EPISODE 1
“Kuya, may karaoke contest ba sa jeep mo?” sigaw ng binatang pasahero nang makita ang mikroponong nakakabit sa tabi ng manibela.
Nagtawanan ang iba. Tahimik lamang na inayos ni Mang Elias, limampu’t dalawang taong gulang na drayber sa rutang Quiapo hanggang Blumentritt, ang kawad nito. Labinlimang taon na siyang namamasada upang mapagtapos ang dalawang anak. Simula nang mamatay ang asawa, wala na siyang ibang kasama sa bahay kundi ang bunso niyang nag-aaral pa.
“Para po iyan sa mga kailangang marinig,” maikli niyang sagot.
Bago umandar, sinubukan niya ang mikropono. Malinaw na umalingawngaw ang paalala tungkol sa mga bababaan. Lalo lamang nagtawanan ang mga pasahero, ngunit hindi siya nainis. Naalala niya ang matandang babaeng minsang naghintay nang matagal sa maling hintuan dahil hindi nito narinig ang kanyang pagsigaw.
Pagsapit sa palengke, isang babaeng nakatungkod ang mabagal na sumakay. Kupas ang bestida nito, at mahigpit na nakahawak sa supot na may lumang kuwaderno. Halos walang makita ang matanda sa isang mata, kaya inalalayan siya ng katabing estudyante.
“Magkano po hanggang simbahan?” tanong nito.
“Libre na po, Lola,” sagot ni Elias.
Ngunit nang marinig ng babae ang kanyang boses mula sa mikropono, bigla itong napapitlag.
“Pakiulit nga, anak. Elias ba ang pangalan mo?”
Napalingon ang drayber. “Opo. Bakit po?”
Dahan-dahang binuksan ng matanda ang kuwaderno. Sa pagitan ng mga pahina ay may litrato ng batang lalaking nakasuot ng puting kamiseta, nakatayo sa harap ng lumang jeep.
“May hinahanap akong anak,” bulong niya. “Apat na dekada ko nang hinahanap.”
Napansin ni Elias ang nakasulat sa likod ng litrato: pangalan ng kanyang ama at eksaktong lumang plaka ng kanilang jeep.
Sa dami ng mukha sa Maynila, hindi niya inakalang may makaaalala sa lihim na iyon.
Nang sabihin ng matanda ang palayaw na hindi niya narinig mula noong bata pa siya, muntik niyang mabitawan ang mikropono.
EPISODE 2
“Elyong,” bulong ng matanda. “Iyan ang tawag ko sa anak ko kapag natatakot siyang sumakay sa jeep ng tatay niya.”
Napakapit si Elias sa manibela. Walang tumatawag sa kanya sa pangalang iyon simula noong siyam na taong gulang siya. Maingat niyang itinabi ang sasakyan sa ligtas na lugar at pinatay ang makina. Nagtaka ang mga pasahero, ngunit nang makita ang panginginig ng kanyang mga kamay, tumahimik sila.
“Ano po ang pangalan ninyo?” tanong niya.
“Rosario,” sagot ng babae. “Rosario de la Cruz. Nanay ako ni Elias.”
Dalawampu’t tatlong taon nang patay ang kanyang ama, at mula pagkabata ay paulit-ulit nitong sinabing iniwan sila ni Rosario upang sumama sa ibang lalaki. Iyon ang kuwentong dala ni Elias hanggang pagtanda. Wala siyang litrato ng ina maliban sa isang kupas na larawan na nawala sa baha.
“Bakit ngayon lang kayo dumating?” mahina niyang tanong. “Naghintay ako noon sa bawat Pasko.”
Hindi agad sumagot si Rosario. Inilapag niya ang kuwaderno sa upuan. Puno iyon ng mga lumang resibo ng padala, liham na ibinalik sa nagpadala, at mga petsang isinulat sa magulong sulat-kamay.
Sa isa sa mga pahina, nakita ni Elias ang isang resibo sa paghahanap sa lumang barangay hall, may petsang kaarawan niya. May katabing munting tala: “Kung makikita ko siya, uunahin kong humingi ng tawad, kahit hindi niya ako patawarin.”
Ikinuwento niyang nagtrabaho siya bilang kasambahay sa Maynila matapos masangkot sa utang ang pamilya. Nang malaman ng asawa ang kanyang ipon, kinuha nito ang pera at pinaalis siya. Sinabi nitong huwag nang bumalik kung ayaw niyang madamay ang anak sa kanilang gulo. Ilang beses siyang humingi ng tulong upang makita si Elias, ngunit palipat-lipat ang tirahan ng mag-ama. Hindi na rin niya kayang bumiyahe nang malayo nang humina ang kanyang paningin.
“Akala ko pinili ninyo ang ibang pamilya,” sabi ni Elias.
“Hindi ako tumigil na hanapin ka,” sagot niya. “Pero may mga pagkukulang din ako. Natakot akong lumaban noong dapat sana’y lumaban ako.”
Isang dalagang pasahero ang nag-abot ng tubig. Ang binatang kanina’y tumatawa sa mikropono ay tahimik nang nakayuko.
Itinuro ni Rosario ang litrato. Sa likod nito, bukod sa plaka, may sulat na “Babalikan kita sa huling hintuan.” Doon nila dating inaabangan ang ama pagkatapos nitong mamasada. Nang makaalam siya kamakailan mula sa dating kapitbahay na nagmamaneho pa rin si Elias sa lumang ruta, araw-araw siyang pumupunta sa terminal. Hindi siya makalapit sa mga drayber dahil takot siyang magkamali.
“Kaninang narinig ko ang boses mo sa mikropono, naalala ko ang batang tumatawag ng pasahero habang nakaupo sa tabi ng ama niya,” sabi ni Rosario. “Kaya naglakas loob akong magtanong.”
Tahimik si Elias. Hindi kayang burahin ng kuwaderno ang apatnapung taong pagkawala. Hindi rin agad maibabalik ng isang pagkikita ang tiwalang naputol. Ngunit naroon ang mga sulat, mga pangalang alam lamang nila, at ang matandang hindi na maitago ang pagod sa mukha.
“Lola,” tawag ng estudyanteng umalalay sa matanda, “ito po ba talaga ang anak ninyo?”
Tumango si Rosario at marahang hinawakan ang lumang palawit sa kanyang kuwintas. Pagkabukas nito, nakita ni Elias ang maliit na larawan nila noong bata siya, magkatabing nakangiti sa harap ng dyip.
Ibinaba ni Elias ang mikropono. Lumapit siya at lumuhod sa harap ng babae.
“Nanay, hindi ko alam kung paano magsisimula,” sabi niya. “Galit ako sa inyo nang matagal. Pero gusto kong marinig ang buong kuwento.”
Hinawakan ni Rosario ang kanyang pisngi. “Kahit ilang araw mo akong tanungin, sasagot ako, anak.”
Nagpalakpakan ang ilang pasahero, ngunit pinakiusapan sila ni Elias na bigyan ng katahimikan ang matanda. Tinawagan niya ang kapwa drayber upang ipagpatuloy ang natitirang biyahe, at sinamahan si Rosario sa malapit na karinderya. Sa unang pagkakataon, nagbahagi sila ng hapunan nang walang kailangang habuling oras.
Bago umuwi, tinanong ni Elias kung maaari niya itong dalhin sa kanilang bahay kinabukasan upang makilala ang mga apo.
Ngumiti si Rosario, saka tiningnan ang mikroponong nakapatong sa dashboard. “Akala nila pangkantahan lang iyan.”
“Oo, Nay,” sagot niya. “Pero dahil diyan, narinig ninyo ako.”
Kinabukasan, bago magsimula ang pamamasada, isinabit ni Elias sa tabi ng manibela ang kopya ng lumang larawan. Nang subukan niya ang mikropono, naroon sa unang upuan si Rosario, tahimik na nakangiti. Hindi na niya kinailangang lakasan ang boses para malaman nitong kasama na niya ang kanyang anak.
Kayo ba, kung kayo si Mang Elias, matatanggap at mapapatawad ninyo ba ang isang inang mahigit apatnapung taon ninyong inakalang nang iwan sa inyo, matapos malaman ang tunay na dahilan ng kanyang pagkawala?
I-comment ang inyong sagot sa comment section ng ating Facebook page! Kung naantig kayo sa kuwentong ito, huwag kalimutang i-LIKE at i-SHARE sa inyong mga kaibigan upang mabasa rin nila ang nakaaantig na muling pagkikita ng mag-ina.





