Episode 1 – ANG UV NA BIGLANG TUMIGIL
Maalinsangan ang hapon, at mabigat ang trapik sa kahabaan ng highway. Sa loob ng UV Express, siksikan ang mga pasahero—may mga pagod na empleyado, estudyante, at mga nanay na may bitbit na supot. Sa bandang gitna, nakaupo si Atty. Marco Reyes, naka-purple na long sleeves at may itim na sling bag sa balikat. Tahimik lang siya, nakayuko, hawak ang folder na may tatak: Office of the Prosecutor.
Hindi siya sanay magpakilala. Mas sanay siyang makinig—sa kwento ng biktima, sa hinaing ng pamilya, sa luha ng taong naghihintay ng hustisya. Kaya kahit alam niyang may bigat ang ID sa bag niya, mas pinipili niyang magmukhang ordinaryong pasahero.
Pero paglapit sa checkpoint, biglang pumito ang pulis. “UV! Tabi!”
Umuga ang sasakyan. Umungol ang mga pasahero. “Ay naku, late na ko,” reklamo ng isa.
Lumapit ang pulis sa bintana, matigas ang tono. “Baba lahat ng lalaki. Inspection.”
Nagkatinginan ang mga tao. “Sir, bakit po?” tanong ng driver, maingat.
“May report ng riding-in-tandem at illegal items. Sundin mo,” sagot ng pulis na si PO2 Gamboa.
Isa-isang bumaba ang mga lalaki. Si Marco, huling bumaba. Hindi siya nagreklamo. Sanay siya sa proseso. Pero napansin niyang iba ang tingin ng pulis—parang may hinahanap, parang may gustong mahuli.
“Ikaw,” turo ni Gamboa kay Marco, “sa gilid. Buksan mo bag mo.”
“Sir, okay po,” sagot ni Marco, kalmado. “Ano po bang hinahanap?”
“Wag ka maraming tanong,” singhal ni Gamboa. “Baka may dala kang baril. O droga.”
Nanlaki ang mata ng isang pasahero. May nagbulong, “Grabe naman.”
Dahan-dahang binuksan ni Marco ang bag. Nandoon ang laptop, isang maliit na Bible na luma, at mga papel. Kinuha ni Gamboa ang folder at sinilip.
“Prosecutor?” basa niya, may halong pang-iinsulto. “Ano ‘to, fake?”
Umiling si Marco. “Hindi po fake, sir. May hearing po ako. Kaya po ako nagmamadali.”
“Ah, hearing?” ngumisi si Gamboa. “E di mas lalo. Marami nang nagpapanggap ngayon para makalusot.”
Kinuha ni Gamboa ang wallet ni Marco mula sa bag nang walang paalam. “ID.”
Humarang si Marco, hindi agresibo pero matatag. “Sir, pakiusap po. Ako na lang mag-abot.”
“Matapang ka ha,” sabi ni Gamboa. “Ano, mayabang?”
Hindi sumagot si Marco. Dahan-dahan niyang inilabas ang ID—yung totoong ID—at inabot.
Nang mabasa ni Gamboa ang nakasulat, biglang nag-iba ang kulay ng mukha niya.
PROSECUTOR – CITY PROSECUTOR’S OFFICE.
Napatingin siya kay Marco, biglang natigilan, parang may malamig na hangin na dumaan sa pagitan nila.
Pero si Marco, hindi nagpakita ng yabang. Isang tanong lang ang lumabas sa bibig niya—mahina, pero tumagos:
“Sir… bakit po kayo ganyan makitungo sa mga ordinaryong pasahero?”
Episode 2 – ANG PULIS NA BIGLANG NANLAMIG
Hindi makasagot si PO2 Gamboa. Kanina, malakas ang boses niya. Ngayon, parang nalunok ang laway. Tumingin siya sa ID, binaliktad, inangat sa liwanag, parang umaasang may butas—pero wala. Totoo.
Lumapit ang isa pang pulis, si PO1 Mendiola. “Ano ‘yan?” bulong niya.
“Prosecutor,” sagot ni Gamboa, halos pabulong din.
Napatigil si Mendiola. Napatingin kay Marco—nakita niyang walang alahas, walang driver, walang escort. Isang ordinaryong taong nakapila sa UV, pero may titulong kayang magpabigat sa hangin.
“Sir,” biglang nagpalit ng tono si Gamboa, “pasensya na po, routine lang po ‘to.”
“Routine po ba ang pagkuha ng gamit nang walang paalam?” tanong ni Marco, mahinahon pero matalim. “Routine po ba ang pagsigaw?”
Nagkatinginan ang mga pasahero. Yung iba, naglabas ng cellphone. Yung driver, napalunok.
“Sir, huwag na po natin palakihin,” sabi ni Gamboa, pilit na nakangiti. “Balik na po kayo sa UV.”
Hindi pa rin gumalaw si Marco. “Babalik po ako,” sagot niya. “Pero gusto kong malaman: kung hindi niyo nakita ang ID ko, ganyan pa rin po ba ang trato niyo? O mas masahol?”
Napayuko si Gamboa. “Sir, nagtratrabaho lang po kami.”
“Trabaho rin po ang magpakatao,” sagot ni Marco. “Lalo na kung may kapangyarihan kayo sa kalsada.”
Biglang dumating ang hepe ng checkpoint, si SSg. Ilagan. “Ano’ng issue dito?”
Sumaludo si Gamboa. “Sir, prosecutor po ‘to—”
Napatingin si Ilagan kay Marco, saka sa ID. Agad nagbago ang postura. “Sir, pasensya na po. May protocol lang po kami.”
Tumango si Marco. “Protocol is fine, sir. Pero ‘yung paraan? ‘Yung tono? ‘Yung pagdududa sa lahat? Hindi po iyon protocol. Ugali po iyon.”
Tahimik ang hepe sandali. “Ano po bang gusto ninyo mangyari?”
Huminga nang malalim si Marco. “Gusto ko po na matapos ‘to nang tama. Huwag niyo akong bigyan ng special treatment. Ang gusto ko, ipakita niyo sa mga pasahero na kahit sino ka, may respeto ka pa rin dapat.”
Napatameme ang ilang pulis. Si Gamboa, halatang naiipit sa hiya at takot.
Pero bago pa makabalik si Marco sa UV, may tumawag sa cellphone niya. Nakalagay sa screen: “Ma – Hospital”
Nanlaki ang mata ni Marco. Sagot agad siya.
“Anak…” pabulong na boses ng nanay niya, mahina, parang ubos. “Nandito na ba… yung papel mo? Sabi ng doctor… kailangan na…”
Namutla si Marco. “Ma, papunta na ako. Nasa checkpoint lang. Huwag kang matakot.”
“Anak…” dugtong ng boses, umiiyak. “Ayoko… ayoko mamatay na… hindi ka nahahawakan…”
Biglang nanginig ang kamay ni Marco. Sa loob ng kalsada, ang bigat ng titulong “prosecutor” ay wala. Ang meron lang—isang anak na humahabol sa huling oras ng nanay niya.
Tumingin siya sa hepe. “Sir… kailangan ko na pong umalis. Emergency po.”
Tumango si Ilagan. “Escort,” utos niya. “Ngayon din.”
At sa unang pagkakataon, nakita ng lahat na ang ID na nagpa-tahimik sa pulis… ay hindi tungkol sa kapangyarihan—kundi tungkol sa oras na hindi na pwedeng maulit.
Episode 3 – ANG HUSTISYANG HINDI MAKAHINTAY
Umandar ulit ang UV, pero ngayon may patrol sa unahan. Binubuksan ng pulis ang kalsada, pinapadaan sa gilid ng traffic. Sa loob, tahimik ang mga pasahero—wala nang reklamo. Si Marco, nakatungo, mahigpit ang hawak sa cellphone.
“Ma, kapit lang,” paulit-ulit niyang bulong sa sarili.
Sa likod, may isang matandang lalaki ang nagsabi, “Sir, ipagdadasal ko nanay mo.” Sumunod ang iba, “Kaya mo ‘yan.” Sa unang pagkakataon, ang UV na puno ng stress ay naging sasakyang puno ng dasal.
Pagdating sa ospital, halos tumalon si Marco palabas. Tumakbo siya sa hallway, hindi na alintana ang tingin ng mga tao. Sa ICU lobby, sinalubong siya ng nurse.
“Sir Marco! Kayo po ba ang magpipirma?” tanong nito.
“Opo. Nasaan si Mama ko?” hingal niyang sagot.
“Inaantay po kayo,” sagot ng nurse. “Baba na po ang BP. Kailangan po natin ng consent para sa procedure.”
Kinuha ni Marco ang ballpen. Nanginginig ang kamay niya habang pumipirma. Isang pirma—pero pakiramdam niya, buong buhay ang dala.
Pagpasok niya sa kwarto, nakita niya ang nanay niya: payat, maputla, may tubo. Pero nang maramdaman nito ang presensya niya, bahagyang bumukas ang mata.
“Marco…” bulong ng nanay niya, pilit na ngumingiti.
“Ma…” sagot niya, sabay hawak sa kamay nito. “Andito na ako. Sorry, na-late ako.”
Umiling ang nanay niya, mahina. “Wag… wag ka magsorry… anak. Ang importante… andito ka.”
Tumulo ang luha ni Marco. Sa lahat ng kasong hinawakan niya, sa lahat ng salitang “hustisya,” ito ang pinaka-mabigat: ang hustisyang hindi niya kayang ipaglaban laban sa oras.
“Ma, lalaban tayo,” bulong niya.
“Pagod na ako,” sagot ng nanay niya. “Pero… may hihilingin ako.”
“Ano ‘yon, Ma? Sabihin mo.”
“Yung trabaho mo…” huminga siya nang malalim. “Huwag mong hayaang… mawalan ng puso. Kasi kahit tama ka… kung wala kang puso… wala ring saysay.”
Napaiyak si Marco. “Ma, ikaw ang dahilan kung bakit ako nag-prosecutor. Ikaw yung nagturo sa’kin na ipaglaban ang mahina.”
Ngumiti ang nanay niya, halos hindi na. “Kaya… ipagpatuloy mo. At… patawarin mo yung mga taong… hindi marunong umunawa… hangga’t may pagkakataon.”
Sa labas, dumating si SSg. Ilagan at si PO2 Gamboa. Nagdala sila ng prutas at tahimik na pakikiramay—hindi opisyal, kundi tao.
“Sir,” bulong ni Gamboa, luha sa mata, “pasensya na po… kung pinatagal pa namin kayo.”
Hindi sumagot agad si Marco. Tumingin siya sa nanay niya—nakapikit na, mahina ang hinga. Tapos tumingin siya kay Gamboa.
“May oras pa,” sabi ni Marco, pabulong. “Gamitin niyo ‘yon para magbago. Kasi hindi lahat… aabot.”
Nang gabing iyon, bumagal ang monitor. Dumating ang doktor. Tumayo si Marco, nanginginig.
At sa huling sandali, narinig niya ang pinakahuling bulong ng nanay niya:
“Anak… proud ako…”
Episode 4 – ANG PAALAM NA WALANG SIRANA
Sa hallway, sumikip ang mundo. Nakatingin si Marco sa pinto ng ICU habang nagmamadali ang mga nurse. Tumunog ang monitor—mahabang tunog na sumaksak sa dibdib niya.
Lumabas ang doktor, dahan-dahang umiling.
Hindi na kinailangan ng paliwanag.
Bumagsak si Marco sa upuan, parang biglang nawala ang lakas ng katawan niya. Hindi siya sumigaw. Hindi siya nagwala. Umiyak lang siya nang tahimik—yung iyak na parang pinipigil dahil sanay siyang maging “matatag” sa korte, sanay siyang maging “prosecutor,” sanay siyang hindi bumigay.
Pero ngayon, anak lang siya.
Lumapit ang nurse, hinaplos ang balikat niya. “Sir… condolences po.”
Sa gilid, si PO2 Gamboa, nakatayo, nanginginig. “Sir Marco…” mahinang tawag niya.
Tumingin si Marco, pula ang mata. “Ano?” tanong niya, walang galit, pero wasak.
“Naalala ko po nanay ko,” sabi ni Gamboa, luha na rin. “Namatay siya sa biyahe, sir. Nasa checkpoint din kami noon. Hindi ako nakaabot.”
Tumahimik si Marco. Sa unang pagkakataon, nakita niya ang pulis hindi bilang uniform kundi bilang anak din na may sugat.
“Bakit ka pa rin naninigaw?” tanong ni Marco, mahina. “Kung alam mo pala yung sakit.”
Napayuko si Gamboa. “Kasi… naging paraan ko ‘yun para hindi maramdaman. Pag may kontrol ako, akala ko… hindi ako matatalo ulit ng pagkawala.”
Huminga nang malalim si Marco. “Pero may mga tao kang sinasaktan. At may oras kang ninanakaw.”
Tumango si Gamboa, umiiyak. “Opo. Mali po.”
Dumating si SSg. Ilagan. “Sir Marco, gusto naming humingi ng tawad. At gusto rin naming gumawa ng aksyon. May report na po ako sa abuse complaint system. Magre-retraining ang unit. At… maglalagay kami ng emergency lane protocol.”
Tumingin si Marco sa kanila. “Gawin niyo. Hindi dahil prosecutor ako. Dahil may nanay akong hindi na babalik.”
Walang nakasagot. Tahimik lang ang mga pulis, parang sinuntok ng katotohanan.
Kinabukasan, sa burol, dumating ang ilang pasahero mula sa UV. May dalang kandila. Yung driver, nag-abot ng bulaklak. “Sir, salamat po,” sabi niya. “Hindi niyo kami binalewala kahit kayo na pala ‘yun.”
Ngumiti si Marco nang mapait. “Pare-pareho lang tayo,” sagot niya. “Lahat tayo may minamahal.”
Sa gabi, habang nakatitig si Marco sa larawan ng nanay niya, binuksan niya ang lumang Bible na dala niya sa bag. May nakaipit na papel—sulat-kamay ng nanay niya dati:
“Anak, kapag nakakita ka ng taong nagkamali, unahin mong alamin kung bakit. Minsan, may sugat lang na hindi nila alam paano gamutin.”
Umiyak si Marco. Sa puso niya, may galit pa rin—pero may natitirang liwanag na itinanim ng nanay niya.
At sa gitna ng lamay, lumapit si Gamboa, dala ang maliit na envelope. “Sir… may gusto po akong ibigay,” sabi niya.
Pagbukas ni Marco, nakita niya: resibo ng donation para sa ward ng ospital—para sa mga pasyenteng walang pambili ng gamot.
“Hindi nito mababawi si Ma’am,” sabi ni Gamboa. “Pero sana… maging simula.”
Episode 5 – ANG HULING KASO NG ISANG ANAK
Sa araw ng libing, umulan nang mahina—parang ang langit mismo ay nakikiramay. Sa sementeryo, tahimik ang mga tao. Si Marco, hawak ang rosaryo, nanginginig ang daliri. Sa tabi niya, may ilang pulis—si Ilagan, si Gamboa, at si Mendiola—nakasibilyan, walang baril, walang yabang.
Habang ibinababa ang kabaong, napapikit si Marco. “Ma… patawad,” bulong niya. “Hindi ko naabutan.”
Sa likod, narinig niya ang pag-iyak ni Gamboa—mahina pero totoong-totoo. Lumapit ito pagkatapos, sumaludo. “Ma’am, salamat po,” sabi niya sa kabaong. “Dahil dahil sa inyo… may anak na nagturo sa’min ng tama.”
Pagkatapos ng libing, nagbalik si Marco sa opisina. Mabigat ang bawat hakbang. Sa mesa niya, may mga kaso: domestic violence, child abuse, estafa. Dati, kayang-kaya niya. Ngayon, parang mas mabigat—dahil dala niya ang huling bilin ng nanay niya: huwag mawalan ng puso.
Ilang araw ang lumipas, pinatawag siya ng hepe ng police station para sa meeting tungkol sa checkpoint protocol. Nandoon si Gamboa, nakayuko.
“Sir Marco,” sabi ni Ilagan, “nagsimula na po kami ng changes. May bodycam compliance, may emergency exemption protocol, at may hotline para sa ospital cases.”
Tumango si Marco. “Good,” sagot niya. “Pero tandaan niyo… hindi papel ang magbabago sa inyo. Puso.”
Pagkatapos ng meeting, lumapit si Gamboa. “Sir… pwede po ba kitang makausap?”
“Sabihin mo,” sagot ni Marco.
“Gusto ko pong mag-volunteer sa outreach,” sabi ni Gamboa. “Sa mga terminal, sa mga UV drivers. Turuan sila ng rights nila. At turuan din kami… paano maging tao sa checkpoint.”
Tahimik si Marco, tapos tumango. “Sama ka.”
Nang gabing iyon, sumakay ulit si Marco sa UV. Pareho pa rin ang init, pareho pa rin ang trapik. Pero iba na siya. Sa bulsa niya, hindi lang ID ang dala niya—dala niya ang alaala ng nanay niyang hindi na niya mahahawakan.
Sa may checkpoint, nakita niya si Gamboa—ngayon, mas mahinahon. Sa halip na sigaw, “Good evening po. Routine check. Pasensya sa abala.” At kapag may nagmamadali dahil sa ospital, siya mismo ang nagbubukas ng daan.
Pag-uwi ni Marco, dumaan siya sa lumang bahay nila. Sa sala, tahimik. Umupo siya sa upuang laging inuupuan ng nanay niya. Huminga siya nang malalim, tapos bumulong:
“Ma… hindi ko man naisalba ang oras natin… may oras pa akong maisalba para sa iba.”
At sa sandaling iyon, kahit masakit, may kaunting ginhawa—dahil ang pagkawala ay hindi na lang sugat. Naging dahilan ito para may magbago.
Sa dulo, hindi ID ang tunay na nagpatahimik sa pulis. Hindi ranggo ang nag-ayos ng mundo. Kundi isang tawag ng ina… at isang anak na piniling gawing aral ang sakit, para wala nang ibang maubusan ng oras sa kalsada.
