EPISODE 1 – ANG PAGSULPOT SA AISLE
Tahimik ang garden venue, puno ng puting bulaklak at maliliit na ilaw na parang bituin sa hapon. Nakatayo si Groom Adrian sa altar, nanginginig ang kamay, habang papalapit ang bride na si Bianca—nakangiti, pero halatang kinakabahan sa dami ng tao.
Sa front row, nakaupo ang ama ni Adrian na si Mr. Gonzales, nakabarong at mukhang proud. Sa tabi niya, si Tita Verna, ang babaeng matagal nang ipinapakilalang “asawa” niya sa lahat—maayos ang buhok, mamahalin ang alahas, at laging may ngiting nakaka-pressure.
“Ready ka na?” bulong ni Adrian kay Bianca habang lumalapit ang pari.
Tumango si Bianca, luha na sa mata. “Oo,” sagot niya. “Finally.”
Pero bago pa man masimulan ang panalangin, may biglang kilos sa likod. May humahagibis na yabag sa aisle—hindi takbo ng bata, hindi lakad ng late na bisita—kundi matapang na hakbang ng isang taong may dalang katotohanan.
Isang babae ang lumitaw.
Naka-emerald green dress, buhok na maikli at maayos, pero ang mata… punô ng sugat at tapang.
“Sandali!” sigaw niya.
Napatigil ang lahat. Ang banda, tumahimik. Ang pari, natigilan. Ang mga bisita, napalingon sabay bulungan.
“Sino ‘yan?” “Bakit nakikipagsigawan?” “Uy, eksena!”
Lumapit ang babae sa harap—hindi tumitingin kay Adrian o Bianca—kundi diretso kay Mr. Gonzales.
“Hindi matutuloy ‘to,” sabi niya, nanginginig ang boses pero matatag.
Tumayo si Tita Verna, namumula sa galit. “Sino ka para mangialam? Security!”
Pero hindi umatras ang babae. Kinuha niya ang maliit na envelope sa bag niya at inangat sa harap ng lahat.
“Ako si Leah Navarro,” sabi niya. “At bago kayo magpakasal dito na parang walang kasalanan—kailangan n’yong malaman kung sino talaga ang lalaking nakaupo diyan.”
Namutla si Mr. Gonzales.
“Leah…” bulong niya, halos walang tunog.
Nanlaki ang mata ni Adrian. “Dad… kilala mo siya?”
Hindi sumagot ang ama niya. Hindi makagalaw. Parang nabitawan ng katawan ang lahat ng lakas.
Lumapit si Leah sa altar, humarap sa pari. “Father, pasensya na po. Pero ‘yung kasal na ‘to… nakatayo sa kasinungalingan.”
Si Bianca, naguguluhan. “Ano’ng sinasabi mo? Ano’ng koneksyon nito sa amin?”
Lumunok si Leah, tumulo ang luha sa mata niya. “Koneksyon?” ulit niya. “Dahil ang ama ng groom… may asawa na.”
Umalingawngaw ang bulungan.
“Aba!” “May asawa? Eh sino si Verna?” “Kabit?”
Si Tita Verna, halos sumabog. “Babae ka! Wala kang karapatan!”
Pero si Leah, hinubad ang necklace niya—at sa pendant, may maliit na locket. Binuksan niya iyon sa harap ng lahat.
Nandoon ang lumang larawan: isang batang Adrian, hawak ng isang lalaking mas bata pa noon—si Mr. Gonzales—at sa tabi niya, isang babaeng kahawig ni Leah, mas bata, nakangiti.
“Hindi ako kabit,” sabi ni Leah, nanginginig. “Ako ang legal na asawa.”
Biglang napatayo si Mr. Gonzales. “Tama na,” paos niyang sabi.
Pero huli na. Nakatingin na ang lahat. Ang mga mata ni Adrian, punô ng tanong at takot.
“Dad…” bulong niya. “Ano’to?”
Tumulo ang luha ni Leah. “Adrian,” sabi niya, mahina, “hindi ko gusto sirain ang araw mo. Pero… hindi na ako kayang manahimik.”
At sa likod, si Bianca, nanginginig, hawak ang belo—parang biglang naging estranghero ang pamilya na papasukin niya.
Sa entablado ng kasal, isang lihim ang bumukas.
At sa susunod na sandali, malalaman ni Adrian ang katotohanang magpapayanig sa buong buhay niya:
Hindi lang pala kasal ang pinipigilan ni Leah.
Pinipigilan niya ang pag-uulit ng isang kasalanang matagal nang nilunok ng pamilya Gonzales.
EPISODE 2 – ANG PAPEL NA HINDI MASUSUNOG
Tumigil ang seremonya. Parang nahulog ang araw sa gitna ng venue—ang dating romantikong ilaw, naging spotlight ng kahihiyan.
“May asawa?” paulit-ulit na tanong ni Bianca, nanginginig. “Mr. Gonzales, totoo ba ‘to?”
Hindi makatingin si Mr. Gonzales. Parang gustong maglaho. Si Tita Verna, galit na galit, sinubukang agawin ang envelope sa kamay ni Leah.
“Akin ‘yan!” sigaw niya.
Pero mas mabilis si Leah. “Wala kang karapatan,” sagot niya, matalim. “Matagal mo nang kinuha ang mga taon ko.”
Inilabas ni Leah ang dokumento mula sa envelope—marriage certificate, kupas na pero malinaw ang pangalan: Roberto Gonzales at Leah Navarro-Gonzales. May petsa. May seal. May pirma.
“Legal,” sabi ni Leah sa harap ng lahat. “At ito pa—”
Inilabas niya ang isa pang papel—annulment case docket, nakasulat: Dismissed. Walang annulment. Walang hiwalayan. Ibig sabihin, kahit ilang beses nagpakitang “asawa” si Verna, sa papel, hindi siya ang tunay.
Napatigil ang mga bisita. May nakapigil-hininga. May biglang umiyak dahil sa gulat. Ang ibang kamag-anak, nagbubulungan na parang tinatantiya kung kanino sila kakampi.
“Dad!” sigaw ni Adrian, halos magmakaawa. “Sabihin mo na. Ano ‘to?”
Humakbang si Mr. Gonzales palapit sa anak. “Adrian… anak…”
“Hindi,” putol ni Adrian. “Hindi mo ako tatawaging anak kung magsisinungaling ka ngayon!”
Parang sinampal ang ama. Napatigil siya, luha ang umakyat sa mata niya.
“Hindi ko ginusto ‘to,” mahina niyang sabi. “Pero… nangyari.”
Si Bianca, lumapit kay Adrian, hawak ang braso niya. “Adrian, huminga ka,” bulong niya, pero siya mismo nanginginig.
Si Tita Verna, biglang umiyak—pero hindi ito iyak ng pagsisisi, kundi iyak ng pagkatalo. “Ako ang nag-alaga sa inyo!” sigaw niya. “Ako ang kasama niya! Ako ang dumaan sa hirap ng negosyo! Ngayon, sisirain n’yo ako sa harap ng lahat?”
Tumingin si Leah sa kanya, luha sa mata. “Hindi ko sisirain ang ginawa mo,” sabi niya. “Ang sisirain ko… ang kasinungalingan.”
Lumapit si Leah kay Adrian. “Adrian,” mahina niyang sabi, “hindi ko gustong masaktan ka. Pero matagal ko nang gustong sabihin… hindi mo kasalanan ang mga desisyon ng matatanda.”
Napasigaw si Adrian, biglang sumabog ang emosyon. “EH BAKIT NGAYON?!” sigaw niya. “Bakit sa kasal ko? Bakit ngayon mo ako binigyan ng gulo?”
Nakatitig si Leah sa kanya, nanginginig ang bibig. “Kasi ngayon lang ako nakalakas,” sagot niya. “At kasi… ayokong pumasok ka sa bagong buhay na may kasinungalingang nakadikit sa apelyido mo.”
“Anong kasinungalingan pa?” tanong ni Adrian, paos.
Doon napayuko si Leah. “Hindi lang ito tungkol sa pagiging asawa,” bulong niya. “Tungkol ito sa kung paano kayo nagsimula… at kung sino ang nasaktan para umangat ang pamilya n’yo.”
Nanlaki ang mata ni Bianca. “Ano’ng ibig mong sabihin?”
Bago pa makasagot si Leah, biglang lumapit ang isang matandang babae sa gilid—isang bisita na tahimik lang kanina, nakaitim na damit.
“Leah,” tawag niya, nanginginig. “Huwag.”
Pero si Leah, tumingin sa kanya. “Hindi na, Nanay,” bulong niya. “Hindi na ako tatahimik.”
Tumingin si Mr. Gonzales kay Leah, parang nakikiusap. “Leah… please…”
Doon sinabi ni Leah ang susunod na salita na magpapakislap ng galit sa mata ni Adrian:
“Adrian… hindi mo lang ako stepmom sa papel. Ako ang babaeng iniwan ng tatay mo nang walang laban… dahil may kapalit na mas malaki—pera at pangalan.”
At sa unang pagkakataon, nakita ni Adrian ang ama niya hindi bilang bayani, kundi bilang taong may tinatagong kasalanan.
At ang kasal… tuluyang naging pagharap sa isang pamilya na matagal nang nagbabalat-kayo.
EPISODE 3 – ANG PRESYONG BINAYARAN NI LEAH
Sa likod ng venue, sa isang maliit na waiting area, pinaghiwalay muna ng security ang mga bisita. Pero wala nang maibabalik sa dati. Kahit anong “break,” hindi kayang pahupain ang katotohanang sumabog.
Naupo si Bianca, hawak ang belo, nanginginig ang kamay. Si Adrian, nakatayo sa tabi ng bintana, parang gustong basagin ang salamin para lang makalabas sa bigat. Sa tapat niya, si Leah at si Mr. Gonzales, nakaharap sa isa’t isa—parang dalawang taong matagal nang nagsusukatan ng sugat.
“Sabihin mo,” utos ni Adrian sa ama, paos. “Ano ang nangyari kay Leah? Bakit iniwan mo siya? Bakit nandito si Verna?”
Napapikit si Mr. Gonzales. “Anak—”
“Wag mo na akong tawaging anak kung hindi mo ako bibigyan ng totoo,” putol ni Adrian.
Huminga nang malalim si Mr. Gonzales, saka tumingin kay Leah. “Leah… patawad,” bulong niya.
Natawa si Leah—pero mapait. “Patawad?” ulit niya. “Narinig ko ‘yan noon. Alam mo ba kung anong nangyari pagkatapos?”
Tahimik ang lahat.
“Nung iniwan mo ako,” kwento ni Leah, nanginginig, “wala akong bahay. Wala akong trabaho. Nakatira tayo noon sa maliit na inuupahan. Bigla mong kinuha ang lahat—pati business permit na nakapangalan sa akin. Pati savings na pinaghirapan ko.”
Tumingin si Bianca kay Mr. Gonzales, gulat. “Sir… totoo ba ‘to?”
“Hindi ko…” simula ni Mr. Gonzales, pero hindi niya natapos. Kasi alam niyang oo.
“Hindi ka lang umalis,” dagdag ni Leah. “Pinatahimik mo ako. May mga tao kang dumating sa bahay. Pinapirma ako ng kung anu-anong papel. Sinabihan akong kapag nagsalita ako, mawawala ang anak ko.”
Nanlaki ang mata ni Adrian. “Anak?” ulit niya. “Ako?”
Tumango si Leah, luha sa mata. “Ikaw. Bata ka pa noon. At habang lumalaki ka, pinapaniwala nilang wala na ako. Na ‘baliw’ ako. Na ‘naglayas’ ako.”
Napayuko si Mr. Gonzales. “Ginawa ko ‘yon para protektahan kayo,” bulong niya.
“Protektahan?” ulit ni Leah, nanginginig sa galit. “O protektahan ang sarili mo? Kasi kailangan mo si Verna para sa negosyo. Kailangan mo ang pamilya niya. Kailangan mo ang kapital.”
Sumingit si Bianca, mahina ang boses. “So… ginawa n’yong business deal ang pamilya?”
Walang sumagot. Kasi totoo.
Si Adrian, humigpit ang kamao. “Lahat ng pinaghirapan ko… lahat ng pride ko… nakatayo pala sa pag-iwan mo sa isang babae na legal mong asawa.”
Lumapit si Leah kay Adrian, dahan-dahan. “Hindi ako pumunta para agawin ang tatay mo,” sabi niya. “Wala na akong gustong kunin. Ang gusto ko lang… ay katotohanan.”
“Bakit ngayon ka lang lumaban?” tanong ni Adrian, nangingilid ang luha.
Huminga si Leah, at doon lumabas ang tunay na dahilan—masakit at mahina.
“Kasi may sakit ako,” bulong niya. “Stage 4.”
Nanlaki ang mata ni Bianca. “Ano?”
Tumango si Leah, luha sa pisngi. “Hindi ko na alam ilang buwan. Pero bago ako mawala… gusto kong malinis ang papel. Gusto kong may pangalan ako sa buhay na inagaw sa akin. At gusto kong malaman mo… na kahit iniwan kita noon, hindi dahil ayaw kita.”
“Iniwan mo ako?” pabulong ni Adrian, biglang bumigay.
“Pinili kong lumayo,” sagot ni Leah, “kasi kung hindi… kukunin ka nila sa akin. At mas pinili kong masaktan… kaysa mawala ka.”
Bumagsak ang luha ni Adrian. “Kaya pala…” bulong niya. “Kaya pala may kulang.”
Lumapit si Mr. Gonzales, nanginginig. “Leah,” sabi niya, “hindi ko alam na umabot ka sa ganyan.”
“Alam mo,” sagot ni Leah, matalim. “Ayaw mo lang malaman.”
Sumingit si Bianca, hawak ang kamay ni Adrian. “Adrian… ano’ng gagawin natin?”
Tumingin si Adrian sa altar sa labas—sa bulaklak, sa dekorasyon, sa pangarap na ilang minuto lang ang tinagal. Tapos tumingin siya kay Leah—isang babaeng sugatan, pero tumayo.
“Hindi ko kayang ituloy ang kasal na ganito,” sabi ni Adrian, paos. “Hindi dahil sa’yo, Bianca. Kundi dahil kailangan kong ayusin ang sarili ko. Kailangan kong maintindihan kung sino ako… kung sino ang pamilya ko.”
Umiyak si Bianca. “Hindi ba tayo pwedeng lumaban kasama?” tanong niya.
Tumango si Adrian, luha sa mata. “Pwede. Pero kailangan kong maging totoo muna.”
At sa labas, naghihintay ang mga bisita—hindi alam kung kasal pa ba o eksena na lang.
Pero sa loob, may mas malaking seremonya nang nagaganap:
Ang seremonyang matagal nang dapat nangyari.
Ang pag-amin ng isang ama.
At ang pagyakap sa babaeng matagal niyang tinakbuhan.
EPISODE 4 – ANG HULING PAGTATAMA
Lumabas sila sa waiting area pabalik sa venue. Nakatayo pa rin ang mga bisita, nag-aabang, bulong nang bulong. Ang pari, tahimik sa gilid, hawak ang libro, hindi alam kung ipagdarasal ba o ipagpapaliban.
Umakyat si Adrian sa altar, hawak ang mic. Si Bianca, nasa tabi niya, luha sa mata pero matapang. Sa likod nila, si Leah at Mr. Gonzales, parang dalawang multo ng nakaraan.
“Pasensya na po,” sabi ni Adrian sa crowd, nanginginig ang boses. “Hindi ito ang araw na inakala namin. Pero may katotohanang lumabas… at hindi ko kayang takpan.”
Humigpit ang hawak ni Bianca sa kamay niya. “Adrian…” bulong niya, sumusuporta.
“Ang kasal,” tuloy ni Adrian, “ay hindi lang tungkol sa gown at vows. Tungkol ito sa katotohanan. At kung magsisimula ako ng pamilya… ayokong magsimula sa kasinungalingan.”
May ilang napaluha. May ilan namang nakanganga. Si Tita Verna, nakatayo sa gilid, nanginginig sa galit at takot.
Lumapit si Verna sa mic. “Adrian! Huwag kang magpapaniwala diyan! Ako ang nagpalaki sa’yo! Ako ang nanay na nandiyan!”
Tumingin si Adrian sa kanya, luha sa mata. “Tita Verna… may utang ako sa’yo sa pagpapalaki. Pero hindi ibig sabihin nun… tama ang ginawa n’yo.”
Napasigaw si Verna. “Lahat ng ginawa ko, para sa pamilya! Para sa pangalan! Para sa’yo!”
Doon, humakbang si Leah papunta sa mic, mahina pero matatag. “Para sa kanya?” tanong niya. “O para sa sarili mo? Kasi kapag para sa kanya… hindi mo hahayaang lumaki siyang may butas.”
Tumulo ang luha ni Leah. “Adrian, hindi ko inaangkin ang pagpapalaki sa’yo. Pero inaangkin ko ang karapatan kong matawag na asawa—at inaangkin ko ang katotohanan.”
Napatigil si Verna, nanginginig. “Kung ano man ang papel mo,” sisinghal niya, “ako ang kasama niya sa buhay!”
Tumayo si Mr. Gonzales, sa wakas. “Verna… tama na,” sabi niya, paos.
Lumingon si Verna, gulat at galit. “Roberto?”
Huminga si Mr. Gonzales nang malalim, parang unang beses niyang haharapin ang sariling duwag. “Leah ang asawa ko,” amin niya. “At mali ang ginawa ko. Mali ang pananahimik ko. Mali ang pagtakas ko.”
Sumabog ang bulungan. Si Verna, namutla, parang tinanggalan ng lupa sa ilalim ng paa.
“At ikaw,” dagdag ni Mr. Gonzales, tinuturo si Verna, nanginginig ang boses, “hindi mo kasalanan na mahal kita noon. Pero kasalanan nating pareho na ginamit natin ang kasinungalingan para umangat.”
Umiyak si Bianca. Hindi niya inakalang ganito kabigat ang pamilyang papasukin niya.
Lumapit si Adrian sa ama niya. “Dad,” sabi niya, basag ang boses, “bakit mo ‘to hinayaan? Bakit hinayaan mong lumaki akong hindi ko alam? Bakit mo hinayaan na ngayon ko pa malaman, sa araw na dapat masaya?”
Tumulo ang luha ni Mr. Gonzales. “Kasi akala ko kaya kong ayusin sa tahimik,” bulong niya. “Pero habang tumatagal, lalong lumalala. At ngayon… huli na.”
Si Leah, umubo. Halatang masama ang pakiramdam. Napahawak siya sa dibdib. Si Bianca, napansin agad. “Ma’am Leah, okay lang po ba kayo?”
Ngumiti si Leah, mahina. “Okay lang,” bulong niya. “Sanay na ako.”
Pero si Adrian, nanlaki ang mata. “Sabi mo… stage 4…”
Tumango si Leah. “Oo.”
Tahimik ang buong venue. Biglang naging maliit ang lahat—bulaklak, upuan, tsismis—dahil sa isang salitang “oras.”
Doon lumapit si Mr. Gonzales kay Leah at lumuhod sa harap niya. Sa harap ng lahat.
“Leah,” sabi niya, umiiyak, “patawad. Kung may natitira pang oras… hayaan mong itama ko.”
Hinawakan ni Leah ang balikat niya, nanginginig. “Hindi ko alam kung kaya ko,” bulong niya. “Pero pagod na rin akong magdala ng galit.”
Tumingin si Adrian sa dalawa, luha sa mata. Ang galit niya, unti-unting napapalitan ng ibang sakit—sakit ng mga taon na nawala.
“Father,” sabi ni Adrian sa pari, “hindi muna kami ikakasal ngayon.”
Umiyak si Bianca, pero tumango. “Oo,” sabi niya, “hindi dahil susuko ako… kundi dahil gusto kong kapag kinasal tayo, buo tayo.”
Niyakap ni Adrian si Bianca nang mahigpit.
At sa ilalim ng wedding arch, hindi kasal ang natuloy…
kundi isang pagtatapat.
Isang pag-amin.
At isang pamilya na ngayon lang humaharap sa sarili.
Pero may natitira pang isang gabi—isang gabing magpapasya kung ang katotohanan ay magiging simula ng kapatawaran… o huling sugat bago mawala si Leah.
EPISODE 5 – ANG TUNAY NA PANATA
Kinagabihan, sa isang tahimik na kwarto sa hotel malapit sa venue, nakaupo si Leah sa tabi ng bintana. Kita ang mga ilaw sa labas—mga ilaw na dati’y pangarap, ngayon ay paalala na unti-unting nauubos ang oras.
Nakatayo sa likod niya si Adrian, hawak ang isang basong tubig. Si Bianca, nasa kabilang sofa, tahimik, hinihimas ang luha.
“Ma’am Leah,” mahinang sabi ni Bianca, “hindi ko alam paano magsisimula… pero salamat po. Kung hindi po kayo tumayo, baka habang buhay kaming nabuhay sa kasinungalingan.”
Ngumiti si Leah, mahina. “Pasensya na rin,” sagot niya. “Hindi ko gustong wasakin ang araw n’yo.”
Lumapit si Adrian at umupo sa tapat ni Leah. “Hindi mo sinira,” sabi niya, paos. “Sinave mo. Kahit masakit.”
Huminga nang malalim si Leah. “Adrian… anak,” sabi niya, nanginginig. “Pwede ba akong humingi ng isang bagay?”
Tumango si Adrian. “Ano po?”
“Yakapan mo ako,” bulong niya. “Kahit isang beses… bago ako mawala.”
Hindi nakasagot si Adrian agad. Parang may humarang sa dibdib niya—galit, pangungulila, takot. Pero nang makita niya ang mata ni Leah—hindi nanghihingi ng awa, kundi nanghihingi ng pagkakataon—bumigay siya.
Dahan-dahan siyang lumapit at niyakap si Leah.
Mahigpit.
Tahimik.
Parang binubuo ang mga taon na nawala.
“Ang tagal kong hinanap ‘to,” bulong ni Adrian sa balikat niya, umiiyak. “Ang tagal kong nagtanong kung bakit kulang. Ngayon… nandito ka, pero mawawala ka naman?”
Umiyak si Leah. “Hindi ko ginusto,” bulong niya. “Pero masaya ako… kasi kahit papaano, naramdaman kong may anak ako… kahit huli.”
Bumukas ang pinto. Pumasok si Mr. Gonzales, basang-basa ang mata, parang buong araw siyang binugbog ng konsensya.
“Leah,” sabi niya, paos. “Pwede ba… kausapin ka?”
Tumango si Leah, mahina.
Lumapit si Mr. Gonzales, nanginginig. “Hindi ko alam kung paano bumawi,” sabi niya. “Pero sisimulan ko sa pag-amin sa lahat. Sa pag-aayos ng papel. Sa pagputol ng kasinungalingan. At… sa pag-aalaga sa’yo.”
Ngumiti si Leah, mapait. “Hindi ko kailangan ng mansion,” bulong niya. “Kailangan ko lang marinig… na pinili mo ako. Kahit minsan.”
Lumuhod si Mr. Gonzales sa harap niya, hawak ang kamay niya. “Pinipili kita,” sabi niya, umiiyak. “Ngayon. At araw-araw, kung bibigyan pa ako ng oras.”
Tumulo ang luha ni Leah. “Kung ganon… huwag mo nang sayangin.”
Kinabukasan, dinala nila si Leah sa ospital para sa check-up. Habang nasa corridor, biglang nanghina si Leah, napahawak sa dibdib. Nataranta si Adrian, si Bianca, at si Mr. Gonzales.
“Ma’am Leah!” sigaw ni Bianca.
Nahiga si Leah sa stretcher. Humihingal. Tumingin siya kay Adrian, at sa mata niya, may huling pakiusap.
“Huwag… n’yong… ipagpatuloy ang galit,” pabulong niya. “Gawin n’yong… panata ang katotohanan.”
Humagulgol si Adrian. “Oo,” bulong niya. “Pangako.”
Hinawakan ni Mr. Gonzales ang kamay ni Leah, nanginginig. “Leah… please…”
Ngumiti si Leah, mahina. “Roberto,” bulong niya, “salamat… kahit huli.”
At sa huling paghinga niya, tumulo ang luha sa pisngi—luha ng isang babaeng matagal na naging multo, pero sa dulo, naging tao ulit.
Napasigaw si Adrian. Niyakap siya ni Bianca habang umiiyak. Si Mr. Gonzales, bumagsak sa sahig, parang unang beses niyang naramdaman ang tunay na presyo ng duwag.
Sa libing ni Leah, hindi na nagpakasal si Adrian at Bianca. Naglakad sila sa altar—hindi para mag-vows, kundi para maglagay ng bulaklak sa kabaong at magdasal.
At doon, sa harap ng lahat, sinabi ni Adrian ang panatang mas mabigat kaysa wedding vows:
“Hindi na kami magsisimula sa kasinungalingan. Hindi na kami mananahimik kapag may mali. At ipapamana namin sa magiging anak namin… ang katotohanang hindi dapat kinakatakutan.”
Sa dulo, ang misteryosong babae na huminto sa kasal…
hindi pala pumunta para manira.
Pumunta siya para itama ang isang buhay.
At kahit na umalis siya sa mundong ito, naiwan niya ang pinakamahalagang pamana:
Ang tapang na magsabi ng totoo… kahit masakit.
