Ang paghold sa coding na parang may hinahanap na gulo

Bandang hapon iyon sa main road, yung oras na sobrang bigat ng trapik at halos hindi na gumagalaw ang linya ng mga sasakyan. Kumakapit ang init sa salamin, at kahit naka-aircon, ramdam mo pa rin ang inis ng mga tao sa kalsada. Sa gilid, may checkpoint at may ilang pulis na nagpapara, parang may quota na hinahabol, o may gustong patunayan.

Nasa loob ng isang kulay silver na kotse si Adrian, tahimik, parehong kamay nasa manibela, at mga mata nakatutok sa unahan. Galing siya sa trabaho at pauwi na sana, pero biglang kumaway ang isang pulis at pinatabi siya. Huminto siya agad sa shoulder, binaba ang bintana, at nagpakita ng maayos na mukha. Wala siyang iniisip na problema, dahil alam niyang naka-ayos ang papel niya at hindi naman coding ang araw na iyon ayon sa schedule na sinusunod niya.

“Boss, coding ka.” Sabi ng pulis, matigas ang boses, sabay turo sa plate. “Bawal ka sa kalsada ngayon.”

Nagulat si Adrian. “Sir, hindi po.” Sagot niya, mahinahon. “Yung coding po namin, ibang araw. Pwede ko po ipakita yung memo ng company at yung schedule.”

Umismid ang pulis. “Memo memo.” Sabi niya. “Dito sa kalsada, ako ang memo.”

Sa likod, may ilang motorista na napahinto rin. May mga taong nakasakay sa bus na sumisilip. May ilang tao sa sidewalk na naglalabas na ng cellphone, dahil kapag may pulis at may driver na hinold, automatic na parang may palabas.

Kinuha ni Adrian ang rehistro at lisensya, inabot nang maayos. “Sir, paki-check na lang po.” Sabi niya.

Tinignan ng pulis, pero hindi talaga tumitingin. Parang hinahanap niya yung butas, hindi yung katotohanan. “Walang palag.” Sabi niya. “Baba ka. Magpaliwanag ka doon.”

Dahan-dahang bumaba si Adrian, pinipilit maging kalmado kahit ramdam niyang umiinit ang tenga niya sa hiya. Hindi dahil may kasalanan siya, kundi dahil sa paraan ng pagsita—yung para bang gusto siyang ipahiya sa harap ng trapik.

Ang panggigipit na hindi na tungkol sa coding

Habang nakatayo si Adrian sa gilid ng kalsada, lumapit pa ang pulis at mas dumami ang salita. “Alam mo ba kung ilang sasakyan ang hinuli ko ngayon.” Sabi niya, parang nagyayabang. “Lahat sila, umamin. Ikaw na lang ang matigas.”

“Sir, hindi po ako matigas.” Sagot ni Adrian, pinipiling magalang. “Gusto ko lang po malinaw, kasi hindi po ako coding ngayon.”

“Hindi ka coding.” Ulit ng pulis, sabay tawa. “Eh ano ‘to. Naka-swerte ka lang.”

Sa gilid, may isang traffic enforcer na napatingin pero hindi sumingit. May isa pang pulis na nakatayo sa malayo, parang ayaw makialam. Mas lumakas ang loob ng pulis na humold kay Adrian dahil walang pumipigil.

“Boss, ganito na lang.” Sabi ng pulis, lumapit nang konti at binaba ang boses na parang may sikreto. “Para hindi ka na maabala, ayusin na natin.”

Hindi na kailangan sabihin ang buong salita. Alam na ni Adrian ang ibig sabihin. Lalo siyang nanlamig, kahit mainit ang araw. Ang coding, biglang naging dahilan para pigain ang tao.

“Sir, pasensya na po.” Sabi ni Adrian, diretso. “Hindi po ako nagbibigay. Kung violation, ticketan niyo na lang po at i-record natin nang maayos.”

Biglang tumigas ang mukha ng pulis. “Ah ganun.” Sabi niya, bumalik ang malakas na boses. “Edi mas tatagalan natin.”

Sa puntong iyon, tumingin si Adrian sa paligid at nakita niyang may mga taong nagvi-video na. May isang lalaking nakasakay sa jeep ang sumigaw ng “Ayusin niyo yan.” May isang babae ang napailing. Pero wala pa ring pumapasok para itigil ang panggigipit.

Huminga nang malalim si Adrian at gumawa ng isang desisyong hindi niya gustong gawin pero kailangan. Kinuha niya ang phone niya at nag-message sa isang taong matagal na niyang hindi kinukulit—yung kaibigan ng kuya niya na nagtatrabaho sa LTO regional office. Hindi siya tumawag para magyabang. Tumawag siya dahil ramdam niyang hindi na tama ang nangyayari.

“Sir, may pwede po ba kayong tumulong.” Message niya. “Hinold po ako sa coding pero mali po ang basis, at parang may pinaparamdam po sila.”

Hindi siya umasa. Pero ilang minuto lang, nag-vibrate ang phone niya. Isang sagot na maikli pero may bigat.

“Nandiyan ka pa. Anong exact location.”

Ang pagdating ng sasakyan at ang katahimikang biglang bumalot

Hindi nagtagal, may dumating na itim na SUV sa kabilang lane, may kasamang escort na walang ingay pero halatang official. Hindi ito yung tipo ng sasakyan na basta-basta lang. Tumabi ito sa unahan, at bumaba ang isang lalaking naka-polo barong, may ID lace, at may tindig na sanay na sa opisina pero hindi takot sa kalsada.

At nang makita ng pulis ang bumaba, biglang nawala ang yabang sa mukha niya. Parang may biglang sumakal sa lalamunan niya.

“Sir…” Mahina niyang sabi, at mabilis siyang tumuwid.

Lumapit ang lalaki kay Adrian muna. “Ikaw si Adrian.” Tanong niya, diretso.

“Opo, sir.” Sagot ni Adrian, kinakabahan pero umaasa.

Lumingon ang lalaki sa pulis. “Ano ang violation niya.” Tanong niya, mahinahon pero matalim.

“Sir, coding po siya.” Sagot ng pulis, pilit bumabalik ang tono niya, pero halatang nanginginig.

“Kailan ang coding ng plate ending niya.” Tanong ng lalaki.

Natahimik ang pulis. Nagtinginan ang ibang enforcer. Yung mga nagvi-video, mas lumapit. Yung kaninang maingay sa checkpoint, biglang parang pinatay ang volume.

“Sir…” Nauutal ang pulis. “Basta po, coding—”

Umiling ang lalaki. “Hindi ‘basta’ ang batas.” Sabi niya. “At hindi ‘basta’ ang panghuhuli.”

Saka niya inangat ang ID niya, sapat para makita ng pulis at ng mga tao sa paligid. Doon nakita ang titulong nagpabagsak ng lakas ng loob ng lahat.

LTO chief.

Walang nagsalita. Kahit yung mga busina sa trapik, parang humina. Yung pulis na kanina ay maangas, ngayon hindi makatingin nang diretso. Yung traffic enforcer, biglang naging sobrang abala sa clipboard niya.

“Sir, bakit mo pinatagal.” Tanong ng LTO chief, mas malamig na ngayon ang boses. “May ticket ka ba. May record ka ba. O naghintay ka lang ng ‘aayusin natin’.”

Nanlaki ang mata ni Adrian sa narinig. Ibig sabihin, narinig na nila. Ibig sabihin, may report na.

“Sir, misunderstanding lang po.” Sabi ng pulis, halos pabulong.

“Misunderstanding ang maling coding schedule.” Sagot ng LTO chief. “Pero hindi misunderstanding ang paghingi ng ‘ayos.’”

Napalunok ang pulis. “Sir, wala po akong—”

“Tahimik.” Sabi ng LTO chief, isang salita lang pero parang humiwalay ang hangin. “Huwag mo akong gawing tanga.”

Ang pagbitaw sa driver at ang aral na tumama sa lahat

Pinabalik ng LTO chief kay Adrian ang lisensya at rehistro. “Makakaalis ka na.” Sabi niya. “At sorry sa abala.”

Tumango si Adrian, pero hindi siya ngumiti. Ramdam pa rin niya ang hiya at stress, dahil kahit napawalang-sala siya, dumaan pa rin siya sa panggigipit.

Bago siya pumasok sa kotse, lumingon siya sa pulis at sinabi ang bagay na matagal niyang kinikimkim. “Sir, sana po hindi niyo ginagawa ‘to sa iba.” Sabi niya, mahinahon. “Kasi hindi lahat may matatawagan.”

Hindi sumagot ang pulis. Hindi na niya kaya.

Habang umaalis si Adrian, nakita niya sa side mirror na kinausap ng LTO chief ang pulis at ang mga kasama nito. May kinuhang pangalan. May pinasulat. May pinatawag sa radio. At kahit hindi niya narinig ang buong usapan, klaro sa postura ng pulis na may haharapin siyang problema.

Hindi dahil dumating ang “LTO chief,” kundi dahil lumabas ang maling ginagawa. At doon tumama ang mas malaking punto: Hindi dapat kailangan ng VIP para umayos ang trato.

Moral lesson: Ang batas ay hindi dapat gamitin para mangipit, at ang kapangyarihan ay hindi lisensya para manghamak. Kung tama ka at maayos ka, may karapatan kang igiit ang tamang proseso, kahit gaano pa kaingay ang kalsada. Kung may napulot kang aral sa kwentong ito, i-share mo ito sa iba sa pamamagitan ng pag-click ng share button, para mas maraming tao ang makaalaala na ang respeto at hustisya ay hindi dapat pinipili.