Sabi nila, ang pamilya ang unang taong masasandalan mo kapag nahihirapan ka sa buhay. Sila ang dapat unang makinig sa iyong problema, umintindi sa iyong pagkukulang, at tumanggap sa iyo kahit hindi ka perpekto. Pero paano kung ang mismong pamilya mo ang dahilan kung bakit mabigat ang iyong kalooban?
Paano kung sa halip na kapayapaan, puro sigawan ang naririnig mo sa inyong tahanan? Sa halip na pagmamahalan, puro sisihan, tampuhan, at masasakit na salita ang nangingibabaw?
Masakit tanggapin, pero hindi lahat ng pamilya ay masaya. Hindi lahat ng magkakadugo ay nagkakaintindihan. At hindi lahat ng magkakasama sa iisang bahay ay tunay na malapit sa isa’t isa.
May mga pamilyang kumpleto sa paningin ng ibang tao, pero sa loob ng kanilang tahanan, kanya-kanya silang dinadala na sama ng loob.
Narito ang anim na masakit na katotohanan tungkol sa pamilyang hindi marunong magkaunawaan.
1. HINDI DAHIL MAGKADUGO KAYO AY AUTOMATIKONG NAGKAKAINTINDIHAN KAYO.
Maraming tao ang naniniwala na kapag pamilya mo ang isang tao, siguradong maiintindihan ka niya. Pero hindi palaging ganoon ang nangyayari.
May mga magulang na hindi maintindihan ang pinagdadaanan ng kanilang mga anak. May mga anak naman na hindi nakikita ang sakripisyo ng kanilang mga magulang. May mga magkakapatid na sa halip na magtulungan ay nagkukumpara at nagsisiraan.
Minsan, mas madali pang magkuwento ng problema sa isang kaibigan kaysa sa sariling kapamilya.
Bakit? Dahil may mga pagkakataong kapag nagsalita ka sa loob ng bahay, hindi ka muna pakikinggan. Huhusgahan ka agad.
Ang masakit, inaasahan mong sila ang unang makakaunawa sa iyo, pero sila pa ang unang magpaparamdam na mali ang iyong nararamdaman.
Tandaan, ang pagiging pamilya ay hindi lamang tungkol sa dugo. Kailangan din itong samahan ng respeto, pakikinig, at pag-unawa.
2. MAY MGA PAMILYANG MAS PINIPILING MANALO SA ARGUMENTO KAYSA AYUSIN ANG RELASYON.
Isa ito sa pinakamalungkot na katotohanan.
May mga tahanang kapag may hindi pagkakaunawaan, walang gustong magpakumbaba. Lahat gustong patunayang sila ang tama.
Kapag nagsalita ang isa, sasagutin naman ng isa. Kapag may nagtaas ng boses, mas lalakasan pa ng kabila.
Hanggang sa ang simpleng problema ay lumaki at humantong sa matagal na samaan ng loob.
Minsan, nagsimula lamang ang pagtatalo sa isang maliit na bagay. Maaaring tungkol sa gawaing bahay, pera, o simpleng pagkakamali. Pero dahil sa pride, umaabot sa puntong hindi na nagpapansinan ang magkakapamilya.
Ang problema, kapag palaging inuuna ang sariling pride, unti-unting nawawala ang respeto.
Hindi naman kailangang palaging sumang-ayon sa bawat isa. Ang mahalaga ay matutong makinig nang hindi nang-iinsulto.
Dahil sa pamilya, hindi dapat palaging may nananalo at natatalo. Mas mahalaga ang maayos na relasyon kaysa sa pagpapatunay kung sino ang tama.
3. ANG MGA MASASAKIT NA SALITANG BINIBITAWAN SA GALIT AY MAAARING HINDI NA MALIMUTAN.
May mga salitang madaling sabihin kapag galit ka, pero mahirap nang bawiin pagkatapos.
” Wala kang silbi!”
” Sana hindi na lang kita naging anak!”
” Wala kang naitulong sa pamilyang ito!”
Para sa nagsabi, maaaring bunga lamang iyon ng matinding galit. Pero para sa nakarinig, maaari itong maging sugat na matagal bago maghilom.
May mga anak na tumatanda na dala ang masasakit na salitang narinig nila noong bata pa sila.
May mga magulang na tahimik na nasasaktan dahil sa pananalitang natatanggap nila mula sa kanilang mga anak.
At may mga magkakapatid na hindi na nag-uusap dahil sa isang matinding pagtatalo.
Hindi lahat ng sugat ay nakikita sa katawan. May mga sugat na nakatago sa puso at isipan.
Kaya bago magsalita kapag galit, isipin muna kung ang sasabihin mo ay makatutulong o lalo lamang makasasakit.
Ang paghingi ng tawad ay mahalaga, pero mas mabuting matutunang kontrolin ang mga salitang maaaring makasira ng relasyon.
4. MAY MGA KAPAMILYANG NAGSASAKRIPISYO NANG TAHIMIK PERO HINDI NAPAPAHALAGAHAN.
Sa maraming pamilya, may isang taong palaging umiintindi.
Siya ang unang nagpapasensya kapag may problema. Siya ang nagbibigay kapag may nangangailangan. Siya ang handang magsakripisyo kahit siya mismo ay nahihirapan.
Pero ang nakakalungkot, minsan ay nasasanay ang ibang kapamilya sa kanyang kabutihan.
Kapag nagbibigay siya, parang normal na lamang. Kapag tumutulong siya, inaasahan na palagi. Pero kapag minsan siyang tumanggi dahil pagod na siya, siya pa ang masama.
May mga panganay na halos hindi na maabot ang sariling pangarap dahil inuuna ang pangangailangan ng pamilya.
May mga magulang na hindi na bumibili ng para sa kanilang sarili upang may maipakain sa mga anak.
May mga kapamilyang kahit hirap na hirap ay patuloy na tumutulong dahil ayaw nilang may mapabayaan.
Pero tandaan, ang taong palaging nagbibigay ay napapagod din.
Hindi porke tahimik siya ay wala siyang problema. Hindi porke nakangiti siya ay hindi siya nasasaktan.
Matutong magpasalamat at pahalagahan ang mga taong nagsasakripisyo habang kasama mo pa sila.
5. MINSAN, MAS NAGIGING MALAPIT PA ANG MAGKAKAPAMILYA KAPAG HINDI SILA MAGKAKASAMA SA IISANG BAHAY.
Nakakalungkot isipin na may mga pamilyang araw-araw na magkakasama pero halos hindi nag-uusap.
Sabay-sabay silang kumakain, pero walang nangangamusta. Magkakasama sila sa sala, pero abala ang bawat isa sa sariling mundo.
At kapag nagkaroon ng problema, puro sigawan at sisihan ang nangyayari.
May mga anak na pinipiling bumukod hindi dahil wala silang pagmamahal sa kanilang pamilya, kundi dahil kailangan nila ng katahimikan.
May mga magkakapatid na mas nagkakasundo kapag magkahiwalay ng tirahan dahil nababawasan ang kanilang pagtatalo.
Hindi ibig sabihin na kapag lumayo ka ay wala ka nang pakialam.
Minsan, ang pagkakaroon ng sapat na distansya ay nakatutulong upang mapanatili ang respeto at maayos na samahan.
Hindi rin kailangang tiisin ang paulit-ulit na pang-aabuso para lamang mapanatiling buo ang pamilya.
Ang tunay na pagmamahal ay marunong ding rumespeto sa hangganan ng bawat isa.
6. HINDI HABAMBUHAY MAY PAGKAKATAONG AYUSIN ANG MGA NASIRANG RELASYON.
Ito marahil ang pinakamasakit na katotohanan.
Maraming magkakapamilya ang nagpapalipas ng mga taon na hindi nag-uusap dahil sa tampuhan.
May mga anak na naghihintay na maunang humingi ng tawad ang kanilang mga magulang. May mga magulang naman na naghihintay na lumapit ang kanilang mga anak.
Parehong naghihintay. Parehong nasasaktan. Pero walang gustong gumawa ng unang hakbang.
Hanggang sa lumipas ang panahon.
Tumanda ang mga magulang. Nagkaroon ng sariling pamilya ang mga anak. Nagkahiwa-hiwalay ang magkakapatid.
At kung minsan, saka lamang naiisip ng isang tao na makipag-ayos kapag wala na ang kanyang kapamilyang nais niyang kausapin.
Mahirap mabuhay na puno ng pagsisisi.
Kaya kung may pagkakataong magkaroon ng maayos at ligtas na pag-uusap, huwag agad isara ang pinto.
Pero tandaan din na ang pakikipagkasundo ay nangangailangan ng pagbabago, pananagutan, at respeto mula sa magkabilang panig. Hindi ito dapat ipinipilit sa taong patuloy na sinasaktan.
Ang oras ay hindi na maibabalik, kaya pahalagahan ang mga relasyong maaari pang ayusin nang hindi isinasakripisyo ang sariling kapakanan.
ISANG MAIKLING KUWENTO: ANG HULING HAPUNAN NI NANAY
“Ma, tama na! Pagod na pagod na ako sa pamilyang ito!”
Iyon ang huling sigaw ni Carlo sa kanyang ina bago siya umalis ng bahay.
Tahimik na naiwan si Aling Rosa sa kusina. Nasa mesa pa ang niluto niyang sinigang, pritong galunggong, at isang platong kanin na inilaan niya para sa kanyang anak.
Tatlong taon nang hindi maayos ang relasyon nila.
Si Carlo ang panganay sa apat na magkakapatid. Mula nang mawala ang kanilang ama, siya ang tumulong sa kanyang ina upang maitaguyod ang pamilya.
Halos lahat ng kanyang kinikita ay napupunta sa gastusin sa bahay.
Pero sa tuwing may hindi siya maibibigay, nakaririnig siya ng reklamo mula sa kanyang mga kapatid.
Isang gabi, hindi na niya napigilan ang sarili.
“Ma, kailan naman ninyo ako iintindihin? Anak din ninyo ako. Napapagod din ako!”
Hindi nakasagot si Aling Rosa.
Kinabukasan, umalis si Carlo at nagtrabaho sa Maynila.
Lumipas ang dalawang taon na bihira silang mag-usap.
Isang umaga, nakatanggap siya ng tawag mula sa bunsong kapatid.
“Kuya, umuwi ka na. Nasa ospital si Mama.”
Agad siyang bumiyahe pauwi.
Pagdating niya sa ospital, nadatnan niyang mahina na ang kanyang ina.
Hinawakan ni Aling Rosa ang kanyang kamay.
“Anak, patawarin mo ako kung hindi ko napansin kung gaano ka na pala kapagod.”
Napaluha si Carlo.
“Ma, patawarin mo rin ako. Hindi ko dapat sinabi ang mga salitang iyon.”
Mahinang ngumiti ang kanyang ina.
“Anak, hindi ko kailangan ang lahat ng pera mo. Gusto ko lang na maging masaya kayong magkakapatid.”
Ilang araw matapos ang kanilang pag-uusap, pumanaw si Aling Rosa.
Pagkatapos ng libing, naglinis si Carlo ng lumang kabinet ng kanyang ina.
May nakita siyang maliit na sobre na may pangalan niya.
Sa loob ay ilang lumang resibo, mga litrato noong bata pa sila, at isang sulat.
“Carlo, anak, alam kong marami kang isinakripisyo para sa atin. Patawad kung minsan ay nakalimutan kong tanungin kung kumusta ka. Sana balang araw, mabuhay ka rin para sa sarili mong mga pangarap. Mahal na mahal kita.”
Hindi napigilan ni Carlo ang pag-iyak.
Doon niya naunawaan na pareho silang may mga salitang hindi nasabi at mga damdaming hindi naipaliwanag.
Tinawag niya ang kanyang mga kapatid.
Sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, nag-usap sila nang walang sisihan.
Humingi ng tawad ang bawat isa at nangakong mas magiging maunawain.
Hindi na nila maibabalik ang panahong nasayang, pero maaari pa nilang baguhin ang kanilang pagsasama.
At mula noon, tuwing Linggo, nagsasalo-salo silang magkakapatid sa hapag-kainan.
May isang bakanteng upuan para sa kanilang ina.
Hindi dahil umaasa silang babalik pa ito, kundi upang ipaalala sa kanilang lahat ang isang mahalagang aral:
“Ang pamilya ay hindi nagiging masaya dahil wala silang problema. Nagiging masaya ang pamilya kapag natututo silang makinig, umunawa, magpatawad, at magmahal kahit hindi sila perpekto.”
MGA ARAL SA BUHAY
- Hindi sapat ang pagiging magkakadugo. Kailangan ng respeto, pagmamahal, at pag-unawa upang maging matatag ang isang pamilya.
- Huwag hayaang manaig ang pride. May mga relasyong nasisira dahil walang gustong makinig o magpakumbaba.
- Mag-ingat sa mga salitang binibitawan kapag galit. Ang mga ito ay maaaring mag-iwan ng matagal na sakit sa damdamin.
- Pahalagahan ang mga taong nagsasakripisyo. Hindi dahil palagi silang tumutulong ay hindi na sila napapagod.
- Ang pagpapatawad ay hindi nangangahulugang pagtitiis sa pang-aabuso. Mahalaga rin ang hangganan, pagbabago, at pananagutan.
- Huwag ipagpaliban ang pagmamahal at pag-unawa. Habang may pagkakataon, iparamdam sa iyong pamilya na mahalaga sila.
Tandaan: Ang tahanan ay hindi lamang bahay na tinitirhan ng magkakapamilya. Ito ay lugar kung saan dapat maramdaman ng bawat isa na sila ay pinakikinggan, iginagalang, at minamahal.
Dahil sa huli, hindi ang dami ng pera, laki ng bahay, o ganda ng mga gamit ang sukatan ng isang masayang pamilya, kundi ang kapayapaan, malasakit, at pag-unawang umiiral sa kanilang tahanan.
