May mga taong habang minamahal mo, unti-unti ka namang nauubos. Ibinibigay mo ang oras mo, pang-unawa mo, pasensya mo, at pagmamahal mo, pero parang hindi pa rin sapat. Lagi kang nandiyan kapag kailangan ka nila, pero kapag ikaw na ang nangangailangan, bigla silang nawawala. Pinaparamdam nila sa’yo na option ka lang, na kaya ka lang nila lapitan kapag convenient, at kaya ka lang nilang pakinggan kapag sila ang may kailangan.
Pero tandaan mo ito: hindi selfish ang lumayo sa taong hindi ka pinapahalagahan. Minsan, ang paglayo ang pinaka-matapang na paraan ng pagmamahal sa sarili. Hindi mo kailangang manatili sa lugar kung saan araw-araw mong kinukwestyon ang halaga mo.
1. DAHIL NAUUBOS KA SA TAONG HINDI KA NAMAN PINIPILI
Mahirap tanggapin na may mga taong mahalaga sa’yo pero hindi ka kayang pahalagahan pabalik. Ikaw ang laging unang nangangamusta, ikaw ang laging umiintindi, ikaw ang laging nagpapakumbaba kahit hindi ikaw ang may mali. Kapag may problema sila, nandiyan ka agad. Kapag malungkot sila, ikaw ang taga-pakinig. Kapag kailangan nila ng kasama, ikaw ang unang naiisip nila. Pero kapag ikaw na ang nanghihina, kapag ikaw na ang may kailangan ng lambing, oras, at atensyon, bigla silang busy, malamig, o walang pakialam.
Doon nagsisimula ang pagkapagod. Hindi dahil mahina ka, kundi dahil tao ka rin. May puso ka rin na nasasaktan. May damdamin ka rin na napapagod kapag paulit-ulit kang nagbibigay pero walang bumabalik. Hindi pwedeng habang sila ay gumagaan, ikaw naman ang bumibigat. Hindi pwedeng lagi kang taga-salo ng problema nila, pero kapag ikaw ang bumagsak, kailangan mong bumangon mag-isa.
Kailangan mong lumayo dahil hindi ka ginawa para ubusin ng taong hindi ka naman pinipili. Hindi mo kailangang magmakaawa para lang bigyan ka ng oras. Hindi mo kailangang ipilit ang sarili mo sa taong malinaw namang hindi kayang makita ang halaga mo. Kapag palagi kang naghahabol, nakakalimutan mong may sarili ka ring direksyon. Kapag palagi mong inuuna ang taong hindi ka inuuna, nawawala ang respeto mo sa sarili mo.
Minsan, ang paglayo ay hindi galit. Ito ay pag-amin na pagod ka na. Pag-amin na hindi mo na kayang ipagpalit ang kapayapaan mo sa pagmamahal na kulang, malamig, at hindi sigurado. Piliin mo ang sarili mo bago ka tuluyang maubos.
2. DAHIL HINDI MO KAILANGANG MAGMAKAawa PARA LANG PAHALAGAHAN
Ang tunay na pagpapahalaga ay hindi dapat hinihingi nang paulit-ulit. Hindi mo dapat kailangang magmakaawa para kausapin ka nang maayos. Hindi mo dapat kailangang umiyak muna bago nila mapansing nasasaktan ka na. Hindi mo dapat kailangang ipaliwanag nang paulit-ulit na nasasaktan ka sa ginagawa nila, kung talagang mahalaga ka sa kanila. Dahil ang taong totoong nagpapahalaga, kahit hindi mo sabihin lahat, mararamdaman niyang may mali. Hindi ka niya hahayaan na laging magduda kung importante ka ba o hindi.
Masakit kapag ikaw na mismo ang nagtuturo sa isang tao kung paano ka dapat tratuhin, pero kahit paulit-ulit mo nang sinabi, hindi pa rin siya nagbabago. Sasabihin niyang naiintindihan ka niya, pero uulitin pa rin ang parehong bagay. Hihingi siya ng sorry, pero walang kasunod na pagbabago. Bibigyan ka niya ng konting lambing kapag nararamdaman niyang lumalayo ka na, pero kapag bumalik ka, balik din siya sa dati. Doon mo makikita na minsan, hindi siya nagbabago dahil mahal ka niya. Nagpaparamdam lang siya dahil ayaw ka niyang mawala bilang option.
Kailangan mong lumayo sa taong kailangan mo pang pagmamakaawaan ng respeto, oras, at pagpapahalaga. Hindi ka kawawa dahil humihingi ka ng maayos na trato. Ang mas nakakapagod ay ang manatili sa taong alam ang sakit na nararamdaman mo pero pinipili pa ring balewalain ito. Hindi mo kasalanan kung gusto mong mahalin ka nang tama. Hindi ka demanding kung gusto mong maramdaman na mahalaga ka.
Tandaan mo, ang pagmamahal na kailangan mong ipilit araw-araw ay hindi na pagmamahal na nagbibigay-buhay. Isa na itong pasanin. Kapag kailangan mong magmakaawa para makita ang halaga mo, baka panahon na para ikaw mismo ang makaalala nito. Hindi mo kailangang patunayan ang sarili mo sa taong sanay kang balewalain. Lumayo ka, hindi para magparusa, kundi para iligtas ang natitirang respeto mo sa sarili.
3. DAHIL ANG TAONG HINDI KA PINAPAHALAGAHAN AY NAKAKASIRA NG TIWALA MO SA SARILI
Kapag matagal kang nananatili sa taong hindi ka pinapahalagahan, unti-unti mong kinukwestyon ang sarili mo. Nagsisimula kang magtanong, “May kulang ba sa akin?” “Hindi ba ako sapat?” “Bakit hindi niya ako kayang piliin?” “Bakit parang ang dali kong balewalain?” At habang tumatagal, hindi mo namamalayan na ang dating taong buo ang loob ay nagiging taong puno ng pagdududa. Dati alam mo ang halaga mo, pero ngayon kailangan mo pang hanapin sa reaksyon ng iba.
Iyan ang delikado sa maling tao. Hindi lang nila sinasaktan ang puso mo, sinisira rin nila ang tingin mo sa sarili mo. Kapag lagi kang hindi pinapansin, pakiramdam mo hindi ka worth it. Kapag lagi kang iniiwan sa ere, pakiramdam mo hindi ka karapat-dapat ipaglaban. Kapag lagi kang pinaparamdam na sobra ka o istorbo ka, natututo kang manahimik kahit may sakit ka nang dinadala. Hanggang sa masanay kang tanggapin ang bare minimum dahil akala mo iyon lang ang deserve mo.
Kailangan mong lumayo dahil hindi dapat nasisira ang pagkatao mo dahil lang sa pagmamahal. Ang tamang tao, hindi ka papahirapan mahalin ang sarili mo. Hindi ka niya gagawing insecure sa bagay na dati ay buo ka. Hindi ka niya hahayaang matulog nang mabigat ang dibdib dahil hindi mo alam kung saan ka lulugar sa buhay niya.
Kung ang presensya ng isang tao ay mas madalas nagdadala ng anxiety kaysa peace, baka hindi na pagmamahal ang pinanghahawakan mo kundi takot na maiwan. At hindi ka dapat manatili dahil lang natatakot kang magsimula ulit. Mas mabuting magsimula nang mag-isa kaysa manatili sa tabi ng taong unti-unting winawasak ang tiwala mo sa sarili. Lumayo ka para maalala mong hindi ka mahirap mahalin. Nasa maling tao ka lang.
4. DAHIL MAY MGA TAONG KAILANGAN MONG BITAWAN PARA MAKITA ANG SARILI MO
May mga tao sa buhay natin na akala natin blessing, pero sa bandang huli, sila pala ang dahilan kung bakit hindi na natin makilala ang sarili natin. Dahil sa sobrang pagmamahal mo sa kanila, nakakalimutan mo na ang mga bagay na nagpapasaya sa’yo. Nakakalimutan mo na ang mga pangarap mo. Nakakalimutan mo na kung paano ngumiti nang hindi pilit. Lahat ng kilos mo, iniisip mo kung magagalit ba sila. Lahat ng desisyon mo, iniisip mo kung iiwan ka ba nila. Hanggang sa ang mundo mo ay umiikot na lang sa taong hindi ka naman ginagawang priority.
Minsan, hindi mo agad mapapansin na nawala ka na pala sa sarili mo. Mapapansin mo na lang kapag hindi ka na kasing gaan ng dati. Hindi ka na excited sa mga bagay na dati mong gusto. Hindi ka na masyadong nagsasalita dahil natatakot kang hindi maintindihan. Hindi ka na humihingi ng oras dahil sanay ka nang madisappoint. At ang pinakamasakit, natututo kang tanggapin ang kakulangan nila kahit alam mong nasasaktan ka.
Kailangan mong lumayo dahil may mga taong hindi ka tutulungan lumago. Gusto ka lang nilang manatili sa lugar kung saan kontrolado ka nila. Gusto ka lang nilang nandiyan kapag kailangan ka nila, pero hindi nila kayang suportahan ang paglaki mo, paghilom mo, at pag-angat mo. Ang taong hindi ka pinapahalagahan ay madalas hindi rin natutuwa kapag natututo ka nang pahalagahan ang sarili mo.
Kaya minsan, kailangan mong bitawan ang tao para mahanap ulit ang sarili mo. Kailangan mong lumayo para marinig mo ulit ang sarili mong boses. Kailangan mong piliin ang katahimikan kaysa paulit-ulit na pagkalito. Hindi ibig sabihin na kapag bumitaw ka ay hindi ka marunong magmahal. Minsan, ibig sabihin nito ay natutunan mo nang mahalin ang sarili mo nang tama. At iyon ang simula ng tunay mong pagbangon.
5. DAHIL DESERVE MO ANG PAGMAMAHAL NA HINDI MO KAILANGANG PAGDUDAHAN
Deserve mo ang pagmamahal na hindi ka pinapatulog nang umiiyak. Deserve mo ang taong hindi ka kailangang habulin para lang maramdaman mong mahalaga ka. Deserve mo ang relasyon, pagkakaibigan, o samahan na hindi ka laging nag-iisip kung may halaga ka pa ba. Deserve mo ang taong malinaw ang intensyon, hindi iyong puro salita pero kulang sa gawa. Deserve mo ang taong hindi ka iiwan sa kalituhan, hindi ka gagawing option, at hindi ka kakausapin lang kapag may kailangan.
Minsan, dahil nasanay tayo sa kulang, akala natin sobra na ang konting effort. Akala natin sapat na ang paminsan-minsang reply, paminsan-minsang lambing, paminsan-minsang pag-alala. Pero hindi dapat ganoon ang tunay na pagpapahalaga. Ang tunay na nagmamahal at nagpapahalaga, hindi ka bibigyan ng dahilan para paulit-ulit mong tanungin ang sarili mo kung importante ka ba. Hindi niya hahayaang maramdaman mong nag-iisa ka habang nandiyan naman siya.
Kailangan mong lumayo dahil habang nakakapit ka sa maling tao, sinasara mo ang pinto para sa tamang pagmamahal. Habang inuubos mo ang sarili mo sa taong hindi ka kayang piliin, napapalayo ka sa taong kayang ibigay ang respeto, oras, at kapayapaang matagal mo nang hinihintay. Hindi mo kailangang manatili dahil nanghihinayang ka sa pinagsamahan. Mas nakakapanghinayang ang sarili mong nawala habang pilit mong pinapanatili ang taong hindi ka naman pinapahalagahan.
Tandaan mo, hindi ka nawawalan kapag lumayo ka sa taong hindi marunong makita ang halaga mo. Minsan, doon ka pa lang nagsisimulang manalo. Dahil sa paglayo, natututo kang bumalik sa sarili mo. Natututo kang huminga. Natututo kang piliin ang kapayapaan. At higit sa lahat, natututo kang hindi na tanggapin ang pagmamahal na kailangan mo pang pagdudahan.
Kung may taong paulit-ulit kang pinaparamdam na hindi ka mahalaga, baka ito na ang panahon para piliin mo naman ang sarili mo. Huwag kang matakot lumayo sa taong hindi ka pinapahalagahan. Mas masakit ang manatili sa maling tao kaysa magsimulang maghilom nang mag-isa.
Kung naka-relate ka sa mensaheng ito, i-LIKE, i-SHARE, at mag-COMMENT sa comment section. Isulat mo: “PIPILIIN KO NA ANG SARILI KO.”
