EPISODE 1: ANG DRIVER NA LAGING NAGDARASAL
Tuwing aalis ang jeep ni Mang Lando, lagi muna siyang humihinto sa terminal, pumipikit, at marahang humahawak sa maliit na rosaryo na nakasabit malapit sa rearview mirror. Bago niya paandarin ang makina, bumubulong siya ng dasal.
“Panginoon, ingatan Mo po kami sa biyahe. Iuwi Mo kaming lahat nang buhay.”
Sanay na ang ibang pasahero sa ganoong ginagawa niya. Pero nang araw na iyon, may mga estudyante at batang empleyado na unang beses sumakay sa jeep niya. Nang makita nilang halos maiyak ang matandang driver habang nagdarasal, nagsimula silang magbulungan.
“Ano ba ’yan? Jeepney o simbahan?” biro ng isang binata.
Nagtawanan ang mga kasama niya.
“Kuya driver, mabilis lang po kami. Huwag n’yo nang gawing misa,” dagdag pa ng isa.
Napayuko si Mang Lando. Hindi siya sumagot. Hinawakan lang niya ang manibela nang mahigpit. Sa salamin, nakita ng mga pasahero na namumula ang kanyang mata.
May isang babae pang nakaupo sa likod na tumawa. “Baka naman takot na takot sa bagong ruta. Kung kabado, huwag na lang mag-drive.”
Tumama iyon sa dibdib ni Mang Lando. Bagong ruta nga ang dinaanan niya—ang Daang San Isidro, isang kalsadang paahon, makipot, at may kurbadang madalas iwasan ng matatandang driver.
Pero hindi dahil sa tarik ng daan siya natatakot.
Doon niya huling narinig ang boses ng kanyang anak.
Doon niya huling nahawakan ang kamay ng kanyang asawa.
At ngayong araw, kailangan niyang dumaan muli roon—kasama ang mga pasaherong nagtatawanan, walang kaalam-alam sa sugat na pilit niyang itinatago sa likod ng manibela.
EPISODE 2: ANG MGA TAWANG LUMALAKAS SA LIKOD
Umandar ang jeep. Habang lumalayo sila sa terminal, patuloy pa rin ang biruan sa likod. Ang tatlong binatang estudyante ay nagpapalitan ng tingin at pigil na tawa habang ginagaya ang boses ni Mang Lando.
“Panginoon, ilayo Mo kami sa lubak,” biro ng isa.
“Ilayo Mo rin kami sa mabagal na driver!” dagdag ng isa pa.
Nagtawanan ang halos kalahati ng pasahero. May ilang matatanda namang napailing, pero walang nagsalita. Si Mang Lando ay tahimik lamang. Sanay na siyang pagtawanan. Sanay na siyang tawaging matanda, mabagal, at praning. Ngunit bawat salitang naririnig niya ay parang muling kumakatok sa isang gabing matagal na niyang gustong kalimutan.
Pagdating nila sa unang paahon, biglang bumigat ang hangin. Humina ang ingay sa loob ng jeep. Sa unahan, kita na ang malaking karatula:
INGAT SA KURBADA. ACCIDENT PRONE AREA.
Napatingin si Mang Lando roon. Biglang nanginig ang kanyang kamay.
“Kuya driver, ayos ka lang?” tanong ng isang matandang babae.
Tumango siya. “Opo. Hawak lang po kayo nang mabuti.”
Ngunit imbes na makinig, natawa ang isang binata. “Grabe, parang horror movie naman. Kurbada lang ’yan, Tay.”
Mahina ang boses ni Mang Lando nang sumagot. “Hindi po lahat ng kurbada, simpleng daan lang.”
Napatingin ang ilang pasahero sa kanya, ngunit hindi pa rin nila naintindihan.
Habang papalapit sila sa bagong ruta, mas lalong bumilis ang kabog ng dibdib ni Mang Lando. Sa bawat metro ng kalsada, bumabalik sa kanya ang alaala—ulan, sigaw, preno, ilaw ng trak, at iyak ng batang tinatawag siyang “Tatay.”
Pinisil niya ang rosaryo at muling bumulong.
“Panginoon, huwag Mo pong hayaang maulit.”
Sa likod, may isang pasaherong nakarinig. Tumawa siya nang mahina.
Hindi niya alam, ilang minuto na lang, ang dasal na iyon ang magiging dahilan kung bakit silang lahat ay mabubuhay.
EPISODE 3: ANG KURBADANG PINAKATAKUTAN NI MANG LANDO
Pagdating sa mismong kurbada ng Daang San Isidro, biglang bumagal ang jeep. Hindi dahil mahina ang makina, kundi dahil sadyang binawasan ni Mang Lando ang takbo. Tumingin siya sa side mirror, sa unahan, sa kalsadang basa ng ambon. May kakaibang kaba sa dibdib niya.
“Kuya driver, bilisan n’yo naman!” sigaw ng isang pasahero. “Male-late kami!”
Hindi sumagot si Mang Lando. Mas lalo niyang hinigpitan ang hawak sa manibela. Napansin niya ang puting van sa kabilang lane na tila mabilis ang takbo pababa. Sa gilid naman, may truck na paliko, parang hirap kontrolin ang preno.
Biglang nanigas ang mukha niya.
“Lahat kayo, kumapit!” sigaw niya.
Nagulat ang mga pasahero.
“Ha? Bakit?”
Hindi na siya nagpaliwanag. Bigla niyang iniwas ang jeep sa kanan at ipinasok sa gilid ng kalsada, halos kumayod ang gulong sa kanal. Kasabay noon, ang truck na pababa ay nawalan ng kontrol at dumulas sa kurbada. Kung hindi inilihis ni Mang Lando ang jeep, diretsong sasalpok iyon sa kanila.
Nagsigawan ang mga pasahero.
Huminto ang jeep. Nanginginig ang lahat. Ang mga kabataang kanina ay tumatawa, ngayon ay namumutla at halos hindi makahinga. Sa unahan, nakita nilang bumangga ang truck sa poste ilang metro lamang mula sa kanila.
May isang babae ang napahagulgol. “Diyos ko… kung hindi tayo umiwas…”
Hindi na niya natapos ang sinabi.
Si Mang Lando ay nakaupo pa rin sa driver’s seat, nanginginig, luhaan, at nakahawak sa rosaryo. Hindi siya nagdiwang. Hindi siya nagalit. Nakatingin lang siya sa kurbada na parang may multong matagal na niyang kinakausap.
Isa sa mga estudyanteng tumawa kanina ay marahang nagtanong, “Tay… bakit parang alam n’yo?”
Matagal bago nakasagot si Mang Lando. Nang magsalita siya, basag ang boses niya.
“Dahil dito namatay ang asawa at anak ko.”
Biglang natahimik ang buong jeep.
EPISODE 4: ANG DAHILAN NG KANYANG DASAL
Walang nagsalita. Pati ang mga batang kanina ay nagtatawanan ay nakayuko na ngayon. Si Mang Lando ay dahan-dahang huminga, ngunit hindi niya napigilan ang luha.
“Labindalawang taon na ang nakalipas,” simula niya. “Driver din ako noon. Mas bata pa ako, mas mabilis magpatakbo, mas mayabang. Akala ko kapag sanay ka sa daan, hindi ka na kailangan matakot.”
Tumulo ang luha niya habang nakatingin sa lumang larawan na nakasiksik sa dashboard—isang babae at isang batang babae na nakangiti.
“Asawa ko si Nelia. Anak ko si Mika. Sumakay sila sa jeep ko noon. Ulan din. Minamadali ako ng mga pasahero. May nagsabing mabagal ako. May nagsabing duwag ako. Kaya binilisan ko.”
Napahawak sa bibig ang matandang pasahero.
“Pagdating dito sa kurbadang ito, may truck na nawalan ng preno. Hindi ko naiwas agad. Nabuhay ako… pero sila, hindi.”
Hindi na kinaya ni Mang Lando. Yumuko siya sa manibela at umiyak na parang batang nawalan ng lahat.
“Simula noon, bago ako bumiyahe, nagdarasal ako. Hindi dahil gusto kong magmukhang banal. Nagdarasal ako dahil alam kong isang maling segundo lang, may uuwi nang wala ang mahal nila sa buhay.”
Ang mga pasaherong tumawa ay hindi makatingin sa kanya. Ang isang binata ay unti-unting lumapit sa unahan.
“Tay… patawad po,” nanginginig niyang sabi. “Kami po ’yung nagtawa sa inyo.”
Hindi agad sumagot si Mang Lando. Pinunasan niya ang mata at mahinang nagsabi, “Hindi ko kayo sinisisi. Hindi n’yo alam.”
Mas masakit iyon kaysa galit. Dahil ang kabaitan niya ang lalong nagpabigat sa konsensya ng lahat.
Lumapit din ang babaeng kanina ay nagsabing huwag na siyang mag-drive kung takot. Umiiyak siya. “Tay, salamat po. Kung hindi dahil sa inyo… baka hindi na kami makauwi.”
Tumingin si Mang Lando sa kanila. “Kaya ako takot sa rutang ito, hindi dahil sa daan. Takot ako dahil ayokong may isa pang pamilyang masira tulad ng sa akin.”
Sa loob ng jeep, wala nang tumawa. Ang naririnig na lang ay iyak, paghinga, at tahimik na pasasalamat sa isang driver na kanilang minamaliit, ngunit siya pala ang nagligtas sa kanilang lahat.
EPISODE 5: ANG BIYAHENG NAGPAUWI SA KANILA NANG BUHAY
Makalipas ang ilang minuto, dumating ang mga responder. Walang malubhang nasaktan sa jeep. Ang truck driver ay nailabas din at dinala sa ospital. Ngunit ang mga pasahero ni Mang Lando ay hindi agad bumaba. Para bang ayaw nilang iwan ang matandang driver na kanina lamang ay kanilang pinagtawanan.
Isa-isang lumapit ang mga pasahero sa kanya.
“Tay, salamat po.”
“Patawad po sa sinabi namin.”
“Dahil po sa inyo, makakauwi pa kami sa pamilya namin.”
Ang isang estudyante ay tumawag sa kanyang ina. Umiiyak siya habang sinasabing, “Ma, pauwi na ako. Mahal na mahal kita.” Noon niya lang naintindihan na ang biyahe pauwi ay hindi dapat minamadali, dahil may mga taong naghihintay sa dulo ng daan.
Si Mang Lando naman ay tahimik na bumaba sa jeep. Lumapit siya sa gilid ng kalsada, sa mismong lugar kung saan may maliit na krus na halos matabunan na ng damo. Nilinis niya iyon gamit ang panyo. Nakalagay doon ang pangalan nina Nelia at Mika.
“Pasensya na,” bulong niya habang umiiyak. “Hindi ko kayo nailigtas noon. Pero ngayon… may mga anak na nakauwi sa magulang nila.”
Lumapit ang mga pasahero at tahimik na nagdasal kasama niya. Wala nang nang-aasar. Wala nang nagmamadali. Sa tabi ng kalsadang dati’y puno ng takot, nabuo ang isang sandali ng pagsisisi, paggalang, at pasasalamat.
Mula noon, kilala na si Mang Lando hindi bilang driver na “praning” o mabagal, kundi bilang driver na nagdarasal para sa buhay ng bawat pasaherong sumasakay sa jeep niya. At tuwing may bagong pasaherong tatawa sa kanyang dasal, ang mga dating sumakay sa biyaheng iyon ang unang magsasabi:
“Huwag n’yo siyang pagtawanan. Hindi n’yo alam kung ilang buhay na ang iniligtas ng dasal niya.”
MGA ARAL SA BUHAY:
- Huwag pagtawanan ang pananampalataya ng iba. Minsan, ang dasal nila ay bunga ng sugat na hindi natin nakikita.
- Hindi lahat ng takot ay kahinaan. May takot na galing sa karanasan, pag-iingat, at pagmamahal sa buhay ng kapwa.
- Huwag husgahan ang taong mabagal, tahimik, o maingat. Baka siya pa ang dahilan kung bakit ligtas kang makakauwi.
- Sa bawat biyahe, mahalaga ang pasensya, respeto, at panalangin—dahil may pamilyang naghihintay sa bawat pasahero.
Kung naantig ka sa kuwentong ito, huwag kalimutang mag-LIKE, SHARE, AT MAG COMMENT SA comment section sa facebook page post.
