FINAL EPISODE — ANG ANAK NA NATAGPUAN NIYA BAGO NIYA ITO NAWALA
Kinabukasan, dinala ni Joel si Ernesto sa lumang bahay ng kaniyang ina. Sa lumang baul, nakita nila ang mga dokumento.
Isa roon ang liham na may pangalan ni Ernesto.
Binuksan niya ito.
“Ernesto, alamin mo ang katotohanan tungkol kay Joel.”
Napatingin si Ernesto sa driver.
“Anak mo siya,” nakasulat sa liham.
Nanigas si Ernesto.
Tatlong dekada na ang nakalipas, nagkaroon sila ni Elena ng lihim na relasyon. Nang malaman nitong buntis siya, natakot si Ernesto dahil may pamilya na siya.
Pinili niyang lumayo.
Nagpadala siya ng pera minsan, ngunit hindi niya hinarap si Elena.
Namatay si Elena, at lumaki si Joel na walang ama.
Napatakip sa mukha si Ernesto.
May dokumentong nagsasabing si Joel ang legal na tagapagmana ng bahagi ng unang negosyong itinayo ni Ernesto.
“Bakit hindi niya ito ipinakita?” tanong ni Joel.
“Dahil ayaw niyang sirain ang pamilya mo,” sagot ng abogado.
Doon naunawaan ni Ernesto ang lahat.
Si Victor ang kumuha ng pera sa kumpanya at sinubukang burahin ang pangalan ni Joel upang siya lamang ang maging tagapagmana.
Hinarap ni Ernesto ang kaniyang anak.
“Bakit mo ginawa ito?”
“Dahil ako ang anak mo!” sigaw ni Victor.
“Pero hindi ikaw ang tumulong sa isang estranghero.”
Napayuko si Victor.
Nagpasya si Ernesto na ilaan ang malaking bahagi ng negosyo sa foundation para sa mahihirap.
Tumanggi si Joel sa mana.
“Gamitin natin para makatulong sa iba.”
Naramdaman ni Ernesto ang bigat ng salitang “anak.”
Makalipas ang mga buwan, hindi nagbago si Joel. Patuloy pa rin siyang nagtricycle.
“Bakit hindi ka bumili ng bagong sasakyan?” tanong ni Ernesto.
Ngumiti si Joel.
“Dito ko po kayo nakilala.”
Isang gabi, habang pauwi si Joel, nawalan ng preno ang kaniyang tricycle. Bumangga ito sa isang trak.
Isinugod siya sa ospital.
“Doktor, iligtas ninyo ang anak ko.”
Makalipas ang ilang oras, lumabas ang doktor.
“Ginawa namin ang lahat.”
Umupo si Ernesto sa sahig.
Sa silid ng ospital, mahina ang boses ni Joel habang hawak ang kamay ng ama.
“Papa…”
Iyon ang unang pagkakataong tinawag siya ni Joel nang ganoon.
“Salamat po… dahil hinanap ninyo ako.”
Umiling si Ernesto habang umiiyak.
“Hindi, anak. Ako ang dapat humingi ng tawad.”
Ngumiti si Joel.
“Wala na po iyon.”
Iyon ang huling mga salitang narinig ni Ernesto mula sa kaniyang anak.
Makalipas ang ilang minuto, nawala ang hininga ni Joel.
Matapos ang libing, ipinasa ni Ernesto ang pamamahala ng kumpanya sa isang foundation para sa mahihirap. Ang lumang tricycle ni Joel ay inilagay sa harap nito.
Sa ibabaw nito ay may maliit na plaka:
“Dito nagsimula ang kabutihang hindi kayang bilhin ng pera.”
Tuwing umaga, pumupunta roon si Ernesto. Hindi niya nakalimutan ang gabing wala siyang pera at hindi siya iniwan ni Joel.
Akala niya noon ay sinusubukan lamang niya ang kabutihan ng isang estranghero.
Hindi niya alam na ang estrangherong sinubukan niya ay anak na matagal niyang iniwan.
Sa huli, nakuha ni Ernesto ang lahat ng kayamanang hinahanap niya noon.
Ngunit nawala sa kaniya ang bagay na hindi niya kailanman mabibili:
ang pagkakataong makasama ang kaniyang anak.
