga sa inyong asawa kahit dumating ang panahong hindi na niya kayo makilala?

Ibahagi ang inyong sagot sa COMMENT SECTION ng ating Facebook page! Kung naantig kayo sa kuwentong ito, huwag kalimutang i-LIKE at i-SHARE sa inyong mga kaibigan upang mabasa rin nila ang nakaaantig na kuwento ng pagmamahal na hindi kayang burahin ng paglipas ng panahon!

Live Visitor Feed
LIVE
Loading recent visitors…
Updates automaticallyLive Visitor Trail