Mabigat ang trapiko sa may highway. Mainit ang hangin, at ang ingay ng mga busina ay parang hindi na natatapos. Sa gilid ng daan may nakaabang na checkpoint, may cones, at may pulis na halatang pagod na sa kakapara, pero hindi pa rin nauubusan ng boses.

Si nurse lea ay kagagaling lang sa duty. Naka-scrubs siya na kulay asul, may bag na may lamang stethoscope, alcohol, at maliit na pouch ng mga gamit pang-emergency. Hindi siya naglalakad para magporma. Naglalakad siya dahil nagmamadali siyang makauwi, at kailangan pa niyang dumaan sa botika para bumili ng gamot ng tatay niya.

Habang papalapit siya sa tawiran, may pulis na biglang pumagitna at kumaway.

“Hoy. Ikaw.” sabi ng pulis, sabay turo. “Bakit ganyan suot mo sa kalsada?”

Napahinto si lea. “Sir, nurse po ako. Galing po akong ospital.” sagot niya, mahinahon.

“Eh bakit naka-scrubs ka pa? Baka nagpapanggap ka lang.” sabi ng pulis, sabay tingin sa bag niya. “Baka may ninakaw ka sa ospital. Uso yan.”

Nanginig ang kamay ni lea sa inis at hiya. May ilang tao sa gilid na napalingon. May isang naglalakad na parang huminto para makiusyoso. May isang cellphone na nakataas, halatang may nagre-record.

“Sir, pauwi lang po ako.” sabi ni lea. “May ID po ako sa bag. Pwede ko pong ilabas.”

Pero hindi pa rin tumigil ang pulis. “Buksan mo yang bag.” utos niya, mas malakas na ngayon. “At wag kang palusot. Dito mo ipaliwanag.”

Dahan-dahan binuksan ni lea ang bag, nanginginig ang hinga niya. Inilabas niya ang hospital ID at pinakita. Nakalagay doon ang pangalan niya at ang department. Pero imbes na tumahimik, mas lalo pang naging mapanlait ang pulis.

“ID lang yan.” sabi niya. “Pwedeng peke. Dito sa lugar namin, madaming ganyan.”

Napapikit si lea. Gusto niyang sumagot nang pabalang, pero pinigilan niya. Alam niyang kapag sumabog siya, mas lalo lang siyang mapapahiya. Kaya tumahimik siya, kahit masakit.

Hanggang sa may isang tunog na biglang sumingit sa eksena.

Isang malakas na sirena.

Dumating ang ambulansya

Sa dulo ng kalsada, may ambulansya na pilit sumisingit sa traffic. Umilaw ang pulang asul na ilaw, at sabay-sabay na gumalaw ang mga tao sa gilid para magbigay daan. Dalawang medic ang bumaba, bitbit ang emergency bag at oxygen. Halatang nagmamadali.

“May trauma patient dito?” sigaw ng isa.

May isang lalaki na tumakbo papunta sa ambulansya, hinihingal. “Dito po. Sa kabilang lane. May nabangga. Hindi humihinga nang maayos.” sabi niya.

Napatigil ang pulis. Napatingin siya sa direksyon na tinuturo. May mga tao sa may unahan na nagkakagulo, may mga sumisigaw, at may isang nakahandusay sa gilid ng kalsada. Lalo pang lumakas ang sirena, tapos humina habang huminto ang ambulansya sa tamang pwesto.

Napatingin ang isang medic kay lea. Naka-scrubs. May bag. May ID na hawak.

“Nurse po kayo?” tanong ng medic.

“Opo.” sagot ni lea, automatic na, kahit nanginginig pa ang dibdib niya.

“Kailangan namin ng tulong. Baka pwedeng assist.” sabi ng medic, diretso, walang drama.

Hindi na nagdalawang isip si lea. Lumapit siya agad, iniwan ang hiya sa gilid ng kalsada. Ang utak niya bumalik sa duty mode. Itinaas niya ang buhok niya, inayos ang bag, at kumilos.

Pero bago siya makalakad nang tuluyan, biglang humarang ulit ang pulis, parang naguguluhan.

“Sandali. Hindi pa tapos ‘to.” sabi niya, pilit bumabalik sa pagiging matapang.

Tumingin si lea sa kanya. Hindi na siya yung natatakot kanina. Hindi siya sumigaw, pero matigas ang boses niya.

“Sir, may taong nangangailangan.” sabi niya. “Kung may tanong kayo, mamaya na. Ngayon, trabaho ko ang inuunang tawag.”

At sa unang pagkakataon, walang nasabi ang pulis.

Siya pala ang kailangan

Pagdating ni lea sa pinanggalingan ng gulo, nakita niya ang lalaki na nakahandusay, maputla, pawis na pawis, at hawak-hawak ang tagiliran. May dugo sa gilid ng ulo. May babae na umiiyak. May mga taong nagsisiksikan.

“Clear.” sabi ni lea, sabay taas ng kamay para umatras ang mga tao. “Bigyan niyo ng space.”

Nagulat ang ilan, pero sumunod. Sa tono niya, halatang sanay siyang may kontrol sa ganitong sitwasyon.

Lumuhod siya malapit sa pasyente at nag-check ng airway at pulse. “Sir, naririnig niyo ako?” tanong niya. Walang sagot. Mahina ang hinga.

“BP cuff.” sabi niya sa medic. “Oxygen now. Prepare for immobilization.”

Bumilis ang kilos ng medic. Inabot ang oxygen mask. Kinuha ni lea ang gauze mula sa emergency bag at pinisil ang sugat sa ulo para mabawasan ang pagdurugo. Bawat galaw niya malinaw, mabilis, at alam niya ang dahilan.

Sa likod, tumakbo ang pulis papalapit. Halatang gusto niyang makisilip, pero natigilan siya nang makita niya kung paano gumagalaw si lea. Yung babaeng pinahiya niya kanina, ngayon ay parang siyang pinapakalma ang buong lugar.

“Sir, back.” sabi ni lea sa pulis, hindi tumitingin. “Huwag po kayong lalapit. Kailangan namin ng space.”

Napaatras ang pulis. Hindi dahil pinilit siya ng tao. Kundi dahil ang tono ni lea ay hindi pakiusap. Utos iyon na para sa buhay ng tao.

Habang nag-aasikaso sila, biglang sumakit ang dibdib ng pulis. Napahawak siya sa tagiliran, parang hinihigop ang hininga. Saglit siyang tumalikod, pilit kumakapit sa sarili.

May ilang nakakita. May isang lalaki na nagsabing, “Sir, okay lang kayo?”

Hindi sumagot ang pulis. Namutla siya. Pawis na pawis. Parang lumulubog ang lakas niya.

Napansin iyon ni lea sa peripheral vision. Sa dami ng emergency na nakita niya, alam niya ang itsura ng taong biglang binabagsak ng katawan.

“Nurse.” tawag ng medic. “Ready na ang stretcher.”

Tumingin si lea sandali sa pulis, tapos sa pasyente, tapos sa medic. Mabilis siyang nag-desisyon.

“Load niyo na siya.” sabi niya. “Ako magche-check sa kanya.” tinuro niya ang pulis.

Lumapit siya sa pulis, mabilis pero maingat. “Sir, huminga kayo nang dahan-dahan.” sabi niya. “Masakit ba dibdib niyo? Nahihilo kayo?”

Hindi makasagot nang maayos ang pulis. Tumango lang, pilit.

“Upuan niyo muna.” sabi ni lea, sabay alalay sa kanya papunta sa gilid. Kinuha niya ang pulse oximeter sa bag ng medic na naiwan saglit, ikinabit sa daliri ng pulis. Mababa ang reading.

“Possible acute episode.” sabi ni lea sa medic na lumingon. “Pakisabay siya sa ambulansya pag stable ang patient.”

Nagulat ang pulis. Napatingin siya kay lea, at sa mata niya may halong takot at hiya. Siya yung nang-insulto. Siya yung nagbintang. Pero si lea pa rin ang umaalalay ngayon.

“Ma’am…” bulong ng pulis, halos wala nang boses. “Pasensya…”

Hindi na niya natapos.

“Sir, mamaya na.” sagot ni lea, calm. “Unahin natin huminga.”

At sa gitna ng kalsada, sa harap ng mga taong kanina ay nakikiusyoso at nagvi-video, nangyari ang hindi niya inaasahan.

Yung nurse na pinahiya niya, siya pala ang kailangan niya.

Ang hiya na naging aral

Nang maipasok ang pasyente at ang pulis sa ambulansya, humupa ang gulo. Ang sirena muling umalingawngaw habang umaandar ang sasakyan papunta sa ospital.

Naiwan sa kalsada ang mga taong kanina ay nagrerecord. Yung ilan tumahimik. Yung iba napailing.

May isang matandang babae ang nagsabi, “Kaya dapat hindi minamaliit ang tao base sa suot.”

Si lea ay nakatayo sa gilid ng daan, hinihingal, nanginginig pa rin ang kamay. Hindi dahil takot. Kundi dahil bigat ng nangyari. Ilang minuto lang ang pagitan, pero dalawang buhay ang muntik masira. Isang pasyente. At isang pulis na akala mo ay invincible.

Hindi niya alam kung anong mangyayari sa pulis pagkatapos. Hindi niya alam kung may magsosorry siya nang buo. Hindi niya alam kung may magsasabi sa kanya ng “salamat.”

Pero alam niya ang sigurado.

Ang respeto ay hindi hinihingi sa sigaw. Ang respeto ay ibinibigay sa tamang kilos. At sa araw na iyon, ang scrubs na akala ng iba ay panghinala, naging simbolo ng pagligtas.

Kung may natutunan ka sa kwentong ito, ibahagi mo ito sa iba sa pamamagitan ng pag-click ng share button.