EPISODE 1
“Joel, bakit sa tabi pa rin ng kalan natutulog ang anak natin? Nasaan ang kwartong binayaran ko?” Nanginginig ang boses ni Marites habang nakatitig sa sampung taong gulang na si Nina, nakahiga sa manipis na kutson sa sahig ng kanilang kusina.
Tatlong taon nagtrabaho si Marites bilang kasambahay sa Kuwait. Apatnapu’t apat na taong gulang siya, at halos bawat sahod ay ipinadadala niya sa Leyte upang maipagawa ang sariling silid ng anak. Ayaw niyang maranasan ni Nina ang pagtulog sa tabi ng mausok na lutuan gaya noong maliit pa ito.
Buwan-buwan ay nagpapadala si Joel ng larawan: bagong pader, bintanang may kurtina, kabinet na kulay puti. Kapag tumatawag si Marites, sinasabi nitong tapos na ang kuwarto, naghihintay lamang ng huling pintura. Kaya nang bigla siyang makauwi nang magwakas ang kontrata, may dala siyang kumot na may mga bituin para sa bagong kama ni Nina.
Ngunit ang kanilang bahay ay puro hollow blocks, nakalantad na bakal, at nakatambak na semento. Wala kahit isang kuwartong maayos na maisara.
“Sinungaling ka ba, Joel?” tanong niya habang inilalapag ang maleta. “Halos limang daang libo ang ipinadala ko!”
Hindi sumagot ang asawa. Lumuhod ito sa tabi ng natutulog na bata at inilabas ang ilang gusot na litrato mula sa plastik na sobre.
“Nagawa ang kuwarto, Tess,” halos pabulong nitong sabi. “Nakita mismo ni Nina.”
Napansin ni Marites ang petsa sa likod ng mga larawan. Kinuha iyon dalawang buwan lamang ang nakalilipas. Sa isang litrato, nakangiti si Nina sa loob ng maliwanag na silid, hawak ang paborito niyang manika na kulay rosas.
“Kung nagawa, bakit wala na?”
Tumingin si Joel sa pintuang natatakpan ng plywood. May mahabang bitak sa dingding, at sa sahig ay nakalatag ang isang lumang hospital bracelet.
“Dahil noong gabing gumuho iyon,” sabi niya, “may isang taong muntik nang hindi na natin mayakap.”
EPISODE 2
Napatitig si Marites sa bracelet. Nakasulat doon ang pangalan ni Nina at ang petsang isang buwan bago siya umuwi. Bigla niyang naalala ang gabing hindi sinagot ni Joel ang kaniyang mga tawag. Kinabukasan, sinabi lamang nitong nasira ang signal dahil sa malakas na ulan.
“Naospital ang anak natin?” mahinang tanong niya. “Bakit hindi mo sinabi?”
Umupo si Joel sa gilid ng kutson. Isa siyang karpinterong nawalan ng regular na trabaho nang humina ang konstruksiyon sa kanilang bayan. Upang makumpleto ang kuwarto, siya mismo ang gumawa ng karamihan sa pagmamason, samantalang ang bayaw niyang si Dennis ang kumuha ng kontrata para sa materyales at bubong.
“May nakita akong bitak pagkatapos ng unang malakas na ulan,” paliwanag niya. “Sinabi ni Dennis na normal lang. Nang humiling akong magpatingin sa ibang mason, nagalit siya. Sabi niya, pinagdududahan natin ang trabaho niya.”
Noong gabing iyon, natutulog si Nina sa bago niyang silid nang bumigay ang bahagi ng kisame. Narinig ni Joel ang pagbagsak at agad siyang tumakbo. Naabutan niyang nakakubli ang bata sa pagitan ng kama at kabinet, sugatan ang braso at noo. Dinala nila ito sa ospital, kung saan nilinis ang mga sugat at sinuring mabuti ang kalagayan niya.
“Buhay siya, Tess,” sabi ni Joel, nakatingin sa anak. “Pero tuwing umuulan, ayaw na niyang lumapit sa silid.”
Mahigpit na hinawakan ni Marites ang kumot na dala mula Kuwait. “Ako ang nanay niya. Dapat nalaman ko.”
“Oo,” tugon ni Joel. “Nagkamali ako. Natakot akong isipin mong pinabayaan ko siya. At sinabi ni Nina na huwag muna tayong magsabi dahil baka mag-alala ka sa trabaho.”
Hindi na napigilan ni Marites ang sakit sa dibdib. Tatlong taon siyang nakipagtiis sa pangungulila upang makapagbigay ng ligtas na tahanan, ngunit pati ang panganib na naranasan ng anak ay hindi niya nalaman.
Kinuha niya ang mga resibo ng materyales. Napansin niyang mas mataas ang halagang nakasaad kaysa sa mga aktuwal na gamit sa bahay. May pirma ni Dennis sa bawat bayad.
“Bakit hindi mo siya hinarap?” tanong niya.
“Hinarap ko. Nang ipakita ko ang bitak, nangako siyang aayusin. Pagkatapos gumuho, hindi na niya sinagot ang telepono. Nagtanong ako sa ibang manggagawa. Sabi nila, hindi sapat ang bakal na ginamit.”
Kinabukasan, humingi ang mag-asawa ng tulong sa barangay upang madokumento ang nangyari at makakuha ng pagsusuri mula sa isang kwalipikadong inhinyero. Lumabas sa inspeksiyon na hindi ligtas gamitin ang nasirang bahagi at kailangan itong alisin at muling itayo nang maayos. Isinama nila ang mga litrato, resibo, at ulat sa reklamo laban kay Dennis.
Nang malaman ng kapatid ni Marites ang nangyari, nakiusap itong huwag nang palakihin ang gulo. Ngunit hindi pumayag si Marites.
“Kapatid natin siya,” sabi nito.
“At anak ko ang nasaktan,” sagot niya. “Hindi puwedeng takpan ng apelyido ang pagkakamali.”
Nang gabing iyon, nagising si Nina at nakita ang inang nakaupo sa tabi niya. Dahan-dahan siyang bumangon sa kutson at hinawakan ang kamay nito.
“Mama, sorry. Sinabi kong okay lang ako para hindi ka umuwi nang malungkot.”
Yumakap si Marites sa anak. “Hindi mo kailangang protektahan si Mama sa ganitong bagay. Mas mahalaga ka kaysa sa kahit anong bahay.” Hinaplos niya ang maliit na peklat sa noo ni Nina, saka marahang hinila ang kumot upang matakpan ang nanginginig nitong mga paa.
“Galit ka po ba kay Papa?”
Tumingin siya kay Joel na tahimik na naghuhugas ng pinggan. “Nasaktan ako dahil nagtago siya. Pero aayusin namin iyon. Hindi mo kailangang mamili kung sino ang mamahalin mo.”
Lumipas ang mga linggo. Inilipat muna nila ang higaan sa tuyong bahagi ng sala, malayo sa kusina at sa sirang pader. Si Joel ay tumanggap ng dagdag na trabaho upang may panggastos sa pagkukumpuni. Si Marites naman ay nagsimulang magtinda ng almusal sa harap ng bahay habang inaayos nila ang reklamo at ang nasirang tiwala sa pagitan nilang mag-asawa.
Isang hapon, inilabas ni Nina ang kumot na may bituin mula sa maleta ng ina. Inilatag niya iyon sa bagong higaan at sinabing, “Dito muna tayo, Mama. Kahit hindi pa tapos ang kuwarto.”
Umupo si Marites sa tabi niya. Pumasok si Joel na may dalang tatlong basong mainit na gatas at tahimik na naupo sa sahig. Sa labas, nagsimulang pumatak ang ulan. Napakapit si Nina sa kamay ng ina, ngunit hindi na siya nag-iisa.
Kayo, kung kayo ang nasa kalagayan ni Marites, mapapatawad ba ninyo ang asawang itinago ang aksidenteng muntik nang kumitil sa buhay ng inyong anak? At ipaglalaban ba ninyo ang hustisya kahit sariling kamag-anak ang may pananagutan?
I-comment ang inyong sagot sa comment section ng ating Facebook page! Kung naantig kayo sa kuwento ng pamilya ni Marites, paki-LIKE at i-SHARE ang story sa inyong mga kaibigan upang mabasa rin nila ito!





