EPISODE 1: ANG SIGAW SA GITNA NG “I DO”
Kumikinang ang mga ilaw sa garden venue. Puti ang mga bulaklak, puti ang upuan, puti ang gown ng bride. Sa harap ng altar, nakatayo si RAMON—ama, lalaking mukhang pagod na sa buhay pero pilit lumalaban para sa bagong simula. Sa tabi niya, si MELISSA, ang bride—maganda, elegante, nangingintab ang make-up, at may matang parang laging may sinusukat na tao.
Sa unang row, nakaupo ang batang si JOSH—walong taong gulang, naka-asul na polo, nangingilid ang luha, nanginginig ang labi. Pinipigilan niyang humagulgol dahil sinabihan siyang “magpakabait,” “huwag gumawa ng eksena,” “ngayon ang araw ni Daddy.”
Pero bawat salita ng pari—“Do you take this woman…”—parang kutsilyong dumadaan sa dibdib niya.
Hindi niya kayang manahimik.
Nang itaas ni Ramon ang kamay para sabihin ang “I do,” tumayo si Josh, parang may apoy sa paa.
“TAMA NA! HUWAG PO!” sigaw niya, malakas, nanginginig, pero malinaw sa buong venue.
Parang huminto ang hangin. Napalingon ang lahat. May mga napabulalas. May mga nagtakip ng bibig. Sa likod, may nag-“shhh!” pero wala nang saysay.
Napatigil si Ramon. “Josh…” tawag niya, nagulat, nahihiya, pero may takot sa boses. “Anak, ano’ng ginagawa mo?”
Lumapit si Josh sa aisle, luha ang tumutulo sa pisngi. “Daddy,” sabi niya, “hindi mo po siya kilala… hindi mo po alam.”
Nanlisik ang mata ni Melissa. Lumapit siya, mabilis, at yumuko sa level ng bata. “Josh,” bulong niya, pilit ngiti pero matalim ang panga, “huwag kang bastos. bumalik ka sa upuan.”
Pero hindi umatras si Josh. Mas lalo siyang umiyak. “Hindi po ako bastos,” sagot niya. “Gusto ko lang po kayong iligtas.”
Nagmumurahan sa mga mata ni Melissa. “Ramon,” pabulong niya, “paki-ayos ’yan. nakakahiya.”
Hindi makagalaw si Ramon. Para siyang nabasag sa pagitan ng dalawang mundo—ang anak niyang umiiyak, at ang bride na halos kumukulo.
“Josh,” mahinang sabi ni Ramon, “mamaya na. please.”
Umiling si Josh. “Hindi na po pwedeng mamaya,” sagot niya, saka hinugot mula sa bulsa ang isang maliit na papel—nakatiklop, gusot, halatang matagal niyang hawak.
“Daddy,” sabi niya, “nabasa ko po ’to sa bag niya… at narinig ko po siya kagabi sa phone.”
Nanlaki ang mata ni Ramon. “Anong papel ’yan?”
Si Melissa, biglang namutla, saglit na nawala ang tapang. “Anong pinagsasabi mo?” singhal niya, pero nanginginig ang boses.
Dahan-dahang binuklat ni Josh ang papel. At sa isang linya, may nakasulat na pangalan na parang sumpa:
“PAYMENT CONFIRMATION—WEDDING CONTRACT.”
Nagsimulang magbulungan ang mga bisita. “Contract?” “Payment?” “Ano ’to?”
Si Ramon, namutla. “Melissa…” bulong niya. “Ano ’to?”
Si Melissa, napangiti nang pilit, pero halatang gumuguho ang mundo niya. “It’s not what you think,” mabilis niyang sagot.
Pero si Josh, tumingin sa ama niya at sinabi ang salitang hindi niya kayang itago:
“Daddy… kaya po siya nagpapakasal sa’yo… kasi may kapalit.”
At sa gitna ng puting bulaklak at musikang dapat masaya, unti-unting namatay ang “fairytale.”
EPISODE 2: ANG BRIDE NA MAY DALANG MASKARA
Nagkagulo ang venue. May mga tumayo. May mga naglabas ng cellphone. Ang pari, tahimik, parang hindi alam kung ipagpapatuloy o titigil. Sa gilid, ang coordinator, halos maiyak sa stress.
“Josh, enough!” biglang sigaw ni Melissa, wala na ang elegante niyang tono. “Sino’ng nagturo sa’yo niyan?!”
“Wala po,” sagot ni Josh, nanginginig. “Ako po ang nakakita.”
Hinablot ni Melissa ang papel mula sa kamay ni Josh. “This is private!” sigaw niya. “Bata ka! Wala kang karapatang mangialam!”
Napatayo si Ramon. “Melissa,” mabigat ang boses, “ibalik mo. Anak ko ’yan.”
Saglit na tumigil si Melissa. Parang natauhan, pero mabilis ding bumalik ang kontrol. “Ramon, please,” sabi niya, pilit mahinhin, “ginagamit ka lang ng bata. nagseselos siya. ayaw niyang may bagong babae sa buhay mo.”
“Hindi po ako nagseselos,” singit ni Josh, umiiyak. “Gusto ko po ng masaya si Daddy… pero hindi po sa maling tao.”
Napatingin si Ramon sa anak niya. Kita niya ang takot sa mga mata nito—yung takot na parang matagal nang kinikimkim.
“Josh,” mahinang tanong ni Ramon, “anong narinig mo kagabi?”
Nagpunas si Josh ng luha, pero tuloy ang pagtulo. “Narinig ko po siya sa phone, Daddy. Sabi niya… ‘Pag kasal na kami, mabilis ko nang makukuha yung bahay… yung lupa… at yung insurance.’”
Parang binuhusan ng yelo si Ramon. “Melissa…” bulong niya, nanginginig na.
“LIES!” sigaw ni Melissa, pero halatang kinakabahan. Tumingin siya sa mga bisita at ngumiti nang pilit. “Everyone, please, this is a misunderstanding. bata lang ’yan.”
May isang tita sa audience ang nagbulong, “Pero bakit may payment confirmation?”
Lumapit ang bestman—kaibigan ni Ramon—at bumulong sa kanya. “Bro, pause muna. check mo ’yan.”
Huminga si Ramon nang malalim. Ang buong buhay niya, sanay siyang magtiis. Sanay siyang manahimik. Sanay siyang isantabi ang duda para lang magkaroon ng “pamilya” ulit matapos mamatay ang unang asawa niya.
Pero ngayon, ang anak niya ang nakatayo sa harap—umiiyak, nanginginig, handang mapahiya para lang protektahan siya.
“Melissa,” sabi ni Ramon, “open your phone.”
Nanlaki ang mata ni Melissa. “Ano? Ramon, that’s too much—”
“OPEN YOUR PHONE,” ulit ni Ramon, mas matigas.
Tahimik ang venue. Ang mga bulaklak, parang biglang naging mabigat. Si Melissa, dahan-dahang kinuha ang phone niya, pero nanginginig ang kamay. Nag-scroll siya, pilit itinatago ang screen. Pero si Ramon, lumapit at hinablot ito.
At doon niya nakita—messages, transfers, pangalan ng isang tao: “Atty. L. De Guzman.” May usapan: “After wedding, execute transfer. Make sure kid stays quiet.”
Napatitig si Ramon. “Make sure kid stays quiet?” bulong niya, nanginginig.
Si Josh, umiyak nang mas malakas. “Kaya po ako natatakot, Daddy… kasi sabi niya… ipapadala niya po ako sa probinsya.”
Biglang nagbago ang mukha ni Ramon—parang may pader na bumagsak. Tumingin siya kay Melissa, at sa unang pagkakataon, walang lambing, walang awa, puro katotohanan.
“Tigil na,” sabi ni Ramon, malakas.
Sumigaw si Melissa. “Ramon! Huwag mo ’kong ipahiya!”
Pero hindi siya ang pinapahiya. Sarili niyang kasinungalingan ang gumuguho.
At sa tabi ng altar, si Josh, yakap ang sarili, parang batang napagod na sa pagligtas ng matatanda.
EPISODE 3: ANG LIHIM NA MAS MALALIM KAYSA PERA
Hindi umalis agad si Melissa. Hindi siya yung tipong basta mawawala. Sa halip, lumapit siya kay Ramon, at sa harap ng lahat, hinawakan ang braso niya nang mahigpit.
“Ramon,” sabi niya, mababa ang boses, parang nagbabanta, “kung titigil ka ngayon, sisirain ko pangalan mo. sasabihin kong niloko mo ’ko. sasabihin kong sinaktan mo ’ko.”
Napatigil ang mga tao. May mga napasinghap. Si Josh, natigilan, lalong natakot.
Pero si Ramon, hindi na umatras. “Melissa,” sabi niya, “kung ganyan ka… mas lalo kong hindi itutuloy.”
“Hindi mo alam ang kaya kong gawin,” bulong ni Melissa, umiiyak na pero galit ang mata.
“Alam ko,” sagot ni Ramon. “At mas lalo kong alam… kung ano ang kaya kong ipaglaban.”
Lumapit ang security ng venue, handang umalalay. Ngunit bago pa nila mailabas si Melissa, biglang may dumating na isang matandang babae sa likod—hindi invited, hindi naka-dress, simpleng blouse lang, nanginginig habang naglalakad.
“Ramon…” tawag ng babae.
Napalingon si Ramon. “Aling Tess?” gulat niyang sabi.
Si Aling Tess—dating yaya ni Ramon noong bata pa siya, na matagal nang nakatira sa lumang bahay nila. Siya ang nagpalaki kay Ramon noong wala ang mga magulang.
“Pasensya na,” hingal ni Aling Tess, “pero kailangan kong sabihin… bago pa mahuli.”
Tumingin si Melissa, at biglang namutla. “Bakit andito ’yan?” pabulong niya.
Lumapit si Aling Tess kay Ramon, saka tumingin kay Josh. “Anak,” sabi niya, “tama ka. may kapalit nga.”
Humigpit ang kamao ni Ramon. “Anong alam mo, Tess?”
Umiyak si Aling Tess. “Yung babaeng ’yan,” turo niya kay Melissa, “hindi lang pera ang habol. May mas malala pa.”
Nanlaki ang mata ng mga bisita. Lalong lumakas ang bulungan.
“Anong mas malala?” tanong ni Ramon, nanginginig.
Lumunok si Aling Tess. “Si Melissa… dati siyang—” napahinto siya, parang nahihiya sa bigat ng salita, “dati siyang kasama sa sindikatong nanlilinlang ng mga biyudo. Wedding ngayon, transfer bukas, tapos… biglang nawawala yung lalaki.”
Parang may humampas sa puso ni Ramon. “Nawawala?” ulit niya.
Tumawa si Melissa, pero nanginginig. “Mga kwento ng matanda. Walang ebidensya!”
Pero si Aling Tess, nanginginig, inilabas ang lumang folder. “Meron,” sabi niya. “Nakita ko ’to sa drawer mo, Ramon, nung hinahanap ko yung title ng lupa. May clipping. May report. May picture.”
Inabot niya kay Ramon ang folder. Sa loob, may balita: “Businessman Found Dead After Sudden Marriage.” Sa gilid ng picture, isang babae—kahawig ni Melissa—naka-sunglasses, nakatalikod.
Napatakip si Ramon sa bibig. “Diyos ko…”
Si Josh, umiiyak na parang nauubusan ng hangin. “Daddy… kaya po ako sumigaw… kasi natatakot po ako na mawala kayo…”
Doon bumigay si Ramon. Lumuhod siya sa harap ng anak niya, yakap nang mahigpit. “Hindi ako mawawala,” pabulong niya. “Pangako.”
Pero si Melissa, nagwala. “WALA KAYONG KARAPATAN!” sigaw niya, sabay batak sa veil niya. “Gusto n’yo akong gawing masama? Sige! Pero hindi kayo makakaligtas!”
Lumapit ang security. Ngunit bago siya maalis, sumigaw siya kay Ramon:
“Hindi mo alam, Ramon… kung sino ang tunay mong kalaban!”
Nanlamig ang lahat. Si Ramon, tumayo, nanginginig, pero matatag.
“Kung may kalaban man ako,” sabi niya, “hindi ikaw. Kundi yung pagkabulag ko.”
At sa pag-alis ni Melissa, parang hinugot ang “ganda” ng kasal—naiwan ang katotohanan, at isang batang umiiyak na hindi dapat umiiyak sa araw na dapat masaya.
EPISODE 4: ANG ANAK NA NAGING TAPANG
Gabi na. Wala na ang guests. Natapos ang kasal nang hindi natuloy. Sa venue, nagliligpit ang staff ng bulaklak at upuan—parang nagliligpit din ng pangarap.
Sa isang sulok, nakaupo si Ramon at Josh. Yakap ni Josh ang tuhod niya. Namamaga ang mata. Si Ramon, hawak ang kamay ng anak, parang takot siyang bitawan.
“Daddy,” mahina si Josh, “galit po ba kayo sa’kin?”
Parang tinusok ang puso ni Ramon. “Hindi,” mabilis niyang sagot. “Anak… ikaw ang nagligtas sa’kin.”
Huminga si Josh, nanginginig. “Pero… napahiya po kayo. lahat po sila nakatingin.”
Niyakap ni Ramon ang bata. “Mas okay nang mapahiya kaysa mawala,” pabulong niya. “Mas okay nang masira ang isang araw kaysa masira ang buong buhay natin.”
Tahimik si Josh, saka nagtanong: “Daddy… bakit po may mga taong ganun?”
Napatingin si Ramon sa malayo. “Kasi,” sagot niya, “may mga taong sugatan din… pero pinipiling manakit.”
Sa gilid, lumapit si Aling Tess. “Ramon,” mahina niyang sabi, “patawad kung sa ganitong paraan mo pa nalaman.”
Umiling si Ramon. “Tess, salamat,” sagot niya. “Kung hindi dahil sa inyo… at sa anak ko… baka—”
Hindi na niya natapos. Kasi sa isip niya, nakita niya ang headlines, nakita niya ang kaba, nakita niya ang posibilidad na hindi na niya makikita ang anak niya ulit.
Kinabukasan, nag-file ng report si Ramon. Inabot niya ang mga screenshots sa pulis. Sa tulong ng isang kaibigang abogado, nag-request siya ng restraining order. Pero alam niya—hindi madaling labanan ang taong sanay manloko.
Pagbalik nila sa bahay, tahimik si Josh. Hindi kumakain. Nakatitig lang sa mesa.
“Anak,” sabi ni Ramon, “kain tayo.”
Umiling si Josh. “Daddy,” pabulong niya, “baka po bumalik siya.”
Lumapit si Ramon at lumuhod sa harap niya. “Makinig ka,” sabi niya, seryoso. “May mga tao na may kapangyarihan. may mga taong may pera. Pero ang mas malakas… ang taong may pagmamahal. Hindi ko hahayaang may kumuha sa’yo. at hindi ko hahayaang may kumuha sa’kin.”
Doon na humagulgol si Josh. “Akala ko po,” umiiyak niyang sabi, “iiwan n’yo rin ako… tulad ni Mama.”
Nanlaki ang mata ni Ramon. “Anak…”
“Bago po siya namatay,” dagdag ni Josh, “sabi niya… ‘pag may babaeng papasok sa buhay ni Daddy, bantayan mo.’ Akala ko po… sinabi niya ’yon kasi ayaw niya kayong sumaya. pero ngayon… naiintindihan ko.”
Nanikip ang dibdib ni Ramon. Niyakap niya ang anak niya nang mahigpit. “Mama mo,” bulong niya, “mahal tayo. at kahit wala na siya… pinrotektahan niya tayo sa’yo.”
Gabi, habang natutulog si Josh, nakaupo si Ramon sa sala, hawak ang wedding ring na hindi naisusuot. Hindi siya umiiyak dahil hindi natuloy ang kasal. Umiiyak siya dahil muntik niyang isugal ang anak niya para sa ilusyon ng “kumpletong pamilya.”
At doon niya na-realize: hindi bride ang kulang. Pananagutan ang kailangan.
Sa parehong gabing iyon, may kumatok sa gate. Malakas. Sunod-sunod.
Nanlaki ang mata ni Ramon. Kinuha niya ang baseball bat sa tabi ng pinto at dahan-dahang lumapit.
Pagbukas niya ng bintana, may pulis sa labas.
“Sir Ramon,” sabi ng pulis, “may naaresto kaming babae. Tinangka niyang pumasok sa bahay n’yo. May dala siyang… chloroform.”
Nanlamig si Ramon. Tumango siya, nanginginig.
At sa loob ng bahay, natutulog si Josh—hindi niya alam kung gaano siya kalapit sa panganib.
EPISODE 5: ANG YAKAP NA NAGLIGTAS
Sa presinto, nakaupo si Melissa sa kabilang dulo, nakaposas, pero matalim pa rin ang tingin. Nang makita niya si Ramon, ngumisi siya.
“Akala mo panalo ka?” bulong niya. “May susunod pa.”
Pero si Ramon, hindi na natakot. Kasi sa tabi niya, hawak niya ang maliit na kamay ni Josh. Dinala niya ang anak niya—hindi para ipakita sa kriminal, kundi para ipakita sa anak ang katotohanan: may laban, at may hustisya.
“Josh,” mahinang sabi ni Ramon, “huwag kang titingin kung ayaw mo.”
Pero si Josh, tumingin. Hindi sa galit. Kundi sa lungkot. Para siyang batang nakakita ng halimaw, pero nauunawaan na ang halimaw… tao rin, pero piniling maging madilim.
Lumapit ang isang female officer. “Sir,” sabi niya, “positive po yung chloroform. at may fake IDs siya. may multiple cases.”
Huminga si Ramon. “Salamat,” pabulong niya.
Pag-uwi nila, biglang umulan. Parang hinuhugasan ng langit ang nangyaring kahihiyan, takot, at gulo. Sa loob ng kotse, tahimik si Josh, tapos biglang nagsalita.
“Daddy,” pabulong niya, “hindi po ba kayo malulungkot… kasi wala na kayong bride?”
Napangiti si Ramon kahit may luha. “Anak,” sagot niya, “mas malungkot ako kung mawawala ka.”
Niyakap ni Josh ang seatbelt niya, parang sumisikip ang dibdib. “Akala ko po kasi… pag nag-asawa kayo, hindi n’yo na ko mahal.”
Huminto si Ramon sa driveway. Pinatay niya ang makina, saka humarap sa anak niya. “Makinig ka,” sabi niya, mabigat pero malambing. “Hindi ko hinahanap ang babae para palitan ang mama mo. Hinahanap ko ang pamilya… pero ikaw pala ang pamilya ko.”
Tumulo ang luha ni Josh. “Ako lang po?”
“Hindi ‘lang’,” sagot ni Ramon. “IKAW. At sapat ka.”
Doon bumigay si Josh. Umiyak siya nang malakas, parang lahat ng takot niya simula nang mamatay ang mama niya, lumabas sa isang iglap. Yakap siya ni Ramon, mahigpit, parang ayaw na niyang mabitawan.
Pagpasok nila sa bahay, naroon si Aling Tess, nagdasal sa sala. Nang makita silang ligtas, napaupo siya, umiiyak. “Salamat sa Diyos,” bulong niya.
Lumapit si Josh kay Aling Tess at yumakap. “Salamat po,” sabi niya, mahina.
Kinabukasan, sa puntod ng mama ni Josh, pumunta sila ni Ramon. Walang gown, walang bulaklak na pang-kasal—kundi simpleng puting sampaguita at kandila.
Lumuhod si Ramon. “Mahal,” pabulong niya, “patawad. muntik ko nang ipahamak ang anak natin. pero… salamat. kasi nag-iwan ka ng babala sa puso ng anak natin.”
Si Josh, tumayo sa tabi ng puntod at nagsalita, nanginginig: “Mama… hindi na po kita masyadong natatandaan… pero narinig ko po kayo. sinunod ko po kayo.”
Humangin. Kumaluskos ang dahon. Parang may yakap na hindi nakikita.
Sa pag-uwi nila, nagpasya si Ramon: hindi na siya magmamadali sa pag-ibig. Mas uunahin niya ang anak niya, ang healing nila, ang katahimikan.
At sa gabi, bago matulog, hinawakan ni Josh ang kamay ni Ramon.
“Daddy,” pabulong niya, “pag malaki na po ako… ako naman po ang magbabantay sa inyo.”
Napangiti si Ramon, luha sa mata. “Hindi mo kailangang magbantay,” sagot niya. “Dahil simula ngayon… ako ang magbabantay sa’yo. Habang buhay.”
At sa unang pagkakataon pagkatapos ng lahat, natulog si Josh nang payapa—hindi dahil nawala ang takot… kundi dahil may yakap na hindi na bibitaw.
