NATAKOT ANG BUONG SUBDIVISION NANG MAY MATUKLASANG ISANG PULANG PAYONG NA PALAGING NAKASABIT SA PAREHONG PUNO TUWING UMAGA, PERO NANG MAHULI ANG NAGSASABIT NITO AY ISANG MAS MALAKING LIHIM ANG NABUNYAG!

EPISODE 1

“May nakasabit na naman! Huwag kayong lalapit sa punong iyan!” sigaw ng guwardiya habang itinuturo ang pulang payong sa gitna ng subdivision.

Sa loob ng tatlong linggo, tuwing alas singko ng umaga, may lumilitaw na lumang payong sa puno ng acacia sa Barangay San Isidro, Laguna. Walang nakaaalam kung sino ang nagsasabit. Kumalat ang balitang may sumpa raw ito, lalo nang matagpuan ang isang basang papel na may nakasulat na pangalan at petsa.

Si Mang Isko, pitumpu’t dalawang taong gulang na retiradong karpintero, ang madalas makita malapit sa puno. Mag-isa siyang nakatira sa maliit na bahay matapos pumanaw ang asawa. Umaasa siya sa pensiyon at paminsang pagkukumpuni ng sirang kasangkapan.

“Baka ikaw ang nananakot sa mga residente!” paratang ni HOA president Celeste Ramos nang makita siyang nakatayo sa ilalim ng acacia.

“Hindi po ako nananakot,” sagot ng matanda. “May hinihintay lang ako.”

Pinagtawanan siya ng ilang kapitbahay. Ngunit napansin ng batang guwardiyang si Noel ang maliit na pulang lasong nakatali sa hawakan ng payong. Kapareho iyon ng lasong nasa lumang litrato sa bahay ni Isko, kung saan may dalawang batang nakatayo sa harap ng punong iyon.

Noong nakaraang linggo, nagpasya ang samahan na putulin ang puno dahil sa takot. Nagmakaawa si Isko na huwag muna, ngunit walang nakinig. Maging ang kanyang bahay ay binato ng bato.

Kinabukasan, nagkubli si Noel sa bakanteng garahe bago magbukang liwayway. Nakita niyang dahan-dahang lumapit si Isko, umakyat sa mababang baitang, at isinabit ang payong. Agad siyang pinigilan ng guwardiya.

“Bakit ninyo ginagawa ito, Tay?”

Nanginginig na inilabas ni Isko ang isang lumang sobre. May nakasulat doon: Para kay Elena, kapag bumalik ka.

Dumating si Celeste kasama ang mga residente. Inagaw niya ang sobre, ngunit nang makita ang larawang nasa loob, bigla siyang napaatras.

“Hindi maaari,” bulong niya. “Bakit mukha ko ang batang nasa litrato?”

EPISODE 2

Napatitig si Celeste sa kupas na larawan. Isang batang babae ang nakatayo sa ilalim ng acacia, hawak ang pulang payong. Katabi niya ang isang batang lalaki at isang babaeng nakangiti.

“Ako iyan,” mahina niyang sabi. “Pero hindi ko kilala ang babaeng kasama ko.”

Napaupo si Mang Isko sa bangkong malapit sa puno. Matagal niyang pinagmasdan si Celeste bago nagsalita.

“Ang pangalan niya ay Elena. Anak ko siya. At ikaw ang batang iniligtas niya noong bumaha rito, tatlumpu’t walong taon na ang nakalilipas.”

Nagkatinginan ang mga residente. Alam nilang lumaki si Celeste sa Maynila at kamakailan lamang bumalik sa Laguna matapos bumili ng bahay. Ngunit wala siyang maalalang ganoong pangyayari.

Ikinuwento ni Isko na dating malawak na palaisdaan ang kinatatayuan ng subdivision. Noong isang Setyembre, biglang umapaw ang ilog. Labinganim pa lamang si Elena nang marinig niyang may batang naiwan sa lumang bahay malapit sa tubig.

Kinuha niya ang pulang payong ng kanyang ina, saka sumuong kasama ang nakababatang kapatid na si Tomas. Natagpuan nila si Celeste na nanginginig sa ibabaw ng mesa. Tinulungan nilang makalabas ang bata, ngunit habang tumatawid sila sa tulay, bumigay ang isang bahagi nito.

“Naipasa ni Elena si Celeste kay Tomas,” pagpapatuloy ng matanda. “Pero siya ang inanod.”

Hindi na nakita si Elena sa kabila ng paghahanap ng mga tagasagip. Makalipas ang ilang buwan, lumipat ang pamilya ni Celeste sa Maynila. Ang kanyang mga magulang, na kapwa pumanaw na, ay bihirang magkuwento tungkol sa baha dahil labis siyang natakot noon.

“Bakit hindi ninyo ako hinanap?” tanong ni Celeste, halos pabulong.

“Sinubukan namin. Wala kaming bagong tirahan ninyo. At si Tomas, umalis din kalaunan para magtrabaho sa barko.”

Ipinakita ni Isko ang papel na kinatatakutan ng mga residente. Hindi iyon babala. Nakasulat doon ang pangalan ni Elena at petsa ng kanyang pagkawala. Sa likod, may simpleng pangungusap: Dito tayo magkikita kapag humupa ang ulan.

“Pangako iyan ni Elena kay Tomas,” paliwanag niya. “Tuwing umuulan, nagtatago silang magkapatid sa ilalim ng punong ito. Isinasabit nila ang payong para malaman ng isa kung nasaan ang isa.”

Ngunit may hindi pa maipaliwanag si Noel.

“Tay, bakit nitong mga nakaraang linggo lang ninyo muling sinimulan?”

Dahan-dahang inilabas ni Isko ang isa pang sulat. Galing iyon kay Tomas, na kasalukuyang nagpapagaling sa ospital matapos maaksidente sa barko. Balak nitong umuwi sa susunod na buwan at bisitahin ang punong kinalakihan nila.

“Humiling siyang isabit ko uli ang payong,” sabi ni Isko. “Gusto niyang makita iyon pagdating niya. Pero hindi ko alam kung makakauwi pa siya sa dati niyang lakas.”

Tumahimik si Celeste. Naalala niya ang paulit-ulit na panaginip noong bata siya: malamig na tubig, isang pulang kulay sa ibabaw ng kanyang ulo, at boses ng dalagang nagsasabing huwag bibitaw.

“Si Elena pala iyon,” bulong niya.

Hindi niya napigilan ang paghawak sa lumang payong. May maliit na tahi sa gilid, hugis bituin. Bigla niyang naalala ang babaeng tumatawa habang tinatahi iyon matapos masira sa hangin.

Lumapit si Celeste kay Isko. “Pinagbintangan ko kayo. Patawarin ninyo ako.”

“Hindi mo alam ang nangyari,” sagot ng matanda. “Pero sana, sa susunod, magtanong muna kayo bago humusga.”

Kinabukasan, nagpatawag si Celeste ng pulong. Ipinaliwanag niya ang nangyari at humingi ng paumanhin sa mga residenteng natakot. Nagkasundo silang huwag galawin ang puno at maglagay ng maliit na upuan para kay Isko.

Hindi agad nawala ang hiya ni Celeste. Personal niyang pinuntahan ang bahay ni Isko upang ayusin ang sirang bakod at ibalik ang lumang sobre. Sa loob, nakita niya ang mga larawang maingat na inilagay sa dingding. Walang mamahaling kagamitan, ngunit may isang bakanteng puwang sa tabi ng larawan ni Elena, na para bang may hinihintay pang makauwi.

Makalipas ang isang buwan, dumating si Tomas sakay ng sasakyang inarkila ng kanyang pamilya. Mabagal siyang lumakad gamit ang tungkod. Nang makita ang pulang payong, tumigil siya sa ilalim ng acacia.

“Naghintay ka pa rin, Ate,” mahina niyang sabi.

Lumapit si Celeste at ipinakita ang larawan. Hindi siya nakahanap ng angkop na salita, kaya hinawakan na lamang niya ang kamay ni Tomas.

Sa ilalim ng payong, magkatabing naupo ang magkapatid na naiwan ni Elena sa kanyang alaala: ang kapatid niyang nakauwi, at ang batang minsan niyang iniligtas. Sa tabi nila, tahimik na ngumiti si Mang Isko habang nagsisimulang pumatak ang ulan.

KAYO BA, KUNG KAYO SI CELESTE AT NALAMAN NINYONG ANG TAONG PINAGBINTANGAN NINYO AY AMA PALA NG DALAGANG NAGBUWIS NG BUHAY PARA ILIGTAS KAYO, PAANO NINYO BABAWIIN ANG INYONG NAGAWANG PAGKAKAMALI?

Ibahagi ang inyong sagot sa COMMENT SECTION ng ating Facebook page!

Kung nagustuhan ninyo ang kuwentong ito, huwag kalimutang i-LIKE at i-SHARE sa inyong mga kaibigan upang mabasa rin nila ang nakaaantig na kuwentong ito!

Live Visitor Feed
LIVE
Loading recent visitors…
Updates automaticallyLive Visitor Trail