EPISODE 1
Malakas na nagtawanan ang ilang pasahero ng jeep nang makita ang isang pitumpu’t dalawang taong gulang na lalaki na pilit na isinisiksik ang dalawampung makukulay na lobo at isang malaking kaldero sa masikip na sasakyan. Halos matakpan ng mga lobo ang kanyang mukha habang nanginginig ang kanyang mga kamay sa bigat ng dala.
“Tay, saan po ang birthday party? Baka naman kayo ang clown!” pabirong sigaw ng isang binatang nakaupo malapit sa pintuan.
Nagtawanan ang ibang pasahero. Ngunit sa halip na magalit, bahagyang ngumiti lamang ang matanda at maingat na inilagay ang kaldero sa pagitan ng kanyang mga paa.
Siya si Mang Eliseo, isang retiradong kusinero na naninirahan sa isang maliit na bahay sa Quezon City. Sa edad na pitumpu’t dalawa, mag-isa na lamang siyang namumuhay matapos pumanaw ang kanyang asawa mahigit sampung taon na ang nakalilipas. Ang tanging nagbibigay sa kanya ng kasiyahan noon ay ang kanyang nag-iisang apo na si Mika, isang siyam na taong gulang na batang mahilig sa makukulay na lobo at lutong-bahay na sopas.
Tuwing Linggo, nakasanayan nilang magluto ng malaking kaldero ng sopas at pagsaluhan ito habang nanonood ng telebisyon. Kapag may kaarawan, palaging humihiling si Mika ng maraming lobo kahit wala silang perang panghanda.
Ngunit dalawang taon na ang nakalilipas, biglang nagbago ang kanilang buhay nang tamaan ng malubhang karamdaman ang bata. Halos maubos ang ipon ni Mang Eliseo sa pagpapagamot nito. Sa kabila ng matinding pagsisikap, hindi na nito nalampasan ang kanyang karamdaman.
Mula noon, bihira nang makita ng mga kapitbahay na nakangiti ang matanda.
Isang umaga, maaga siyang nagising upang magluto. Pinag-ipunan niya nang ilang buwan ang mga sangkap at makukulay na lobong dala ngayon.
Habang umaandar ang jeep, patuloy ang biruan ng mga pasahero.
“Tay, ang dami naman ng lobo ninyo! Ilang taon na po ang may birthday?” tanong ng isang babae.
Mahinang sumagot si Mang Eliseo.
“Siyam na taon po sana siya ngayong araw.”
Napatingin ang babae sa matanda.
“Sana po?”
Dahan-dahang hinaplos ni Mang Eliseo ang isang kulay-rosas na lobo.
“Opo. Kaarawan sana ng apo ko. Pero dalawang taon na po siyang wala.”
Unti-unting nawala ang tawanan.
“Ang mga lobo at sopas na ito, para po sa dalawampung batang nakatira sa isang bahay-kalinga malapit sa ospital. Doon po kami dati nagpupunta ng apo ko habang nagpapagamot siya.”
Napayuko ang binatang kanina ay nangungutya.
Ngunit may isa pang sinabi si Mang Eliseo na lalo pang nagpatahimik sa lahat.
“Bago po siya pumanaw, may ipinangako ako sa kanya. Ngayon ko pa lamang po iyon matutupad.”
Habang sinasabi iyon, maingat niyang inilabas mula sa bulsa ang isang maliit na papel na puno ng sulat-kamay ng bata.
EPISODE 2
Tahimik na pinagmamasdan ng mga pasahero si Mang Eliseo habang maingat niyang binubuksan ang kupas na papel. Makikita rito ang makukulay na guhit ng mga lobo at isang malaking kalderong may nakangiting mukha.
Sa ilalim ng mga guhit ay may nakasulat na simpleng mensahe.
“Lolo, kapag magaling na ako, maghanda tayo ng maraming sopas para sa mga batang walang dalang pagkain. Gusto ko rin silang bigyan ng lobo para masaya silang lahat.”
Dahan-dahang pinunasan ng matanda ang kanyang mga mata.
Ayon kay Mang Eliseo, habang nagpapagamot si Mika, napansin ng bata ang ibang mga batang pansamantalang nanunuluyan sa bahay-kalinga. Marami sa kanila ang galing sa malalayong probinsiya at kapos sa perang pambili ng pagkain dahil inuuna ng kanilang mga magulang ang gastusin sa pagpapagamot.
Minsan, ibinibigay pa ni Mika ang sariling baong tinapay sa batang nakakatabi niya.
“Lo, bakit po may mga batang walang handa kapag birthday nila?” minsang naitanong nito.
Doon nangako si Mang Eliseo na kapag gumaling ang apo, maghahanda sila ng isang malaking salu-salo.
Ngunit hindi na dumating ang araw na iyon.
Sa loob ng dalawang taon, inipon ng matanda ang maliit na natitira sa kanyang pensiyon. Tumanggap din siya ng pagluluto sa mga kapitbahay upang makabili ng mga sangkap at lobo.
Nang makarating ang jeep sa tapat ng bahay-kalinga, agad na tumayo ang binatang kanina ay nangungutya.
“Tay, ako na pong magbubuhat ng kaldero ninyo.”
Sumunod ang dalawang pasaherong tumulong sa pag-aayos ng mga lobo.
Ang babaeng nagtanong tungkol sa birthday party ay tahimik na naglabas ng ilang daang piso.
“Tay, pandagdag po sa susunod ninyong pagluluto.”
Ngunit magalang na umiling si Mang Eliseo.
“Maraming salamat po. Sapat na ang tulong ninyo ngayon. Masaya na akong makarating ang pagkain sa mga bata.”
Pagpasok nila sa bahay-kalinga, sinalubong sila ng isang tagapangalagang nagngangalang Aling Rebecca. Kilala nito si Mika noong nabubuhay pa ang bata.
“Mang Eliseo! Kayo pala! Hindi ko akalaing matutuloy ninyo ang ipinangako kay Mika.”
Dahan-dahang inilapag ng matanda ang kaldero sa mahabang mesa.
Maya-maya, nagsimulang lumabas ang mga batang kasama ang kanilang mga magulang. Isa-isang iniabot ni Mang Eliseo ang makukulay na lobo habang pinagsasandukan sila ng mainit na sopas.
Nang makita ang masasayang mukha ng mga bata, hindi napigilan ng matanda ang mapangiti.
Ngunit biglang lumapit ang isang maliit na batang babae na may hawak na kulay-rosas na lobo.
“Lolo, bakit po kayo umiiyak?”
Lumuhod si Mang Eliseo upang makapantay ang bata.
“May naalala lang akong apo na kasing-edad mo.”
Inabot ng batang babae ang kanyang lobo.
“Sa inyo na lang po ito, Lolo. Para hindi na kayo malungkot.”
Hindi agad nakapagsalita ang matanda.
Dahil iyon din ang eksaktong kulay ng lobong palaging hinihiling ni Mika tuwing kaarawan nito.
Mahigpit niyang niyakap ang bata at marahang tumanggi.
“Sa iyo na iyan, anak. Mas gusto ng apo ko na makita kayong masaya.”
Bago umalis, inilabas ni Mang Eliseo ang maliit na litrato ni Mika at inilagay ito sa tabi ng kaldero.
“Maligayang kaarawan, apo,” mahina niyang bulong. “Natupad na natin ang pangako natin.”
Habang nagliligpit ang mga tao, napansin ng binatang tumulong sa kanya ang maliit na papel sa tabi ng litrato.
Sa likod nito ay may isa pang mensaheng isinulat ni Mika.
“LOLO, KAPAG WALA NA AKONG SAKIT, GUSTO KONG LAHAT NG BATA MAY PAGKAIN. KASI MAS MASARAP PO KUMAIN KAPAG WALANG NAGUGUTOM.”
Tahimik na pinunasan ng binata ang kanyang mga mata.
Pagkatapos ay lumapit siya kay Mang Eliseo.
“Tay, kung magluluto po kayo ulit sa susunod, puwede po ba akong tumulong?”
Ngumiti ang matanda.
“Oo naman, anak. Marami pa tayong batang puwedeng mapasaya.”
At nang gabing iyon, sa unang pagkakataon matapos ang dalawang taon, umuwi si Mang Eliseo sa kanyang tahimik na bahay na may magaan na pakiramdam.
Wala na ang kanyang apo upang sumalubong sa pintuan.
Ngunit sa ibabaw ng mesa ay inilagay niya ang litrato ni Mika, katabi ng isang kulay-rosas na lobong iniwan sa kanya ng tagapangalaga.
Hinaplos niya ang larawan at bumulong.
“Anak, marami tayong napangiti ngayon. Sa susunod na kaarawan mo, mas marami pa tayong ipagluluto.”
At bago siya matulog, kinuha niya ang kanyang lumang kuwaderno at nagsimulang maglista ng mga sangkap para sa susunod na malaking kaldero ng sopas.
