ISANG TAWAG MULA SA HEAD OFFICE—AT ANG LIHIM NG MATANDANG BISITA!
Hindi makapaniwala si Eduardo sa kaniyang narinig.
“Sir, baka nagkakamali kayo. Isa lamang siyang matandang pulubi!”
“Eduardo, makinig kang mabuti,” mariing sagot ng lalaking nasa kabilang linya. “Ako si Rafael Mendoza, presidente ng Mendoza Hospitality Group. Ang babaeng pinapahiya mo ay si Rosita Mendoza, ina ng namayapang founder ng kumpanyang ito!”
Parang binuhusan ng malamig na tubig si Eduardo.
“Imposible!”
“Ang resort na pinamamahalaan mo ay itinayo sa lupang pag-aari niya. Siya rin ang pangunahing benepisyaryo ng family trust na nagmamay-ari ng controlling shares!”
Biglang nanghina ang kaniyang mga tuhod.
Dahan-dahan niyang nilingon ang matanda.
Tahimik lamang itong nakatayo habang pinupunasan ang mga luha.
“L-Lola Rosita?” nanginginig niyang tanong.
Hindi sumagot ang matanda.
Muling nagsalita si Rafael.
“May natanggap kaming video ng ginawa mo. Epektibo ngayon, suspendido ka habang iniimbestigahan ang iyong asal. Ibibigay mo ang lahat ng access at dokumento sa aming kinatawan.”
“Sir, pakiusap! May pamilya akong binubuhay!”
“Dapat naisip mo iyon bago mo hinamak ang isang taong wala namang ginawang masama.”
Ibinaba ang telepono.
Sa harap ng mga bisita, napaupo si Eduardo.
Samantala, lumapit si Daniel kay Aling Rosita.
“Lola, pasensya na po. Hindi ko kayo ipinagtanggol agad.”
Ngumiti ang matanda.
“Salamat, anak. Hindi naman kailangang maging mayaman ang isang tao para igalang.”
Inalalayan siya ni Daniel papunta sa isang upuan.
Ilang minuto pagkatapos, dumating si Rafael kasama ang dalawang abogado.
Pagkakita sa matanda, agad siyang lumuhod.
“Lola Rosita! Bakit hindi ninyo sinabi na pupunta kayo?”
Hinaplos ng matanda ang kaniyang buhok.
“Gusto ko lamang makita ang lugar na itinayo ng anak ko.”
Napayuko si Rafael.
Ang anak ni Rosita na si Antonio Mendoza ang nagtatag ng resort dalawampung taon na ang nakalipas.
Dati, mahirap lamang silang mag-ina.
Naglalaba si Rosita upang mapag-aral si Antonio. Nang yumaman ito, binili niya ang lupang dating pinagtitindahan ng kaniyang ina at itinayo roon ang marangyang resort.
“Ma, kapag natapos ito, may kuwarto rito na habambuhay na para sa iyo,” pangako noon ni Antonio.
Ngunit limang taon na ang nakalipas, namatay si Antonio sa isang aksidente.
Mula noon, bihira nang bumisita si Rosita.
“Lola, ihahatid ko po kayo sa inyong kuwarto,” sabi ni Rafael.
Umiling ang matanda.
“Hindi muna, anak.”
“Bakit po?”
Napatingin siya sa lumang hagdanan.
“May isang taong gusto ko munang makita.”
“Sino po?”
Pumatak ang kaniyang luha.
“Ang batang iniwan ni Antonio rito bago siya namatay.”
Napatigil si Rafael.
“Lola, anong bata?”
Dahan-dahang binuksan ni Rosita ang handbag.
Inilabas niya ang isang lumang litrato ng batang lalaki.
“Ang apo kong hindi ninyo kailanman nakilala.”
At nang makita ni Rafael ang larawan, biglang namutla ang kaniyang mukha.
Dahil ang batang nasa litrato ay kamukhang-kamukha ng isang empleyadong matagal nang nagtatrabaho sa resort.
Si Daniel. Ang security guard na nagtanggol kay Rosita.
