NAGTAKA ANG ISANG BATANG BABAE KUNG BAKIT PALAGING MAY DALANG LUMANG SAPATOS ANG ASO NILANG GALA, PERO NANG SUNDAN NIYA ITO AY MAY NATAGPUAN SIYANG BAHAY NA MATAGAL NANG WALANG NAKATIRA!

EPISODE 1

“Nay, bakit palaging sapatos ang inuuwi ni Tiko? Kanina, kaliwa lang. Ngayon, kanan naman!”

Itinaas ni Sari ang lumang sapatos na may pulang sinulid sa gilid. Sampung taong gulang siya at nakatira kasama ang inang si Liza sa isang maliit na bahay malapit sa palayan sa Albay. Dalawang taon nang patay ang kanyang amang si Ruben, isang karpinterong marunong ding magkumpuni ng sapatos. Simula noon, naglalaba si Liza para may maipambaon ang anak. Sa paa ni Sari, suot pa rin ang tsinelas na huling kinumpuni ni Ruben. Ayaw niya iyong palitan kahit halos pudpod na.

“Baka kinukuha niya sa tambakan. Ibalik mo kung may may-ari,” sagot ng ina habang pinipiga ang basang kumot.

Ngunit kakaiba ang mga sapatos. Malinis ang ilang pares, may bagong tahi, at palaging pareho ang pulang sinulid. Tuwing dapithapon, umaalis ang payat na asong gala at nagbabalik na may bitbit sa bibig. Minsan, humihinto ito sa tapat ni Sari, tila naghihintay na sundan siya.

Isang Sabado, sinundan ng bata si Tiko sa makitid na daang tinubuan ng talahib. Huminto sila sa harap ng lumang bahay na matagal nang walang nakatira mula nang mamatay ang may-ari. Bukas ang isang bintana at nakasabit sa bakod ang kupas na karatulang “Pagawaan ng Sapatos.”

“Tiko, dito ka pala nanggagaling?” bulong ni Sari.

Sumuot ang aso sa sirang pinto. Mula sa labas, nakita ni Sari ang mga kahong puno ng sapatos, lumang kasangkapan, at isang kuwadernong nakabukas sa mesa.

Sa unang pahina ay may nakalistang mga batang nakatanggap ng libreng pagkukumpuni. Ngunit nang makita niya ang pamilyar na sulat-kamay sa tabi ng mga pangalan, nanikip ang kanyang dibdib.

“Sulat ito ni Papa…”

Bago niya maabot ang kuwaderno, may narinig siyang mahinang pagdaing sa likod ng kurtina.

At isang matandang tinig ang bumulong: “Sari? Akala ko hindi ka na niya maihahatid dito.”

EPISODE 2

Napaatras si Sari. Sa likod ng kurtina, nakita niya ang isang matandang nakaupo sa sahig, hawak ang namamagang bukung-bukong. Tinawag nitong Mang Fidel ang sarili at nakiusap na kunin ang kanyang tungkod.

“Paano ninyo alam ang pangalan ko?” tanong ng bata.

“Kaibigan ko ang tatay mo. Pero bago tayo magkuwentuhan, tawagin mo muna ang nanay mo. Nadulas ako kaninang umaga.”

Mabilis na tumakbo si Sari pauwi, kasunod si Tiko. Dumating si Liza kasama ang barangay tanod at health worker. Matapos masuri at maalalayan ang matanda, dinala nila ito sa health center. Hindi malubha ang pinsala, ngunit pinayuhang magpahinga at huwag munang magtrabaho.

Nang balikan nila ang lumang bahay upang isara, nagulat si Liza sa nakita sa mesa. Dose-dosenang sapatos ang maayos na nakahanay ayon sa laki, may mga pangalang nakadikit sa bawat pares. Sa tabi ng mga iyon ay ang kuwadernong may sulat ng kanyang yumaong asawa.

“Alam mo ba ang tungkol dito, Nay?” tanong ni Sari.

Mahabang sandaling hinaplos ni Liza ang kupas na pabalat. “May kinukumpuni ang tatay mo noon para sa mga batang walang pambili. Akala ko, natigil na nang mawala siya.”

Kinabukasan, dinalaw nila si Mang Fidel. Ikinuwento nitong dati siyang may maliit na pagawaan sa palengke, ngunit nalugi matapos masunog ang kanyang puwesto. Si Ruben, na dati niyang tinuruang magkumpuni ng sapatos, ang nagdala sa kanya sa lumang bahay. Pinayagan silang gumamit nito ng pamangkin ng dating may-ari.

“Tuwing Linggo, dito kami nagkukumpuni,” sabi ng matanda. “Kapag may batang pumapasok sa eskuwela nang sira ang sapatos, tahimik naming inaayos. Ayaw ng tatay mong malaman nilang libre iyon dahil naaawa kami.”

Naalala ni Sari ang mga gabing umuuwi si Ruben na may pulang sinulid sa daliri. Akala niya, nagtatrabaho lamang ito nang sobra para madagdagan ang kita.

“Bakit walang nagsabi sa akin?” tanong niya.

“Hindi rin namin alam kung paano,” sagot ni Fidel. “Nang magkasakit siya, ako ang nagpatuloy. Gusto ko sanang ipakita sa iyo ang mga nagawa niya. Pero natatakot akong baka masaktan ka.”

Itinuro ng matanda ang asong nakahiga sa tabi ng pintuan.

“Si Tiko, sanay magbitbit ng sapatos noong kasama ko ang tatay mo. Noong una, pinapabalik ko siya sa pagawaan. Kaso nitong mga nakaraang linggo, inuuwi niya ang ilan sa inyo. Hindi ko alam na ikaw pala ang nakakapansin.”

May iniabot si Fidel na pahinang napunit mula sa lumang kuwaderno. Nakadikit dito ang litrato ni Ruben na nakaluhod, maingat na itinatali ang sapatos ng isang batang nakangiti. Sa likod ay may sulat:

“Kapag lumaki si Sari, sana alam niyang kahit maliit ang maitutulong natin, may batang makakapasok sa klase nang hindi nahihiya.”

Napayuko ang bata. Naalala niyang minsang nagalit siya sa ama dahil hindi siya nabilhan ng bagong sapatos para sa programang pangpaaralan. Hindi ito nakipagtalo; nilinis lamang ang luma niyang pares at maingat na tinahi ang natanggal na swelas.

“Galit ako noon kay Papa,” bulong niya.

“Alam niya,” sagot ni Liza. “At naintindihan niya. Nangako siyang babawi kapag nakaluwag tayo.”

Sa pagbukas ng lumang kabinet, nakita nila ang isang pares ng sapatos na maliit na para kay Sari. Nakabalot ito sa diyaryong may petsang dalawang taon na ang nakalipas. Sa karton, may sulat si Ruben: “Unang gawa namin ni Fidel para sa anak ko.” Niyakap ni Sari ang kahon. Hindi niya naisuot ang sapatos noon, ngunit ngayon alam niyang hindi siya nakalimutan.

Makalipas ang ilang linggo, pinayagan ng barangay na gamitin ang lumang silid sa covered court bilang pansamantalang pagawaan. Nagdala ng lumang sapatos ang mga magulang; may nagbigay ng pandikit, sinulid, at mga kahong karton. Tumulong din ang guro ni Sari sa paglista ng mga batang nangangailangan.

Hindi na kailangang maglakad nang malayo si Mang Fidel. Nakaupo siya habang nagtuturo ng pagkukumpuni sa mga boluntaryo. Si Liza ang nagtatala ng mga natatapos na pares, at si Sari ang naglalagay ng pangalan sa bawat kahon.

Isang hapon, may batang nahihiyang tumanggap ng sapatos dahil wala siyang pambayad. Ngumiti si Sari at itinuro ang pulang tahi sa gilid.

“Bayad na iyan,” sabi niya. “May mga taong naunang nagmalasakit.”

Pagkatapos ng gawain, iniuwi ni Tiko ang isang lumang sapatos. Ngunit sa pagkakataong iyon, hindi siya sinundan ni Sari. Kinuha niya iyon, nilinis, at inilagay sa kahong may pangalan ng susunod na batang tutulungan.

Kayo, kung kayo si Sari, ano ang mararamdaman ninyo kung matuklasan ninyong ang inyong yumaong ama ay palihim palang tumutulong sa mga batang walang pambili ng sapatos?

I-comment ang inyong sagot sa comment section ng ating Facebook page! Kung nagustuhan ninyo ang kuwentong ito, paki-LIKE at SHARE naman po sa inyong mga kaibigan upang mabasa rin nila ang nakaaantig na kuwento nina Sari, Mang Fidel, at Tiko!

Live Visitor Feed
LIVE
Loading recent visitors…
Updates automaticallyLive Visitor Trail