EPISODE 1
“Lola, huwag po muna kayong magbayad!” sigaw ni Noel habang inaabot ng matandang babae ang nakahandang sobre sa estrangherong nakatayo sa tapat ng kanilang gate. Nakatitig ang lalaki sa tatlong kahong nakapatong sa motorsiklo ng delivery rider, saka mabilis na iniwas ang mukha.
Tatlumpu’t dalawang taong gulang si Noel, isang courier sa San Pedro, Laguna. Araw-araw siyang bumibiyahe upang buhayin ang asawa at dalawang anak. Kahit madalas siyang pagalitan kapag nahuhuli ang delivery, hindi niya minamadali ang matatandang customer. Naalala niya ang sariling inang minsang naloko sa pagbili ng gamot online.
Nang umagang iyon, tatlong cash-on-delivery parcel ang napunta sa kanyang ruta. Magkakaiba ang pangalan ng mga tindahan at tatanggap: Teresa Villanueva, T. Villanueva, at Adela Villanueva. Ngunit iisa ang address, numero ng telepono, at halagang kailangang bayaran: tig-dalawang libo at siyam na raang piso.
Sa makitid na eskinita, sinalubong siya ni Lola Teresa, pitumpu’t tatlong taong gulang, na may dalang sobre. Nakasuot ito ng kupas na daster at nanginginig habang nagbibilang ng pera.
“Tablet po iyan para sa apo ko,” paliwanag nito. “Sabi ng seller, tatlong kahon daw bago gumana. Nasa una ang tablet, nasa dalawa ang charger at warranty.”
Napakunot ang noo ni Noel. Tatlong magkahiwalay na bayad para sa isang murang tablet? Sinilip niya ang mga label. Bagama’t magkakaiba ang pangalan ng tindahan, pareho ang maliit na return address na nakalimbag sa likod.
Biglang may lumapit na lalaking naka-itim na hoodie.
“Ako ang kausap ng seller. Lola, ibayad na ninyo. Tutulungan ko kayong magbukas,” utos nito.
Hinawakan ni Noel ang mga kahon. “Sino po kayo?”
Hindi sumagot ang lalaki. Sa halip, kinuha nito ang cellphone at may tinawagan.
Pagkatapos, tumunog ang telepono ni Lola Teresa. Nang marinig niya ang boses sa kabilang linya, namutla siya.
“Anak?” bulong niya. “Bakit ikaw ang tumatawag mula sa numero ng seller?”
EPISODE 2
Napatigil si Noel nang marinig ang tanong ng matanda. Umurong ang lalaking naka-hoodie at magmamadaling umalis, ngunit naharang siya ng mga kapitbahay na lumapit dahil sa sigawan. Hindi siya hinawakan ni Noel. Mas mahalaga munang tiyaking ligtas si Lola Teresa at perang hawak nito.
“Lola, kilala po ba ninyo ang tumatawag?” mahinahon niyang tanong.
“Boses ng anak kong si Marissa,” sagot nito. “Pero nasa Dubai siya. Sabi niya kanina, huwag akong magpapaalam sa apo ko tungkol sa bibilhing tablet. Regalo raw namin iyon.”
Hiniling ni Noel na tawagan muna nila si Marissa sa dati nitong numerong nakasulat sa kuwaderno ng matanda. Nag-ring bago may sumagot.
“Ma, bakit po?” tanong ng totoong Marissa. May ingay ng sasakyan sa likuran.
“Anak, hindi ba ikaw ang tumawag tungkol sa tatlong kahon?”
“Naku, Ma! Hindi ako nag-order ng kahit ano. Sinabi ko lang na magpapadala ako ng pera para sa tablet ni Ian.”
Napahawak si Teresa sa gate. Dalawang linggo na siyang nakikipag-usap sa isang online account na gumagamit ng litrato ni Marissa. Akala niya ay bagong account iyon ng anak matapos masira ang cellphone sa Dubai. Nagpadala pa ang kausap ng mga lumang litrato nila, kaya naniwala siya.
Noong nakaraang gabi, sinabi ng pekeng account na kailangang bayaran ang tatlong parcel upang matanggap ang tablet. Ang perang nakahanda ngayon ay galing sa naipon niyang pensiyon at sa singsing na isinangla niya noong Lunes.
“Ma, huwag kayong mag-abot ng pera!” sigaw ni Marissa mula sa telepono.
Dahan-dahang ibinalik ni Teresa ang sobre sa bulsa ng daster. Nanginginig ang kanyang mga daliri. “Akala ko matutulungan ko si Ian. Nahihirapan siyang gumawa ng assignment gamit ang hiniram na cellphone.”
Napatingin si Noel sa lalaking naka-hoodie na ngayo’y palayo na sa eskinita. Kinuhanan ng isang kapitbahay ang plaka ng motorsiklong sinakyan nito, ngunit wala silang hinabol. Ipinaalam nila ang pangyayari sa barangay at humingi ng gabay kung paano maiparating ang reklamo sa pulisya.
Samantala, kinontak ni Noel ang kanilang dispatch supervisor. Ipinaliwanag niya ang magkakaparehong address, tatlong bayarin, at posibleng panloloko. Ipinahinto muna ng supervisor ang pag-abot ng mga parcel at ipinroseso ang pagtanggi sa delivery ayon sa patakaran ng kompanya.
Ngunit may natuklasan pa sila. Nang tingnan ni Marissa ang screenshots na ipinadala ng pekeng account, napansin niyang ang huling larawan ay mula sa isang pribadong family group chat. Tatlong buwan na ang nakalipas, nawala ang cellphone ni Teresa sa palengke. Doon naka-login ang kanyang social media account, at hindi niya agad napalitan ang password.
“Ma, kaya pala alam nila ang mga pangalan natin,” mahinang sabi ni Marissa. “Hindi ninyo kasalanang nagtiwala kayo sa mukhang pamilyar.”
Kinabukasan, tinulungan ni Marissa ang ina sa pag-secure ng account at pag-report ng pekeng profile. Isinumite rin nila ang mensahe, delivery details, at larawan ng motorsiklo sa kinauukulan. Hindi pa nila alam kung mahahanap ang nasa likod nito, ngunit nailigtas ang ipon ng matanda.
Makalipas ang tatlong araw, bumalik si Noel sa eskinita para sa karaniwang delivery. Nagulat siya nang salubungin siya ni Teresa na may dalang dalawang mainit na pandesal at isang basong mainit na kape.
“Pasensya ka na, iho,” sabi nito. “Noong una, akala ko nakikialam ka lang para mahuli ang padala. Kung hindi ka nagtaka, naibigay ko na ang pera.”
Ngumiti ang rider. “Kaya po tayo nagtatanong, Lola. Hindi lahat ng nasa kahon, dapat agad tanggapin.”
Sa bahay, nakita niya si Ian na nag-aaral sa lumang mesa. Nakasandal ang maliit na cellphone sa isang tasa habang sinusulat ng bata ang kanyang takdang-aralin.
“Lola, ibalik na po natin ang singsing ni Lolo,” sabi nito. “Kaya ko pa namang magtiis.”
Umupo si Teresa sa tabi ng apo. “Hindi ikaw ang kailangang magtiis, anak. Nagmamadali lang si Lola dahil gusto kitang mapasaya.”
Pagkalipas ng isang buwan, nakabili sila ng tablet sa isang tindahang personal nilang pinuntahan, gamit ang perang ipinadala ni Marissa. Nabawi rin ni Teresa ang singsing sa sanglaan.
Minsang dumaan si Noel, nakita niyang nakikipag-video call ang mag-lola kay Marissa. Itinaas ni Ian ang bagong tablet upang ipakita ang natapos niyang proyekto. Kumaway si Teresa sa rider at inanyayahang makisalo sa kanilang meryenda. Sa unang pagkakataon, hindi na siya nagmamadaling magbukas ng kahon. Mas mahalaga sa kanya ang boses ng anak na alam niyang tunay na kausap niya.





