Umaga pa lang, puno na ng tao ang kalsada. Sa gilid, may palengke na nagsisigawan ang mga tindero, may mga traysikel na paunahan sa pasahero, at may mga sasakyang nagmamadali na parang laging late. Sa may dulo ng kanto, may checkpoint na nakaayos ang cone at may ilang pulis na nakabantay.
Dumaan ang isang lalaki na may dalang toolbox. Hindi siya naka-uniporme, pero maayos ang ayos. Plain na t-shirt, pantalon na praktikal, at sapatos na halatang sanay sa trabaho. Si marco ang pangalan niya, tahimik ang mukha, pero mabilis ang kilos, parang may hinahabol na oras.
Hindi pa siya nakakalampas sa cone, tinawag na siya ng pulis.
“Boss, dito ka muna.” sabi ni officer dela cruz, sabay turo sa gilid. “bakit may dala kang toolbox?”
Napahinto si marco. “Sir, papasok po ako sa trabaho.” sagot niya. “may pinapagawa po sa amin.”
“Saang trabaho?” tanong ng pulis, sabay tingin sa toolbox na parang may laman na delikado.
“Sa city compound po, sir.” sagot ni marco. “may emergency.”
Hindi pa rin kumbinsido si officer dela cruz. Lumapit siya at sinipat ang toolbox. “Buksan mo nga.”
Medyo nag-alinlangan si marco. “Sir, sensitive po yung gamit. pero sige po, basta maingat.”
“Maingat?” ngumisi ang pulis. “Ako pa ba ang magiging careless? buksan mo.”
Dahan-dahang binuksan ni marco ang toolbox. Lumabas ang mga gamit na hindi pangkaraniwan sa ordinaryong mekaniko. May mga wire cutter na espesyal, may maliit na flashlight na pang-inspection, may insulated gloves, may maliit na device na may dial at meter, at may mga sealing tape na may label.
Napatigil ang pulis. Lalong nagduda. Sa mata ng isang taong hindi pamilyar, puwedeng magmukhang panggawa ng masama ang mga kagamitan.
“Ano ‘to?” tanong ni officer dela cruz, tumuturo sa meter. “bakit parang pang-bomba?”
Biglang napalingon ang ilang tao. May mga nakikinood na sa gilid, may ilang vendor na huminto sa pagsigaw, at may isang lalaki pang naglabas ng cellphone, parang naghahanda ng tsismis.
“Sir, hindi po panggawa.” sagot ni marco, mahinahon pero seryoso. “pang-disarm po.”
Doon lalo nag-iba ang tingin ng pulis. “Pang-disarm?” ulit niya, sabay taas ng kilay. “Edi mas delikado ka pala.”
Ang Tono na parang may kasalanan na agad
Tumuwid si officer dela cruz at biglang tumigas ang boses. “Alam mo ba, kahit ano pang paliwanag mo, suspicious ‘to. sa panahon ngayon, madaming nagdadala ng gamit na ganyan para manakot.”
“Sir, pwede ko po ipakita yung id ko.” sabi ni marco. “at pwede niyo rin pong tawagan yung opisina namin.”
“Tawagan?” sagot ng pulis. “Sino ka para magpa-tawag? huwag mo akong dinadaan sa palabas.”
Ramdam ni marco yung pag-iinit ng sitwasyon. Hindi siya takot, pero alam niya na kapag maling salita, puwedeng lumaki ang gulo. At higit sa lahat, may hinahabol siyang oras. Kapag na-late siya, may ibang taong pwedeng mapahamak.
“Sir, may report po kasi.” sabi ni marco, mas maingat. “possible suspicious package po malapit sa city hall. kaya po kami pinapatawag.”
“Possible suspicious package?” napataas ang boses ng pulis. “Tapos ikaw, nandito ka, may dalang gamit. malay ko ba kung ikaw ang maglalagay!”
Napahigpit ang hawak ni marco sa strap ng toolbox. “Sir, hindi po. kaya nga po ako pupunta para i-secure.”
“Edi i-secure kita ngayon.” sagot ng pulis, sabay abot sa radio. “Pag may nangyari, ikaw una kong pananagutan.”
May mga taong nagbulungan. “Baka terorista.” “Ay grabe, toolbox lang.” “Bakit kasi ganyan dala niya?” Kumapal ang ingay, parang apoy na mabilis kumalat kahit walang apoy.
Huminga si marco nang malalim. Alam niyang hindi niya kailangang magpaliwanag sa lahat, pero kailangan niyang pigilan ang maling kwento bago pa ito maging kapahamakan.
“Sir, please.” sabi niya. “paki-check na lang po yung id ko.”
Ang Id na nagbago ng ihip ng hangin
Dahan-dahang dumukot si marco sa bulsa. Inilabas niya ang id card na may laminate at may official seal. Inabot niya sa pulis nang maingat, parang alam niyang isang maling galaw, puwedeng mapagkamalan.
Kinuha ni officer dela cruz ang id. Sa una, mabilis lang ang tingin. Pero habang binabasa niya ang pangalan at designation, dahan-dahang nagbago ang mukha niya.
Tumigil ang kanyang paghinga, parang naputol.
“Eod…” bulong niya. “explosive ordnance disposal?”
Tumingin siya ulit sa id, parang hindi makapaniwala. “Bomb technician?” dagdag niya, mas mahina.
Tumango si marco. “Opo, sir.”
Hindi agad nakasagot ang pulis. Parang biglang nawala ang yabang, napalitan ng pagkabigla at kaba.
“Sir…” sabi ni marco, hindi nanunumbat, pero diretso. “Kaya po ako nagmamadali. may tumawag po sa amin.”
Biglang tumunog ang radio ng pulis. May boses na nagmamadali. “All units, possible suspicious package near city hall. coordinate with eod team. urgent.”
Nanlaki ang mata ni officer dela cruz. Napatingin siya kay marco, tapos sa toolbox, tapos sa kalsada na parang biglang naging mas delikado ang mundo.
“Sir, ito po yung sinasabi ko.” sabi ni marco.
Saglit na tumahimik ang checkpoint. Yung mga nanonood kanina, biglang nagbago ang postura. Yung mga nagbubulungan, biglang napakagat-labi. Kasi yung akala nilang “suspect,” siya pala yung pupunta para magligtas.
Ang Paghingi ng paumanhin at ang tunay na urgency
Tumuwid si officer dela cruz, pero hindi na siya naninigaw. Ang boses niya, mas mahinahon na ngayon.
“Pasensya na, sir.” sabi niya kay marco. “Procedure lang.”
Tumango si marco. “Naiintindihan ko po, sir. pero sana po, sa susunod, huwag po agad husga. maraming trabaho ang hindi mukhang normal, pero para sa safety ng lahat.”
Hindi na nakipagtalo ang pulis. Sa halip, lumingon siya sa mga kasama.
“Clear the lane.” utos niya. “Escort natin.”
May isang pulis na tumakbo para alisin ang cone. Yung iba, nagbigay daan. Yung mga tao sa gilid, kusang umatras. Walang nagsalita. Parang bigla nilang naalala na may mas malaking panganib kaysa tsismis.
Sumakay si marco sa motor niya, sinigurado ang toolbox, at tumingin sa pulis bago umalis.
“Sir, kung may emergency call sa area niyo, pakisabi agad sa amin.” sabi niya.
“Oo.” mabilis na sagot ni officer dela cruz. “ingat ka.”
Umandar ang motor ni marco, at habang papalayo siya, ramdam sa hangin ang pagbabago. Yung init ng ulo, napalitan ng bigat ng realidad. Na minsan, isang maling hinala ang puwedeng magpabagal sa taong may dalang solusyon.
Moral lesson
Huwag tayong maging mabilis manghusga base sa dala, damit, o itsura ng isang tao, dahil hindi natin alam kung anong responsibilidad ang pasan niya. Ang pag-iingat ay mahalaga, pero mas mahalaga ang tamang proseso at paggalang. Dahil sa oras ng panganib, ang taong akala mong kahina-hinala, siya pala ang taong handang sumalo ng peligro para sa kaligtasan ng lahat.
Kung nakaantig sa’yo ang kwentong ito, i-share mo ito sa pamamagitan ng pag-click ng share button para makarating sa mas maraming tao na kailangan ng paalala at tapang.
