EPISODE 1
Sa isang maliit na barangay sa Bohol, isang simpleng daycare center ang araw-araw na binubuksan ng apatnapu’t siyam na taong gulang na si Teacher Liza Mendoza. Sa loob ng mahigit dalawampung taon, naging bahagi na ng kanyang buhay ang pagtuturo sa mga batang mula sa mahihirap na pamilya. Kabisado na niya ang bawat sulok ng lumang silid-aralan, mula sa mga kupas na alpabeto sa dingding hanggang sa maliliit na upuang ilang beses nang kinumpuni.
Bagama’t maliit lamang ang kanyang buwanang honorarium, hindi kailanman nawala ang kanyang pagmamahal sa pagtuturo. Para kay Teacher Liza, ang bawat batang natutong bumasa, sumulat, at mangarap ay isang tagumpay na hindi kayang tumbasan ng anumang halaga ng pera.
Ngunit may isang bagay na matagal nang nagpapabigat sa kanyang damdamin.
Halos kalahati sa kanyang dalawampu’t limang estudyante ang pumapasok nang walang baon. May mga batang tubig lamang ang laman ng kanilang lunchbox, habang ang iba naman ay tahimik na nakatingin sa mga kaklaseng kumakain.
Isang umaga, napansin niyang nakaupo sa isang sulok ang limang taong gulang na si Junjun, mahigpit na yakap ang kanyang walang lamang lalagyan ng pagkain.
“Junjun, bakit hindi ka kumakain kasama ng mga kaklase mo?” malumanay niyang tanong.
“Teacher, sabi po ni Mama, magtiis muna ako. Wala pa raw pong sahod si Papa,” mahinang sagot ng bata.
Hindi napigilan ni Teacher Liza ang pagluha.
Kinabukasan, nagsimula siyang magdala ng dagdag na kanin, itlog, at gulay mula sa kanilang bahay. Unti-unti, naging nakasanayan na niyang maghanda ng simpleng pagkain para sa mga batang walang baon.
Ngunit hindi alam ng kanyang mga kasamahan na ang perang ginagamit niya ay mula sa kanyang sariling ipon.
Sa loob ng limang taon, nag-iipon si Teacher Liza upang mapalitan ang bubong ng kanilang lumang bahay na palaging tumutulo kapag umuulan. Ngunit sa tuwing makikita niya ang mga batang nagugutom, hindi niya maatim na unahin ang sarili.
“Liza, paano naman ang bahay natin?” minsang tanong ng kanyang nakatatandang kapatid na si Mercy.
Ngumiti lamang ang guro.
“Ate, kaya ko pang magtiis sa tumutulong bubong. Pero ang mga batang iyan, hindi dapat nag-aaral nang walang laman ang tiyan.”
Lumipas ang ilang buwan at unti-unting naubos ang kanyang ipon. Gayunman, patuloy siyang gumigising nang alas-kuwatro ng madaling-araw upang magluto bago pumasok sa paaralan.
Isang maulan na Lunes, habang namimigay siya ng kanin at ginisang gulay sa mga bata, biglang huminto ang dalawang mamahaling sasakyan sa harapan ng daycare center.
Bumaba ang isang lalaking nakasuot ng itim na amerikana, kasama ang dalawang babaeng may dalang mga folder.
Nagkagulo ang ilang magulang sa labas.
“Teacher Liza! May mga taga-opisina pong naghahanap sa inyo!” sigaw ng isang nanay.
Biglang kinabahan ang guro. Naisip niyang baka may nagreklamo tungkol sa pagpapakain niya sa mga estudyante.
Pagpasok ng lalaki sa silid-aralan, agad nitong pinagmamasdan ang mga batang kumakain.
“Kayo po ba si Teacher Liza Mendoza?” seryoso nitong tanong.
“Opo, ako po. May problema po ba?”
Hindi agad sumagot ang lalaki.
Sa halip, dahan-dahan siyang lumapit sa lumang mesa at kinuha ang isang maliit na lalagyan ng pagkain.
Nang makita niya ang kanin at kalahating nilagang itlog sa loob nito, biglang nangilid ang kanyang mga luha.
Pagkatapos ay tumingin siya kay Teacher Liza at nanginginig na nagsalita.
“TEACHER… DALAWAMPU’T TATLONG TAON NA PO AKONG NAGHAHANAP SA INYO. HINDI PO BA NINYO AKO NAALALA?”





