EPISODE 1: SIGAW SA HARAP NG BUS BAY
Maingay ang terminal ng Sta. Catalina. Halo-halo ang tunog—busina, sigaw ng konduktor, kalansing ng barya, at yabag ng mga paa na nagmamadali. Sa gitna ng siksikan, nakatayo si KENJI—estudyanteng naka-asul na jacket, yakap ang lumang backpack na parang kalasag. Namumula ang mata niya, halatang pagod at takot, pero pilit matatag.
“HOY! IKAW!” sigaw ng pulis na si SGT. VILLANUEVA, sabay turo sa mukha ni Kenji. “AKALA MO HINDI KA NAMIN KITA? IKAW ’YUNG NAGKAKALAT NG SCAM DITO!”
Napalingon ang mga tao. May ilang napahinto, may nagtaas ng cellphone para mag-video. Si Kenji, napalunok. “Sir… hindi po ako… pauwi lang po ako galing school,” pabulong niyang sagot.
“PAUWI? EH BAKIT NASA TERMINAL KA, HA?” singhal ni Villanueva. Lumapit siya, halos dikit ang daliri sa pisngi ni Kenji. “SAGOT! BAKA NAGPAPANGGULO KA RITO!”
“Sir, may exam po ako bukas… kailangan ko po makauwi,” nanginginig ang boses ni Kenji. Pinakita niya ang ID niya, student card na may pangalan at grade level.
Pero imbes na basahin, tinapik ni Villanueva ang ID na parang basura. “ID? PWEDE ’YANG PEKE!” sigaw niya. “ALAM MO BA, KUNG GUSTO KITA IPA-DETEN, MADALI LANG?”
Humigpit ang yakap ni Kenji sa backpack. Sa loob nito, may mga notebook, lumang calculator, at isang sobre—torn envelope na may sulat-kamay. Hindi niya hinahayaan makita ng iba, kasi iyon lang ang natitirang lakas niya ngayong araw.
Sa likod, may bumulong, “Bata pa ’yan…” Pero walang lumakas ang loob na sumingit. Sa terminal, madalas mas malakas ang uniporme kaysa katotohanan.
“Sir… please,” nangingilid ang luha ni Kenji. “Wala po akong ginagawang masama.”
Napangisi si Villanueva. “E DI MAGALING! KUNG WALA KANG GINAGAWA, WALA KANG IKAKATAKOT!” sabay hawak sa strap ng bag niya. “BUBUKSAN NATIN ’TO. BAKA MAY NAKATAGO KA!”
“HUWAG PO!” napasigaw si Kenji, reflex, sabay hatak pabalik sa bag. Lumabas ang isang punit na papel mula sa bulsa ng backpack at nahulog sa sahig.
Dinampot ni Villanueva ang papel. Babasahin na sana niya nang malakas, pero biglang tumigil si Kenji, umiiyak. “Sir… huwag po… sulat po ’yan…”
“AH, SECRET?” singhal ng pulis. “MAS LALONG SUSPICIOUS!”
Sa gilid ng terminal, may lalaking naka-suit na papalapit, hawak ang ID lace na may seal ng DepEd. Nakita niya ang eksena, at biglang bumilis ang lakad niya. Ang mukha niya, pinaghalong takot at galit.
“KENJI!” sigaw niya.
Napalingon si Kenji. Nanlaki ang mata niya.
At doon, narinig ng lahat ang boses na sumunod—isang boses na sanay magpigil, pero ngayon nanginginig sa emosyon.
“OFFICER… ANAK KO ’YAN.”
EPISODE 2: ANG PRINCIPAL NA NANGINGINIG
Tumigil ang mundo sa terminal. Yung mga busina, parang lumayo. Yung mga nagvi-video, biglang dumami. Lahat ng mata, nakatutok sa lalaking naka-suit—si PRINCIPAL RAMON DE LEON, kilala sa district bilang istrikto pero makatao. Sa dibdib niya, may ID badge. Sa mata niya, may luha na hindi niya mapigilan.
“Anak mo?” ulit ni Sgt. Villanueva, pilit tumawa. “Eh bakit parang magnanakaw kung umasta? ayaw buksan bag!”
Lumapit si Principal De Leon, diretso ang tindig. “Officer, estudyante ’yan. Minor. May karapatan siya. At wala kang dahilan para takutin siya nang ganyan.” Tumingin siya kay Kenji, halatang nanginginig. “Kenji… tingnan mo ako. okay ka lang?”
Umiling si Kenji, luha ang tumulo. “Pa… sir…,” nabigkas niya, mali ang tawag, parang nakalabas ang tunay na salita.
Nanlaki ang mata ng mga nakakarinig. “Pa?” bulong ng isang pasahero.
Napahinga nang malalim si Principal De Leon. “Oo,” sabi niya sa mga tao, hindi na nagtatago. “Anak ko siya.”
Sumingit ang isa pang pulis na mas mahinahon, si Patrolman Cruz. “Sarge, may report kasi kanina. may batang nagtangkang manloko ng pasahero, nanghingi ng GCash daw para sa ‘pamasahe.’”
“Eh di i-verify,” sagot ni Principal De Leon. “Hindi puro sigaw. Hindi puro banta.”
Nakatayo si Villanueva, pero ramdam ang pagbabago ng hangin. “Sir, trabaho lang,” sagot niya.
“Trabaho ang manghiya?” tanong ng principal, mas mabigat. “Trabaho ang ituro ang daliri sa bata na parang kriminal?”
Dumukot si Kenji ng cellphone, nanginginig. “Sir… may text po,” bulong niya sa principal. “Yung scam na sinasabi nila… ginamit po pangalan ko.”
Kinuha ng principal ang phone. Sa screen, may screenshot ng FB post: “Kenji D. – Need help po, pa-GCash.” May number. May picture pa—pero halatang cropped at ninakaw mula sa school page.
“Officer,” sabi ng principal, inangat ang phone, “hindi siya ’yan. identity theft. at dapat ang hinahabol n’yo, yung gumagamit ng pangalan ng mga bata.”
Napatigil si Villanueva. Pero imbes na umatras, pinilit niyang magmatigas. “Kahit na, dapat cooperative. hindi ’yung nanlaban!”
Lumuhod ang principal sa harap ni Kenji, hinawakan ang balikat niya. “Anak, bakit ka natakot sa bag mo?”
Doon lalo umiyak si Kenji. Dahan-dahan niyang binuksan ang backpack at inilabas ang sobre—yung sulat-kamay. Iniabot niya sa principal, nanginginig.
“Pa… sir,” pabulong niya, “’yan po yung sulat ni mama… bago siya mawala.”
Biglang nanahimik ang terminal. Kahit ang mga nagvi-video, parang nakalimot huminga.
Nabasa ni Principal De Leon ang unang linya, at kumurap-kurap siya, pilit pinipigilan ang luha. Pero hindi niya napigilan.
At sa gitna ng terminal, sa harap ng pulis na nanakot, humagulhol ang isang principal—dahil sa isang sulat na matagal nilang hindi binubuksan nang mag-isa.
EPISODE 3: ANG SULAT NA HINDI DAPAT NABASA SA MADLA
Dahan-dahang tumayo si Principal De Leon, hawak ang sulat. Hindi niya binasa nang malakas—hindi niya gagawing palabas ang sakit ng anak niya. Pero nakita ng lahat kung paano nanginig ang kamay niya.
“Kenji,” mahina niyang sabi, “pasensya na… hindi ko alam na dala mo ’to palagi.”
Tumango si Kenji, umiiyak. “Kasi po… pag natatakot ako… binabasa ko po sa isip ko.”
Sa gilid, napatingin si Sgt. Villanueva. Yung arogansya sa mukha niya, unti-unting napalitan ng alanganin. Pero hindi pa rin siya umiimik. Parang hindi siya marunong mag-sorry sa harap ng tao.
“Officer,” sabi ng principal, ngayon mas matatag, “itong batang ’to, hindi snatcher. hindi scammer. honor student ’to na nag-aalaga ng alaala ng nanay niya.”
“Honor student?” ulit ni Villanueva, parang naghahanap pa rin ng butas.
“OO,” sagot ng principal. “At alam mo ba kung bakit siya nasa terminal? Kasi galing siya sa scholarship exam sa city. Kasi gusto niyang maging teacher, gaya ng nanay niya.”
Napahigpit ang yakap ni Kenji sa bag. “Sir… gusto ko lang po makauwi,” bulong niya.
Sumingit si Patrolman Cruz, mas mahinahon. “Sarge, may CCTV sa ticket booth. check natin. baka makita yung totoong naglilibot.”
Sa unang pagkakataon, hindi sumigaw si Villanueva. Tumango siya, tahimik. “Sige,” sabi niya, halatang napipilitan pero may bigat na.
Habang naglalakad sila papunta sa CCTV room, sumunod ang ilang tao. Parang gusto nilang makita kung paano babaligtad ang kwento. Si Kenji, halos hindi makalakad. Umiikot ang tiyan niya sa hiya. Pero hawak siya ng principal, parang sinasabing, “Hindi ka mag-isa.”
Sa monitor, lumabas ang footage. Malabo pero malinaw ang kilos: isang binatilyong naka-itim na cap ang lumalapit sa mga pasahero, nagpapakita ng screenshot, humihingi ng GCash. Sa gilid ng frame, dumaan si Kenji—pero hindi humihinto. Diretso lang siya sa bay, hawak ang bag.
“Hindi siya,” bulong ng terminal staff.
Napatitig si Villanueva. Napatango siya, mabigat. “Hindi nga,” mahina niyang sabi.
Sa labas ng CCTV room, bumalik ang ingay ng terminal, pero iba na ang tono. May mga taong nagbulungan ng “kawawa naman,” at may iba pang “bakit kasi ganun agad.”
Pagbalik nila sa bay, biglang may sumigaw, “Ayun! yung naka-cap!” Tumakbo ang suspect palabas. Humabol ang mga pulis, kasama si Villanueva. Ilang minuto lang, nahuli rin sa gate, at nakuha sa kanya ang phone na may dummy accounts at listahan ng pangalan ng mga estudyante—kasama ang kay Kenji.
“Anak…” bulong ng principal, hawak ang listahan, “ginagamit nila kayo.”
Tumango si Kenji, nanginginig. “Kaya po ako natakot… kasi akala ko… ako na naman ang sisisihin.”
“Hindi na,” sagot ng principal, mahigpit ang boses. “Hindi na kita hahayaang mag-isa sa ganyan.”
Pero sa isang sulok, nakatayo si Villanueva, nakatingin kay Kenji. May gusto siyang sabihin—halatang may bumabagabag. Lumapit siya, mabagal.
“Kid,” sabi niya, “pasensya na.”
At doon, unang beses tumingin si Kenji sa mata ng pulis—hindi galit, kundi sugatan.
EPISODE 4: ANG HINGI NG TAWAD NA HULI NA, PERO KAILANGAN
Tahimik ang hangin sa terminal bay. Parang lahat naghihintay kung totoo ba ang “pasensya” o salita lang para matapos ang gulo. Si Sgt. Villanueva, nakatayo sa harap ni Kenji, hawak ang cap niya, hindi na nakasuot. Para siyang naubusan ng armor.
“Pasensya na,” ulit niya, mas mababa ang boses. “Nadala ako sa report. at sa… init ng ulo.”
Hindi sumagot si Kenji. Nakatingin lang siya sa sahig, parang bumabalik sa kanya yung kamay na humatak sa bag, yung daliring itinuro sa mukha niya.
Lumapit si Principal De Leon. “Officer,” sabi niya, “hindi ito simpleng init ng ulo. Minor yan. trauma yan. at sa isang bata, hindi madaling kalimutan ang takot.”
Tumango si Villanueva. “Alam ko,” sagot niya, pilit lumunok. “May anak din ako.”
Nanlaki ang mata ni Kenji. Napatingin siya. “May anak po kayo?” mahina niyang tanong, halos hindi marinig.
“Oo,” sagot ni Villanueva. “At kung siya ang tratuhin ng ganyan… sasabog ako.”
Tumama ang katahimikan. Kasi doon niya narealize ang double standard: kaya niyang manakot ng anak ng iba, pero hindi niya kayang makita ang anak niya sa parehong sitwasyon.
“E di sana,” pabulong ni Kenji, nanginginig ang labi, “hindi niyo na ginawa.”
Napayuko si Villanueva. “Tama,” sabi niya. “Walang dahilan.”
Lumapit si Principal De Leon sa commander sa radyo at nag-ulat. “We will file a complaint. hindi para maghiganti, kundi para matuto ang sistema.”
Hindi tumutol si Villanueva. “Sir,” sabi niya, “tanggap ko. kung may suspension, tatanggapin ko. basta… gusto ko lang sabihin sa bata… mali ako.”
Tinignan siya ng principal, matagal, saka tumango. “Sabihin mo. pero huwag mong gawing madali para sa’yo.”
Huminga si Villanueva, tumingin kay Kenji. “Kenji,” sabi niya, “nung tinutukan kita ng sigaw, akala ko ginagawa ko trabaho ko. pero ang totoo… pinagdudahan kita dahil bata ka, dahil mag-isa ka, dahil wala kang nagtatanggol.”
Umiyak si Kenji. “Meron po,” pabulong niya. “Nandito po si principal… pero dati… wala.”
Napahigpit ang panga ng principal. “Anak,” sabi niya kay Kenji, “pasensya na. matagal kitang hinanap para ampunin ka, pero hindi ko agad nakita kung gaano ka palaging natatakot sa mundo.”
Doon nabasag si Kenji. “Pa…,” bulong niya, “kanina po… nung sumigaw siya… akala ko po mawawala na naman ako. parang nung nawala si mama. parang ako na lang palagi.”
Niyakap siya ng principal sa gitna ng terminal. Hindi alintana ang mga mata ng tao. “Hindi ka na mawawala,” sabi niya. “Ako na ang tatayo.”
Sa gilid, may mga pasaherong napaluha. May isang nanay na yumakap sa anak niya. May isang driver na napahinto sa pagyosi, pumikit.
Dumating ang bus na sasakyan ni Kenji. “Last trip!” sigaw ng konduktor.
“Uuwi na tayo,” sabi ng principal, hawak ang balikat ni Kenji.
Bago sumakay, tumigil si Kenji at lumingon kay Villanueva. “Sir,” sabi niya, “hindi ko po kayo kayang patawarin agad… pero sana po, sa susunod, pag bata ang nasa harap niyo… isipin niyo yung anak niyo.”
Tumango si Villanueva, luha sa mata. “Opo,” bulong niya. “Pangako.”
At habang umaandar ang bus palayo sa terminal, hawak ni Kenji ang sulat ng nanay niya. Pero ngayon, may kamay nang humahawak din sa kanya—hindi para hilahin pababa, kundi para itaas siya.
EPISODE 5: “ANAK KO ’YAN” SA HARAP NG BUONG BUHAY
Pagdating sa probinsya, gabi na. Tahimik ang kalsada, malamig ang hangin kumpara sa terminal. Dinala ng principal si Kenji sa maliit nilang bahay—hindi mansyon, hindi marangya. Simple lang, pero may ilaw at amoy ng bagong saing.
“Dito ka muna,” sabi ng principal. “Bukas, aayusin natin ang papers mo sa school. at yung case sa terminal, hindi natin pababayaan.”
Umupo si Kenji sa sofa, hawak ang bag, parang hindi pa rin makapaniwala na ligtas siya. “Sir… bakit niyo po ako sinabing anak?” tanong niya, nanginginig ang boses. “Baka po… mapahiya kayo.”
Tumahimik ang principal. Lumapit siya sa altar sa sulok—may larawan ng isang babaeng nakangiti. May kandila. May maliit na medal ng teacher. Nanikip ang lalamunan ni Kenji.
“Siya ang nanay mo,” sabi ng principal, mahina. “At siya… ang asawa ko.”
Nanlaki ang mata ni Kenji. Parang may sumabog sa dibdib niya. “Paano… paano po…?”
“Matagal na,” sagot ng principal. “Bago siya nawala, sinabi niya sa’kin na may anak siyang kailangan kong hanapin. Ikaw. Pero nung nawala siya, gumuho ako. Nagkulong ako sa trabaho. Sa pagiging principal. Akala ko… kapag naging ‘mabuting lider’ ako, sapat na. Pero mali. Kasi iniwan kitang mag-isa.”
Naluha si Kenji. “Akala ko po… wala nang hahanap sa’kin.”
Lumuhod ang principal sa harap niya. “Anak,” sabi niya, nanginginig, “kanina sa terminal, nung nakita kitang pinapahiya… parang binalikan ako ng boses ng nanay mo. Para siyang sumisigaw sa’kin: ‘Huwag mo nang hayaang mag-isa ang anak natin.’”
Umiyak si Kenji nang malakas. “Sir… hindi ko po alam kung paano maging anak,” bulong niya. “Sanay po ako na ako lang.”
Niyakap siya ng principal. Mahigpit, nanginginig. “Hindi mo kailangang magaling agad,” sabi niya. “Dito ka lang. huminga ka lang.”
Kinabukasan, may dumating na tawag. Si Sgt. Villanueva. “Sir Principal,” sabi niya sa telepono, “naka-file na po ang report. at… gusto ko pong mag-volunteer sa seminar ng child protection. dahil… ayoko na pong maulit ‘yon.”
Tumango ang principal. “Good,” sagot niya. “Hindi ito para sa’kin. para ito sa mga batang gaya ni Kenji.”
Pagkatapos ng tawag, lumabas si Kenji sa kwarto, hawak ang sulat ng nanay niya. “Pa,” mahina niyang tawag—ngayon, hindi na aksidente.
Napalingon ang principal. Tumulo ang luha niya. “Oo, anak?”
Inabot ni Kenji ang sulat. “Pwede po ba… basahin natin… magkasama?” pakiusap niya. “Kasi… sa tagal, ako lang po nagbabasa.”
Umupo silang dalawa sa ilalim ng ilaw. Dahan-dahang binuksan ang sulat. At habang binabasa ng principal ang mga salita ng ina—mga salitang puno ng paalam at pagmamahal—humihikbi si Kenji, pero hindi na sa takot.
Sa dulo ng sulat, may linya: “Kung sakaling may magturo sa anak ko na parang kriminal, sana may isang taong sasalo at magsasabi: Anak ko ’yan.”
Hindi na nakapagsalita ang principal. Niyakap niya si Kenji nang mahigpit.
At sa unang pagkakataon sa buhay ni Kenji, may tahanan siyang hindi niya kailangang ipaglaban—tahanan na kusang sumalubong, at tinawag siyang anak sa harap ng buong mundo.
