EPISODE 1: ANG KAHONG NAGBALIK NG LABINGWALONG TAONG PANGUNGULILA
“MA’AM MARICEL, MAY PACKAGE PO KAYO MULA SA PILIPINAS. PERO NAKALAGAY DITO, MGA REGALONG IBINABALIK SA NAGPADALA!”
Nanginginig ang mga kamay ni Maricel habang tinatanggap ang malaking kahong iniabot ng delivery man sa kanyang tinutuluyang apartment sa Singapore. Nang makita niya ang pangalan ng nagpadala, biglang nanikip ang kanyang dibdib. Ang nakasulat sa papel ay Noel Santos, ang kanyang nag-iisang anak na katatapos lamang magdiwang ng ikalabingwalong kaarawan.
Si Maricel ay isang apatnapu’t dalawang taong gulang na overseas Filipino worker na halos labingwalong taon nang nagtatrabaho bilang domestic helper. Umalis siya ng Pilipinas noong sanggol pa lamang si Noel upang mabigyan ito ng magandang kinabukasan.
Mula noon, halos buong buhay niya ay inilaan sa pagtatrabaho. Madalas siyang gumising bago sumikat ang araw at matulog nang hatinggabi. Kahit pagod na pagod, hindi siya nagrereklamo dahil alam niyang may anak siyang naghihintay sa kanyang padala.
Tuwing kaarawan ni Noel, hindi niya nakakalimutang magpadala ng regalo. Noong unang kaarawan nito, isang pares ng pulang sapatos. Sa ikalimang kaarawan, laruang kotse. Sa ikasampu, isang mamahaling school bag.
Kahit minsan ay wala nang natitira sa kanyang sahod, sinisiguro niyang may matatanggap ang anak.
“Anak, pasensya na kung wala si Mama. Babawi ako sa susunod mong birthday,” palagi niyang sinasabi sa kanilang video call.
Ngunit sa bawat lumilipas na taon, unti-unting nagiging tahimik si Noel.
Madalas, simpleng “Salamat po, Ma” na lamang ang isinasagot nito.
Inakala ni Maricel na normal lamang iyon dahil lumalaki na ang kanyang anak.
Ngunit nang buksan niya ang kahong dumating mula sa Pilipinas, halos hindi siya makapaniwala.
Nandoon ang lahat ng regalong ipinadala niya sa loob ng maraming taon.
Ang pulang sapatos, laruang kotse, school bag, at maging ang mga damit na matagal na niyang nakalimutan.
Lahat ay maingat na nakabalot.
At ang pinakamasakit, halos lahat ay hindi pa nagagamit.
Sa ibabaw ng mga regalo ay may isang puting sobre.
Nakasulat dito ang mga salitang nagpaluha sa kanya.
“MA, PATAWAD PO KUNG IBINALIK KO ANG LAHAT NG REGALO NINYO. MAY DAHILAN PO KUNG BAKIT HINDI KO BINUKSAN ANG MGA ITO.”
EPISODE 2: ANG MGA SULAT NA LABINGWALONG TAONG HININTAY
Hindi mapigilan ni Maricel ang panginginig habang maingat na binubuksan ang puting sobreng nakapatong sa mga lumang regalo. Sa loob nito ay may ilang papel na may magkakaibang sulat-kamay, mula sa malalaking letrang tila isinulat ng isang bata hanggang sa maayos na panulat ng isang binata.
Ang mga iyon pala ay mga liham na isinulat ni Noel sa iba’t ibang yugto ng kanyang paglaki.
Una niyang binasa ang isang papel na may petsang labintatlong taon na ang nakalilipas.
“Dear Mama, birthday ko po ngayon. Sabi ni Lola, may regalo na naman kayo. Hindi ko muna bubuksan kasi gusto ko po na kayo ang magbukas kasama ko. Miss na miss na po kita.”
Biglang tumulo ang luha ni Maricel.
Kinuha niya ang sumunod na liham.
“Ma, nanalo po ako sa spelling contest. Lahat ng kaklase ko may kasamang nanay. Si Lola lang po ang pumalakpak para sa akin. Sana sa susunod, kayo naman.”
Napahawak si Maricel sa kanyang dibdib.
Naalala niya ang araw na iyon. May ipinadala siyang bagong sapatos bilang gantimpala, ngunit hindi niya naitanong kung nasaktan ba ang anak dahil wala siyang kasama.
Isa-isa niyang binasa ang mga liham.
May kuwento tungkol sa unang araw sa high school, unang pagkatalo sa basketball, at gabing nagkasakit si Noel habang paulit-ulit na tinatawag ang kanyang pangalan.
Doon niya nalaman na sa tuwing may regalong dumarating, inilalagay ito ng anak sa ilalim ng kama.
Sinasabi nitong bubuksan lamang kapag nakauwi na ang kanyang ina.
Pagdating sa huling liham, halos hindi na makita ni Maricel ang mga salita dahil sa kanyang mga luha.
“Ma, eighteen na po ako. Hindi na ako batang naghihintay ng laruan. Naiintindihan ko na kung bakit kailangan ninyong umalis. Alam ko pong bawat regalong ito ay katumbas ng pagod at sakripisyo ninyo.”
Sandaling huminto si Maricel.
“Pero Ma, may isang bagay po akong hindi kailanman natanggap sa birthday ko. Ang pagkakataong mayakap kayo habang hinihipan ko ang kandila.”
Tuluyan siyang napahagulgol.
Ngunit may isa pang dokumentong nakatupi sa pinakailalim ng sobre.
Isa itong kumpirmasyon ng scholarship ni Noel sa kolehiyo, kasama ang isang airline booking confirmation.
ISANG ONE-WAY PLANE TICKET MULA SINGAPORE PAUWI NG PILIPINAS, NA BINILI NG KANYANG ANAK GAMIT ANG DALAWANG TAONG IPON MULA SA PAGTUTUTOR.
At sa likod nito ay may nakasulat:
“MA, AKO NAMAN PO ANG MAGPAPADALA NG REGALO. ANG REGALO KO SA SARILI KO AY ANG PAG-UWI NINYO.”
EPISODE 3: FINAL EPISODE — ANG REGALONG HINDI KAYANG BILHIN NG PERA
Mahigpit na niyakap ni Maricel ang kahong naglalaman ng mga regalong matagal na niyang ipinadala. Sa loob ng labingwalong taon, inakala niyang sapat na ang bawat padala upang maramdaman ng kanyang anak ang kanyang pagmamahal.
Ngunit ngayon lamang niya lubos na naunawaan kung gaano karaming mahahalagang sandali ang lumipas nang wala siya.
Agad niyang tinawagan si Noel.
“Anak, bakit mo ginawa ito? Bakit mo inipon ang lahat ng regalo ko?” umiiyak niyang tanong.
Sa kabilang linya, tahimik na huminga ang binata.
“Ma, hindi ko po ibinalik dahil ayaw ko sa mga regalo ninyo. Gusto ko lang pong makita ninyo kung gaano katagal ko kayong hinintay.”
“Patawarin mo ako, anak. Akala ko masaya ka na basta may bago kang gamit.”
“Masaya naman po ako, Ma. Pero mas masaya sana kung kayo ang kasama ko.”
Hindi na napigilan ni Maricel ang kanyang paghikbi.
Ipinaliwanag ni Noel na may scholarship na siya sa kolehiyo at may maliit na kinikita sa pagtuturo ng mga bata. Hindi na raw kailangang sagutin ng kanyang ina ang lahat ng gastusin nang mag-isa.
Makalipas ang ilang linggo, matapos matapos ang kanyang kontrata at maayos ang mga dokumento, nagpasya si Maricel na huwag nang tanggapin ang inaalok na panibagong kontrata.
May kaunti siyang naipon, at nagplano silang magtayo ng maliit na tindahan habang ipinagpapatuloy ni Noel ang pag-aaral.
Nang dumating siya sa paliparan sa Maynila, nakita niya ang isang matangkad na binatang may hawak na karatulang nakasulat:
“WELCOME HOME, MAMA. ITO NA ANG PINAKAMASAYANG BIRTHDAY KO!”
Si Noel iyon.
Hindi na napigilan ni Maricel ang kanyang sarili.
Binitawan niya ang maleta at patakbong niyakap ang anak na matagal niyang hinintay na makasama.
“Anak, ang laki-laki mo na,” umiiyak niyang sabi.
“Ma, sa wakas, nandito na kayo.”
Pag-uwi nila sa bahay, inilabas ni Noel ang mga lumang regalo. Magkatabi nilang binuksan ang mga kahong ilang taon nang nakasara.
Nang makita ang maliit na pulang sapatos, tumawa si Noel habang umiiyak.
“Ma, hindi na po ito kasya sa akin.”
Ngumiti si Maricel.
“Alam ko, anak. Pero ngayon, wala nang birthday na kailangan mong hintaying mag-isa.”
Mahigpit silang nagyakapan.
Hindi naging madali ang kanilang bagong buhay. Kinailangan nilang magtipid at muling magsimula. Ngunit sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, sabay na silang kumakain, nagkukuwentuhan, at nagdiriwang ng mahahalagang araw.
MGA ARAL SA BUHAY
Ang sakripisyo ng isang OFW na magulang ay hindi matutumbasan ng pera. Ngunit ang pinakamahalagang regalo sa isang anak ay hindi palaging laruan, damit, o mamahaling kagamitan, kundi ang oras, pag-aaruga, at pagmamahal na tunay niyang nararamdaman.
Hindi lahat ng magulang ay may pagkakataong umuwi agad. Kaya mahalagang panatilihin ang komunikasyon at pakinggan ang mga damdaming hindi laging nasasabi ng mga anak.
Tunay ngang may mga regalong kayang bilhin ng pera, ngunit ang panahong lumipas at mga yakap na hindi naibigay ay hindi kailanman mabibili.
Kung naantig kayo sa kuwento ni Maricel, ibahagi ito sa inyong mga kaibigan at pamilya, lalo na sa mga OFW na patuloy na nagsasakripisyo para sa kanilang mga mahal sa buhay.
KAYO, KUNG PAPIPILIIN KAYO SA MAMAHALING REGALO O SA PAG-UWI NG INYONG MAGULANG NA MATAGAL NANG NAGTATRABAHO SA ABROAD, ANO ANG MAS GUGUSTUHIN NINYO?
See another version
