EPISODE 2
Tahimik na nakatayo sina Mang Nestor at Aling Linda habang pinagmamasdan ang babaeng nasa kanilang harapan. Maingat nitong binuksan ang lumang papel at ipinakita ang ilang salitang nakasulat gamit ang kupas na asul na bolpen.
“Anak, libre muna ang taho mo. Kapag nakatapos ka na ng pag-aaral, saka mo na ako bayaran.”
Biglang napahawak sa dibdib si Aling Linda.
“Sandali… ikaw ba si Jenny? Iyong batang palaging nakatambay sa tapat ng elementary school?”
Tumango ang babae habang nangingilid ang mga luha.
“Opo, Nanay Linda. Ako po si Jenny.”
Labinlimang taon na ang nakalilipas, si Jenny ay isang payat na labintatlong taong gulang na batang babae na araw-araw na dumaraan sa kariton ni Mang Nestor. Madalas siyang nakatayo lamang sa tabi habang pinagmamasdan ang ibang batang bumibili ng taho.
Isang umaga, napansin ni Mang Nestor na nanginginig ang bata sa gutom. Nang tanungin niya kung kumain na ito, tahimik lamang itong umiling.
Nalaman ng mag-asawa na ang ama ni Jenny ay pumanaw sa isang aksidente, habang ang kanyang ina naman ay nagtatrabaho bilang labandera. Madalas ay pamasahe lamang ang dala ng bata sa paaralan.
Mula noon, tuwing makikita nila si Jenny, palagi nila itong binibigyan ng isang basong taho at pandesal.
Ngunit isang araw, dumating ang bata na may dalang maliit na supot ng mga baryang pinag-ipunan nito.
“Tatay Nestor, bayad ko na po sa lahat ng tahong binigay ninyo sa akin,” nahihiyang sinabi nito.
Sa halip na tanggapin ang pera, kumuha si Mang Nestor ng isang papel at isinulat ang mga salitang hindi kailanman nakalimutan ni Jenny.
“Anak, gamitin mo iyan sa pag-aaral. Kapag nakatapos ka na, saka mo ako bayaran.”
Makalipas ang ilang buwan, lumipat ng tirahan si Jenny kasama ang kanyang ina. Simula noon, hindi na sila muling nagkita.
Ngayon, ang batang minsang walang pambili ng taho ay isa nang matagumpay na operations director ng isang malaking kompanya.
“Nanay, Tatay, hindi ninyo alam kung gaano kalaking bagay ang ginawa ninyo sa akin,” emosyonal na sabi ni Jenny.
Ikinuwento niyang noong mga panahong iyon, madalas siyang pumapasok nang walang almusal. Ang tahong ibinibigay nila ang nagsisilbing unang pagkain niya sa maghapon.
Dahil sa kanilang kabutihan, mas lalo siyang nagsikap hanggang sa makakuha ng scholarship sa kolehiyo. Nakatapos siya ng kursong Business Administration at unti-unting umangat sa kanyang trabaho.
Ngunit sa kabila ng kanyang tagumpay, hindi niya kailanman nakalimutan ang mag-asawang tumulong sa kanya.
Matagal na niyang hinahanap ang kanilang lumang kariton, ngunit ilang beses na pala silang lumipat ng puwesto. Hanggang sa isang empleyado niyang taga-Quezon City ang nakapagbigay ng kanilang bagong numero.
“Ang totoo po, ako mismo ang humiling na kayo ang mag-supply ng taho sa anniversary namin,” nakangiting pag-amin ni Jenny.
Napaluha si Aling Linda habang mahigpit na hawak ang kamay ng dalaga.
“Anak, hindi mo kailangang gawin ito. Masaya na kaming makita kang matagumpay.”
Ngunit may isa pang sorpresang inihanda si Jenny.
Matapos maipamahagi ang limang daang baso ng taho sa mga empleyado, ipinatawag niya ang mag-asawa sa conference room.
Doon ay ipinakita niya ang isang kontrata para sa regular na supply ng taho sa kanilang opisina tuwing Martes at Huwebes, kalakip ang maayos na bayad at nakatakdang bilang ng mga order.
“Kung papayag po kayo, gusto naming maging isa kayo sa aming regular food suppliers. Naaprubahan na po ito ng aming management,” paliwanag ni Jenny.
Hindi agad nakapagsalita si Mang Nestor.
Sa loob ng maraming taon, halos araw-araw niyang iniisip kung hanggang kailan pa kakayanin ng kanyang katawan ang maglakad sa ilalim ng matinding init.
Ngayon, mayroon na silang pagkakataong kumita nang mas maayos nang hindi kinakailangang maglakad nang napakalayo.
Dahan-dahang inilabas ni Jenny ang isang maliit na sobre.
Sa loob nito ay ang eksaktong halaga ng mga baryang minsang tinanggihan ni Mang Nestor, kasama ang lumang papel na itinago niya sa loob ng labinlimang taon.
“Tatay, ito na po ang bayad ko sa taho noon. Pero sana, payagan ninyo akong itago ang papel. Iyan po ang nagpapaalala sa akin kung saan ako nagsimula.”
Mahigpit na niyakap ni Mang Nestor ang dalaga.
“Hindi mo kailangang bayaran iyon, anak. Ang mahalaga, natupad mo ang pangarap mo.”
Makalipas ang ilang buwan, nakapagpagawa ang mag-asawa ng maliit at malinis na puwesto malapit sa kanilang bahay. Nakabili rin sila ng bagong kagamitan at nakapagbigay ng trabaho sa dalawang kapitbahay na tumulong sa kanilang unang malaking order.
Isang umaga, habang naghahanda ng taho, napansin ni Aling Linda ang isang batang nakatayo sa labas ng kanilang tindahan. Nakasuot ito ng lumang uniporme at tahimik na pinagmamasdan ang kanilang paninda.
Lumapit si Mang Nestor, kumuha ng isang baso, at iniabot ito sa bata.
“Anak, kumain ka muna bago pumasok sa eskuwela.”
Ngumiti ang bata at nahihiyang nagtanong.
“Magkano po, Tay?”
Bahagyang napangiti si Mang Nestor habang naaalala ang batang si Jenny.
“Libre muna, anak. Mag-aral ka lang nang mabuti.”
Mula sa loob ng tindahan, tahimik siyang pinagmamasdan ni Aling Linda habang nakangiti. Sa dingding sa tabi ng kanilang bagong kariton ay nakasabit ang isang lumang litrato nilang tatlo ni Jenny, kuha noong araw na muli silang nagkita matapos ang labinlimang taon.
