Episode 1 – ANG PARATANG NA “ILLEGAL”
Mainit ang araw nang umandar si Jay sa kalsadang may checkpoint. Suot niya ang pulang jacket, yakap ang helmet sa dibdib tuwing humihinto, at kita sa mukha ang pagod—hindi dahil sa biyahe, kundi dahil sa kaba. Sa backpack niya, may maliit na envelope na may tatak ng ospital: urgent blood donor confirmation.
“Kuya, bilisan mo ha,” bulong niya sa sarili. “Kapit lang, Ella.”
Paglapit niya sa checkpoint, kumaway ang pulis. “Rider! Tabi!”
Huminto si Jay, tinanggal ang helmet, at ngumiti nang magalang. “Opo, sir.”
Lumapit ang pulis na si PO2 Briones. Sinipat ang motor ni Jay—may aftermarket na side mirrors, naka-LED auxiliary lights, at may mas malaking top box sa likod.
“Illegal modifications ‘to,” sabat ni Briones, sabay turo sa ilaw. “Bawal ‘yan. Confiscate ‘tong motor.”
Nanlaki ang mata ni Jay. “Sir, approved po ‘yan. May LTO papers po ako. Registered po lahat—”
“Wag mo akong turuan,” putol ni Briones. “Marami na akong nahuli na ganyan. Daming dahilan. Lisensya at OR/CR!”
Mabilis na iniabot ni Jay ang dokumento. Nanginginig ang kamay niya, hindi dahil guilty, kundi dahil sa oras. Sa kabilang lane, bumubusina ang mga sasakyan, at may mga taong nakatingin na.
“Sir, pasensya na po. Papunta po akong ospital. Blood donor po ako ngayon,” paliwanag ni Jay, sabay kuha ng envelope. “May bata po na kailangan ng dugo.”
Sumimangot si Briones. “Drama. Lahat kayo may dahilan kapag nahuli.”
“Hindi po ‘to dahilan lang,” halos pakiusap ni Jay. “Kung ma-late ako, baka—”
“Baka ano?” singhal ng pulis. “Baka mangyari ang dapat mangyari. Hindi ako nag-aadjust sa luha.”
Tumalikod si Briones at sinenyasan ang kasama. “Ipatabi ‘to. Ticketan natin. Tapos impound.”
“Sir, please!” napataas ang boses ni Jay, hindi na niya napigilan. “May buhay po ‘to!”
Isang pulis ang lumapit, hawak ang ticket pad. Sa gilid, may LTO personnel na naka-standby, tila nakikinig pero hindi pa nakikialam.
“Kung ayaw mo ma-impound, may paraan,” bulong ni Briones, lumapit sa tainga ni Jay. “Alam mo na ‘yon.”
Napatigil si Jay. “Suhol po ba?”
Ngumisi si Briones. “Ikaw nagsabi.”
Parang may sumabog sa dibdib ni Jay. Hindi niya alam kung iiyak siya o magagalit. Ang alam lang niya: bawat minuto sa checkpoint, may katumbas na tibok ng pusong baka huminto.
At habang pinupunit ang ticket, napatingin si Jay sa envelope—may pangalan ng bata: Ella D. at sa ibaba, nakasulat: “Please, donor arrives before 2:00 PM.”
Episode 2 – ANG “AREGLO” NA MAS MASAKIT SA MULTA
Pinapila si Jay sa gilid ng checkpoint. Inutusan siyang patayin ang makina at ibaba ang susi. Sa harap niya, ang motor niyang pinag-ipunan sa ilang taon ay parang tinanggalan ng dangal—pinagtitinginan, tinuturo, hinahanapan ng mali.
“Sir, pakiusap,” ulit ni Jay, mas mahinahon na ngayon. “May papers po ako. Pati ‘yung ilaw, may receipt at inspection po.”
“Receipt? Hindi ‘yan batas,” sagot ni Briones, sabay tingin sa top box. “At ‘tong box, bawal ‘to. Baka ginagamit sa kung ano-anong delivery.”
“GrabFood po ako dati, sir. Pero ngayon volunteer po ako sa donor program,” paliwanag ni Jay. “Kaya kailangan ko po ng safe na accessories.”
“Volunteer? E di volunteer ka rin maglakad papuntang ospital,” sabat ng isa pang pulis, nagtawanan.
Namula ang mata ni Jay. Hindi siya sanay mapahiya, pero mas hindi siya sanay mawalan ng oras. Kinuha niya ang cellphone, tinawagan ang contact sa ospital. Walang sagot. Tinawagan niya ulit. Busy.
“Sir, kahit tawagan niyo po ‘yung LTO dito. Nandiyan po sila,” sabi ni Jay, sabay turo sa naka-vest na LTO officer sa di-kalayuan. “Sila po nag-approve ng modifications.”
Sumingit si Briones, parang nainsulto. “LTO? Ako pulis. Ako ang batas dito.”
“Hindi po,” mahina pero matatag na sagot ni Jay. “Kaya nga po may proseso.”
Biglang lumapit si Briones, bumaba ang boses. “Ganito na lang. Maglabas ka ng pang-miryenda. Tapos alis ka. Para hindi tayo nagkakahiyaan.”
Napatigil si Jay. “Sir, wala po akong extra. Pang-gamot at pamasahe ko lang po ‘to. Kung meron man, para sa bata.”
“Ah, edi wala kang alis,” sagot ni Briones, sabay taas ng ticket. “Impound. Tapos kaso pa kung aaway ka.”
Sa likod, may ilang rider na dumaan, tumingin at napailing. May isang matandang lalaki ang bumulong, “Kawawa naman ‘yan.”
Huminga nang malalim si Jay. “Sir, kung gusto niyo po akong tiketan, sige. Pero huwag niyo po i-impound. Wala po akong paraan makarating.”
“Kasalanan mo ‘yan,” sagot ni Briones. “Dapat sumunod ka.”
Napapikit si Jay. Sa isip niya, bumalik ang larawan ng batang si Ella—hindi niya personal na kilala, pero ilang linggo na siyang kinukulit ng friend niyang nurse: “Kuya Jay, ikaw na lang ‘yung match donor. Please.”
Bumaling siya sa LTO officer sa gilid—si Ma’am Dela Cruz. Naglakas-loob si Jay, lumapit kahit pinigilan ng pulis.
“Ma’am,” pakiusap niya, halos maiyak, “paki-check niyo po. Approved po ‘to. Naka-register po. Hindi po illegal.”
Tumingin si Ma’am Dela Cruz kay Briones, tapos kay Jay. Tahimik siyang huminga, saka sinabi ang salitang kinatakutan ni Briones:
“Sige. I-verify natin. Dito, ngayon.”
Episode 3 – ANG VERIFY NA NAGPAHINTO SA YABANG
Lumapit si Ma’am Dela Cruz, bitbit ang tablet at handheld scanner. Kinuha niya ang OR/CR at ang accessory certification ni Jay, saka itinapat sa QR code. Isang beep. Dalawa. Tatlo.
Sa paligid, tahimik ang mga tao. Si Briones, nakapamewang, pilit matapang.
“Ma’am, huwag mo nang patagalin. Obvious naman,” sabi ni Briones. “Illegal ‘yan.”
Hindi siya sinagot ni Ma’am Dela Cruz. Sa halip, tiningnan niya ang screen, kumunot ang noo, tapos biglang tumingin kay Jay.
“Sir Jay,” sabi niya, “registered ang modifications mo. Approved ang auxiliary lights under allowable specs. Naka-log ang inspection. Valid.”
Parang nabunutan ng bato si Jay. “Salamat po, Ma’am…”
Pero hindi pa tapos. Tumingin si Ma’am Dela Cruz kay Briones, malamig ang tono.
“Officer, mali ang interpretation ninyo. ‘Yung sinasabi ninyong bawal, outdated memo. May updated guidelines na. At dito sa record, compliant siya.”
Namula si Briones. “Hindi puwede ‘yan! Ako ang—”
“Hindi kayo ang LTO,” putol ni Ma’am Dela Cruz. “At kung mag-iimpound kayo base sa maling basis, abuso ‘yan.”
Biglang nagbago ang hangin. Yung mga taong nanonood, nagbulungan. May nagtaas ulit ng cellphone.
Lumapit ang hepe ng checkpoint. “Ano’ng nangyayari dito?”
“Sir,” sagot ni Ma’am Dela Cruz, “legal ang motor. Pero pinipilit nilang illegal. At base sa sinabi ng rider, may ‘aregluhan’ pang nangyari.”
Nanlaki ang mata ng hepe. “Aregluhan?”
Napatingin si Briones kay Jay, parang nananakot. Pero si Jay, pagod na. Tumingin siya diretso.
“Opo, sir,” mahina niyang sabi. “Sinabihan po akong maglabas ng pang-miryenda para makaalis.”
Tumahimik ang hepe. “Briones, totoo?”
“Sir, hindi—” nauutal si Briones.
“Kunin ang bodycam logs at checkpoint audio,” utos ng hepe. “At ikaw,” turo kay Jay, “huwag kang umalis muna. Kailangan natin ng statement.”
Nataranta si Jay. “Sir, papunta po akong ospital. Blood donor po ako. Late na po ako—”
Nagtinginan ang hepe at si Ma’am Dela Cruz. Sa unang pagkakataon, nakita nila sa envelope ang tatak ng ospital. Kinuha ni Ma’am Dela Cruz, binasa.
“Pedia ICU,” bulong niya. “Urgent donor.”
Biglang nagbago ang mukha ng hepe. “Escort,” utos niya. “Pauwiin—este, ihatid sa ospital. Ngayon.”
At habang inaayos ang escort, si Briones ay tahimik na kinukunan ng statement—hindi na matapang, hindi na malakas ang boses.
Si Jay, bago sumakay, napatingin sa motor niya. Pinahid niya ang alikabok sa tangke na parang humihingi ng paumanhin.
“Ella,” bulong niya, “darating ako. Kapit lang.”
Episode 4 – ANG HULING MINUTO SA OSPITAL
Humahagibis ang convoy—motor ni Jay sa gitna, may dalawang escort sa harap at likod. Sa bawat stoplight, binubuksan ang daan. Pero sa dibdib ni Jay, hindi bumababa ang kaba. Sa phone niya, sunod-sunod ang missed calls: Nurse May – ICU.
Pagdating sa ospital, halos tumalon si Jay mula sa motor. Tinakbo niya ang hallway, bitbit ang envelope, pawis at luha magkahalo.
“Sir Jay!” sigaw ni Nurse May, salubong sa kanya. “Buti dumating ka!”
“Nasaan siya?” hingal ni Jay.
“Ina-prepare na,” sagot ng nurse. “Pero… bumaba na ang BP. Hinahanap ng mama niya kung darating ka pa.”
Napasandal si Jay sa pader. “Sorry… pinatagal ako sa checkpoint.”
Tumango si Nurse May, halatang naiiyak. “Hindi na mahalaga. Andito ka na.”
Habang kinukuha ang dugo at inaayos ang procedure, naupo si Jay sa waiting area. Sa tabi niya, may babaeng umiiyak, yakap ang maliit na bag. Kita sa mata ang puyat at takot.
“Si Ella po?” tanong ni Jay, mahina.
Tumango ang babae. “Ako si Mommy Liza,” sagot niya, nanginginig. “Ikaw yung donor… ‘di ba?”
“Opo,” sagot ni Jay. “Gagawin ko po lahat.”
Hinawakan ni Mommy Liza ang kamay niya. “Salamat,” bulong niya. “Hindi ko alam paano ko babayaran.”
Umiling si Jay. “Hindi po kailangan bayaran. May anak din po akong pamangkin… minsan naospital. Alam ko po ‘yung takot.”
Dumating ang doktor. “Sir Jay, ready na tayo.”
Pumasok siya. Sa loob, naroon si Ella—maliit, maputla, may tubo. Parang manika na hinahawakan ng buhay sa pinakapinong sinulid.
“Hi, Ella,” bulong ni Jay kahit hindi siya marinig. “Kapit.”
Lumipas ang oras. Nang lumabas si Jay, nanginginig ang tuhod niya—pero tagumpay ang procedure. Lumapit ang doktor kay Mommy Liza.
“May improvement,” sabi ng doktor. “May fighting chance tayo.”
Bumagsak si Mommy Liza sa upuan, hagulgol. Si Jay, napapikit, luha ang tumulo—hindi dahil pagod, kundi dahil umabot siya.
Sa labas ng ospital, dumating si Ma’am Dela Cruz. “Sir Jay,” sabi niya, “na-file na ang report. Under investigation si Briones. May mga ibang reklamo rin palang lumabas.”
Tahimik si Jay. “Sana po… wala nang ibang ma-late tulad ko,” bulong niya.
At habang nag-uusap sila, may lalaking dumating—nakasibilyan, pero pamilyar ang mukha. Lumapit siya kay Jay, walang yabang.
“Sir,” sabi niya, basag ang boses, “ako ang kuya ni Briones.”
Napatigil si Jay. “Ha?”
“Nakita ko ang balita sa presinto,” dugtong ng lalaki. “At… gusto ko lang sabihin… yung batang sinagip mo ngayon… pamangkin din namin.”
Parang tinamaan si Jay sa dibdib.
“Ibig sabihin… si Ella…?”
Tumango ang lalaki, luha na. “Anak ng kapatid namin. At si Briones… hindi niya alam. O baka… hindi niya inalam.”
Episode 5 – ANG PAGPAPAUMANHIN NA MAY LUHA
Kinagabihan, habang mahimbing na natutulog si Ella sa ICU at unti-unting bumabalik ang kulay sa pisngi, may kumatok sa waiting area. Si Jay, pagod na pagod, pero gising pa rin.
Paglingon niya, nandoon si PO2 Briones—hindi na naka-tikas, hindi na maangas. Walang kasama. Nakayuko, hawak ang cap sa dibdib.
“Sir Jay,” mahina niyang sabi. “Pwede ba… makiusap?”
Tahimik si Jay. Maraming salita ang gustong lumabas—galit, sama ng loob, panlalait na natanggap niya. Pero naalala niya ang maliit na katawan ni Ella at ang kamay ni Mommy Liza na nanginginig sa pasasalamat.
“Ano?” tanong ni Jay, maikli.
Lumunok si Briones. “Si Ella… pamangkin ko,” sabi niya, nanginginig ang boses. “Nalaman ko lang ngayon. Hindi ko… hindi ko alam na siya yung nasa envelope.”
Napapikit si Jay. “At kung alam mo, papaandarin mo ang puso mo?”
Tumulo ang luha ni Briones. “Sir… mali ako. Mali yung ginawa ko. Mali yung paghusga. Mali yung… areglo.” Humagulgol siya, parang batang nahuli sa sariling kasalanan. “Kung hindi ka dumating… kung may nangyari sa kanya dahil sa akin…”
Hindi na niya natapos. Napaluhod siya, iyak nang iyak.
Lumapit si Mommy Liza mula sa dulo ng hallway. Kita niya ang eksena. Hinawakan niya ang balikat ni Briones—hindi para ipagtanggol, kundi para pigilan siyang tuluyang gumuho.
“Kuya,” mahinang sabi ni Mommy Liza, “buhay pa si Ella. Pero wag mo sayangin ‘to.”
Tumingin si Briones kay Jay. “Patawad,” bulong niya. “Hindi ko mababawi ‘yung oras. Pero… gusto kong ayusin. Kahit mawala trabaho ko, tatanggapin ko. Basta… sana ‘wag niyo akong ituring na tao na walang pag-asa.”
Huminga nang malalim si Jay. Matagal siyang tahimik. Tapos, dahan-dahan siyang tumayo.
“Hindi kita huhusgahan tulad ng paghusga mo sa akin,” sabi ni Jay, basag ang boses. “Pero may kondisyon.”
“Opo,” mabilis na sagot ni Briones, luha at sipon.
“Kapag may rider, driver, o kahit sinong ordinaryong tao na humahabol sa ospital… wag mo silang gawing negosyo,” sabi ni Jay. “Kung may mali, itama. Pero kung may buhay na hinahabol… unahin ang tao.”
Tumango si Briones, paulit-ulit. “Pangako.”
Kinabukasan, lumabas ang update: si Briones ay sinuspinde habang iniimbestigahan, at ang checkpoint unit ay sumailalim sa retraining kasama ang LTO. May bagong protocol para sa medical emergencies, at may hotline na dapat tawagan bago mag-impound.
Bago umuwi si Jay, pinapasok siya sandali sa ICU. Nandun si Ella, nakapikit, pero mas maayos ang hinga. Sa tabi ng kama, may maliit na card mula kay Mommy Liza:
“Kuya Jay, salamat sa buhay ng anak ko. Salamat sa katotohanan. Sana hindi na maulit sa iba.”
Paglabas niya, nakatayo si Briones sa hallway—hindi na pulis na nananakot, kundi taong tahimik na lumuluha.
“Sir Jay,” sabi niya, “salamat… kahit nasaktan ka, hindi ka gumanti. Dahil sa’yo, may chance pa si Ella… at may chance pa akong maging tama.”
Ngumiti si Jay nang mapait pero totoo. “Gawin mong dahilan ‘yan para magbago,” sagot niya.
At habang lumalakad si Jay palabas ng ospital, hawak ang helmet na parang yakap, ramdam niya ang bigat at ginhawa sa dibdib: minsan, ang hustisya hindi lang tungkol sa pagkatalo ng mali—kundi tungkol sa pagligtas ng oras… para sa isang batang gustong mabuhay.
