Ang Terminal na ginawang waiting area
Hapon na sa terminal, pero parang hindi nauubos ang pila at ingay. May bus na kakarating lang, may mga pasaherong bitbit ang mga sako, at may mga batang antok na antok na sa upuan. Sa isang sulok, nakaupo si dylan, tahimik, naka-gray na t-shirt, hawak ang cellphone sa kamay. Halata sa mukha niya ang pagod, pero mas halata ang pagpipigil, kasi kanina pa siya pinapaupo ng pulis na nakabantay sa terminal.
Sinabihan na siya ng dispatcher na malapit nang umalis ang bus, pero tuwing tatayo si dylan para pumila, may pulis na biglang haharang at magsasabing, “umupo ka muna. hintayin mo ‘yung verification.” Wala namang malinaw na paliwanag. Wala note. Wala papel. Basta ang gusto lang ng pulis, maghintay siya.
“Sir, may biyahe po ako.” maingat na sabi ni dylan. “malalate po ako sa trabaho.”
“Hintayin mo.” malamig na sagot ng pulis. “huwag kang pasaway.”
Huminga nang malalim si dylan at tumango. Hindi niya gustong makipagtalo, lalo na sa lugar na maraming nakatingin. Pero habang tumatagal, mas nararamdaman niyang hindi ito simpleng proseso. Para itong sinadyang pagpapatagal. Para itong reminds na kaya siyang kontrolin ng taong may uniform.
Ang Pagpigil na walang dahilan
Paglipas ng ilang minuto, lumapit ulit ang pulis at sinipat ang bag ni dylan. Hindi ito yung simpleng silip na routine. Ito yung titig na parang may hinahanap kahit wala. May ibang pasahero na nakatingin, may dalawang babae pa sa likod na nagbubulungan, parang nagtatanong kung ano’ng ginawa ni dylan.
“Anong laman niyan?” tanong ng pulis.
“Mga damit lang po at laptop.” sagot ni dylan. “for work po.”
“Bakit ka kinakabahan?” singhal ng pulis, sabay lapit sa mukha niya.
“Hindi po ako kinakabahan.” sagot ni dylan, pero halatang pinipigil niya ang inis. “nagtatanong lang po ako kung bakit ako pinaghihintay.”
Biglang umismid ang pulis at tumingin sa paligid, parang gustong ipakita sa ibang tao na siya ang may kontrol. “Kung nagmamadali ka, may paraan.” mababa ang boses niya, pero malinaw ang pahiwatig.
Natigilan si dylan. Alam niya ang ibig sabihin ng “may paraan.” At sa isang iglap, mas lalong naging mabigat ang pag-upo niya sa plastik na silya. Hindi na ito simpleng delay. Ito na yung klase ng sitwasyon na kailangan mong pumili kung magpapatalo ka ba sa hiya o lalaban ka nang maayos.
“Sir, wala po akong extra.” mahinang sabi ni dylan. “gusto ko lang po makasakay.”
“Edi maghintay ka.” sagot ng pulis, sabay talikod na parang wala siyang pakialam kung masira ang araw ng isang tao.
Sa puntong iyon, napatingin si dylan sa oras. Malapit na ang alis ng bus. Kapag na-miss niya ito, mawawala ang isang araw na sahod, at posibleng mapagalitan pa siya. Dahan-dahan niyang kinuha ang cellphone at nagdesisyon siyang tumawag, hindi para manakot, kundi para malinawan kung ano talaga ang dahilan ng pagpigil sa kanya.
Ang Tawag na hindi inaasahan ng pulis
Lumayo si dylan ng kaunti at inilapit ang phone sa tenga niya. Hindi siya nagdrama. Hindi siya sumigaw. Tahimik lang siya, pero seryoso. Pinindot niya ang isang number na matagal nang naka-save, number na ibinigay sa kanya ng isang kaibigang abogado, “just in case may mang-ipit sa’yo sa biyahe.”
Tumunog ang linya ng ilang beses bago may sumagot.
“Hello.” sabi ng boses sa kabilang linya, mababa pero firm.
“Good afternoon po.” maingat na sabi ni dylan. “pasensya na po. nasa terminal po ako ngayon at pinaghihintay po ako ng isang pulis nang walang malinaw na dahilan. gusto ko lang po humingi ng guidance kung ano po ang dapat kong gawin.”
“Anong terminal.” tanong ng boses.
“Nasa central terminal po, gate three.” sagot ni dylan.
“Name ng pulis?” tanong ulit.
Dahan-dahang tumingin si dylan sa nameplate. “Bernal po.”
May ilang segundong katahimikan. Tapos may isang maikling sagot na nagpatigil sa tibok ng dibdib ni dylan.
“Stay where you are.” sabi ng boses. “I’m on my way. And put your phone on speaker when I say so.”
Bumalik si dylan sa upuan niya. Hindi niya alam kung anong mangyayari, pero ramdam niya na hindi ito ordinaryong tawag. Hindi ito yung tipong tatanungin ka lang at tapos na. May bigat yung boses. May authority.
Napansin iyon ng pulis. Lumapit ito, nakasimangot. “Sino kausap mo?”
“May tinatawagan lang po ako.” sagot ni dylan, kalmado. “para malinaw po.”
Tumawa ang pulis, pero halatang pilit. “Sige, tingnan natin kung may magagawa ‘yang kausap mo.”
Ang Pagdating ng hepe na nagpatahimik sa terminal
Hindi nagtagal, may isang sasakyan ang huminto sa gilid ng terminal. Bumaba ang dalawang pulis na maayos ang tindig, at kasunod nila ang isang lalaking naka-civilian pero may dalang folder at radio. Hindi siya maingay pumasok, pero paglakad pa lang niya, halatang sanay siyang sinusunod.
Dumiretso siya kay dylan. “Ikaw si dylan?” tanong niya.
“Opo.” sagot ni dylan, tumayo agad.
Lumapit ang lalaki kay pulis bernal. “Officer bernal.” sabi niya, malamig pero kontrolado. “Why is this passenger being held.”
Nanlaki ang mata ni pulis bernal. Parang biglang nawala ang yabang niya. “Sir… routine verification lang po.”
“Tinanong ko kung ano ang basis.” ulit ng lalaki, mas mabigat ang tono.
Doon napansin ng mga tao ang patch at id na nakasabit sa leeg ng lalaki. May mga pasahero ang napatingin. May mga bulong na “hepe yata ‘yan.” May isang dispatcher pa ang napahinto at napahawak sa logbook.
Kinuha ng lalaki ang phone ni dylan at sinabing, “Put it on speaker.”
Bago pa man magawa ni dylan, tumunog ulit ang linya. Sumagot ang lalaki.
“Chief.” sabi ng boses sa kabilang linya. “Update.”
“Ongoing.” sagot ng lalaki. “The passenger is clear. There’s no basis to hold him.”
Doon tuluyang namutla si pulis bernal. Kasi hindi lang pala kung sino ang nakausap ni dylan. Hepe mismo ang nasa kabilang linya, at ang tao sa harap nila ay tauhan nitong personal na pinapunta sa terminal.
Tumingin ang lalaki kay bernal. “Remove your personal ‘procedures’.” sabi niya. “And apologize.”
Tahimik ang terminal. Yung mga kanina nagbubulungan, biglang tumigil. Yung mga nanonood, biglang umiwas ng tingin. Yung pulis na kanina malakas ang boses, ngayon halos hindi makalunok.
“Pasensya na.” pabulong ni pulis bernal, hindi makatingin.
Tumingin ang lalaki kay dylan. “Makakasakay ka na.” sabi niya. “May escort ka hanggang gate.”
Huminga nang malalim si dylan. Hindi siya nagcelebrate. Hindi siya nagyabang. Tumango lang siya at nagpasalamat, kasi ang habol niya ay hindi ganti. Ang habol niya ay dignidad at karapatan na makauwi nang hindi dinudurog.
Moral lesson
Huwag mong gagamitin ang awtoridad para iparamdam sa iba na wala silang karapatan. Ang tunay na disiplina ay may malinaw na proseso, hindi pananakot at pagpapatagal para lang may mapala. Kung ikaw ang biktima, manatiling kalmado at humanap ng tamang paraan para lumaban, dahil minsan ang isang mahinahong tawag ay sapat para lumabas ang totoo. At kung ikaw ang saksi sa pang-aabuso, huwag mong gawing aliw ang hirap ng iba, dahil ang katahimikan ng marami ang dahilan kung bakit lumalakas ang iilan.
Kung nakaantig sa’yo ang kwentong ito, i-share mo ito sa pamamagitan ng pag-click ng share button para makarating sa mas maraming tao na kailangan ng paalala at tapang.
