PINALAYAS NG ASAWA ANG MISIS PARA SA KABIT—PERO MAY INIWAN SIYANG SOBRE!

EPISODE 1

“Lumayas ka, Nena! Wala ka nang lugar sa bahay na ito!” sigaw ni Rogelio habang itinuturo ang pintuan. Sa likuran niya, nakasandal si Carla, ang babaeng ilang buwan nang palihim niyang dinadala sa kanilang tahanan. Hindi sumagot si Nena. Mahigpit lamang niyang niyakap ang maliit na bag na puno ng damit.

Dalawampu’t dalawang taon silang mag-asawa. Sa kanilang bahay sa San Pablo, Laguna, si Nena ang gumigising bago magbukang-liwayway upang magluto, maglaba, at mag-alaga sa biyenang si Aling Pilar. Dati siyang mananahi sa palengke, ngunit tumigil nang magsimulang mangailangan ng araw-araw na pag-aaruga ang matanda, kahit madalas siyang kulang sa tulog.

Si Rogelio naman ay may maliit na tindahan ng piyesa. Nang lumakas ang kita, unti-unti siyang umuwing gabi na. Nagbago ang pabango, nagkaroon ng password ang cellphone, at nawala ang dating kumustahan nila sa hapag. Isang gabi, nakita ni Nena ang litrato nilang magkasama ni Carla sa isang beach resort. Hindi niya ito pinagsalitaan; tinanong lamang niya kung may natitira pang pagmamahal.

“Wala na,” sagot ng asawa. “At huwag mong isumbat ang pag-aalaga kay Mama. Wala ka namang trabaho.”

Mas tumalim ang mga salitang iyon kaysa sa kanyang pagkakatuklas sa pagtataksil. Sa loob ng silid, naririnig ni Aling Pilar ang pagtatalo ngunit hindi makabangon. Mula nang ma-stroke, hirap na itong magsalita at kumilos.

Bago lumabas, inilapag ni Nena ang isang puting sobre sa ibabaw ng mesa.

“Ano na naman ito? Paniningil?” tanong ni Rogelio.

“Buksan mo kapag tahimik na ang bahay,” sagot niya. “At pakitingnan si Mama bago ka matulog.”

Ngunit pagtalikod niya, kumalabog ang tungkod ni Aling Pilar mula sa kabilang silid. Mula sa higaan, buong lakas na tumawag ang matanda. Napahinto si Nena nang marinig ang sigaw.

“Rogelio, buksan mo ang sobre! Doon mo malalaman kung bakit halos hindi natulog si Nena sa loob ng tatlong taon!”

EPISODE 2

Nagyelo si Rogelio sa narinig. Mula nang ma-stroke ang kanyang ina, bihira itong makabuo ng mahabang pangungusap. Ngayon, pilit nitong inuulit ang pangalan ni Nena habang nanginginig ang kamay sa gilid ng kama.

“Ma, ano bang sinasabi ninyo?” tanong niya.

“Sobre,” mahinang sagot ni Pilar. “Basahin mo.”

Binalikan ni Rogelio ang mesa. Sa loob ay may mga resibo ng ospital, listahan ng gamot, at mga papel mula sa isang maliit na laundry shop. May kasama ring dalawang larawan: ang kanyang ina sa wheelchair, at si Nena na natutulog sa bangkong kahoy sa labas ng isang klinika.

Lumiwanag ang kahulugan ng mga petsa. Tuwing Martes at Biyernes, habang binabantayan ng kapitbahay si Pilar, namamasukan pala si Nena sa laundry shop sa kabilang barangay. Tatlong taon itong naglalaba at namamalantsa hanggang gabi upang tustusan ang mga gamot at bayaring hindi sakop ng pensiyon ng matanda.

Madalas niyang pagbintangang gumagala si Nena kapag wala ito sa bahay. “May inayos lang ako,” ang sagot nito noon.

May isang papel na nakasulat sa sulat-kamay ng kanyang ina. Tanda niya ang mga letrang iyon bago nanghina ang kamay nito.

“Anak, hindi alam ni Nena na isinulat ko ito. Huwag mo siyang sisihin kung mapagod siya. Tatlong taon ko siyang nakitang umiiyak sa kusina kapag kulang ang pera. Madalas siyang hindi kumakain para mabili ang kailangan ko. Nang sabihin kong ipaalam niya sa iyo, sumagot siyang marami ka nang iniisip sa negosyo. Hindi ko dapat hinayaang mag-isa niyang pasanin ang lahat.”

Napaupo si Rogelio. Muling binalikan sa isip ang mga gabing binubuksan niya ang refrigerator at nagagalit dahil walang masarap na ulam. Hindi niya napansing ilang beses na palang iisang tinapay ang hapunan ng kanyang asawa.

“Bakit hindi mo sinabi sa akin, Ma?” halos pabulong niyang tanong.

“Tinangka niya,” sagot ni Pilar. “Hindi ka nakinig.”

Naalala ni Rogelio nang ipakita ni Nena ang gastusin. Pinatigil niya ito dahil kausap niya si Carla. Hindi na muling nagtanong ang asawa.

Mula sa pintuan, maingat na nagsalita si Carla. “Akala ko hiwalay na kayo noon pa. Sabi mo wala siyang pakialam sa nanay mo.”

Hindi makatingin si Rogelio. Tahimik na kinuha ni Carla ang bag at umalis. Hindi na kailangan ng sigawan.

Kinabukasan, tinawagan ni Rogelio ang kaibigang tinuluyan ni Nena. Nakiusap siyang magkita sila. Pumayag si Nena, ngunit sa isang maliit na karinderyang malapit sa palengke, hindi sa bahay.

Pagdating niya, nakita niyang may kaharap na makinang panahi si Nena at sinusukatan ang uniporme ng isang estudyante. Bumalik na ito sa trabahong minsan niyang ipinagmamalaki.

“Patawad,” sabi niya. “Nakita ko lahat. Hindi ko alam kung paano kita mababayaran.”

“Hindi bayad ang hinihingi ko, Roger,” sagot ni Nena. “Noong una, kaunting pakikinig lang. Ngayon, katahimikan ang kailangan ko.”

Ipinakita niya ang kopya ng iskedyul ng gamot ng biyenan at numero ng caregiver na maaaring kunin habang nagtatrabaho si Rogelio. Hindi niya tinalikuran ang matanda; sisiguraduhin lamang niyang may mag-aalaga rito nang hindi na kinakailangang ibigay niya ang sarili niyang buhay.

“Pwede pa ba tayong magsimula?” tanong ng lalaki.

Matagal siyang tumingin sa asawa. “Magsimula kang maging anak sa mama mo. Kung magbabago ka, gawin mo kahit hindi ako bumalik.”

Lumipas ang ilang buwan. Natutong maghanda ng pagkain si Rogelio, maghatid sa klinika, at magbilang ng gamot sa tamang oras. Ibinenta niya ang motorsiklong binili noong nagsimula ang pagtataksil upang matustusan ang caregiver at mga bayarin. Hindi nito nabura ang ginawa niya, ngunit hindi na niya iniatang sa iba ang responsibilidad.

Si Nena naman ay muling nagtahi sa maliit na puwestong inuupahan niya. Isang hapon, dumalaw si Pilar kasama ang anak. Ipinakita ng matanda ang isang panyo na tinahi ni Nena noong kabataan niya.

“Akala ko noon, anak na kita dahil asawa ka ni Roger,” sabi ni Pilar. “Ngayon alam kong anak kita dahil pinili mo kaming mahalin. Pero gusto kong piliin mo rin ang sarili mo.”

Mahigpit na hinawakan ni Nena ang kamay ng matanda. Pagkaalis nila, inilagay niya ang panyo sa tabi ng makinang panahi. Pinatay niya ang ilaw ng tindahan nang hindi nagmamadaling umuwi. Sa labas, sariwa ang hangin pagkatapos ng ulan. May maliit siyang silid na uuwian, at bukas ay muli siyang magtatahi, hindi dahil wala siyang ibang pagpipilian, kundi dahil iyon ang buhay na pinili niya.

Kayo ba, kung kayo ang nasa kalagayan ni Nena, mapapatawad ninyo ba ang asawang nagtaksil at pinalayas kayo matapos ang dalawampu’t dalawang taong pagsasama? O mas pipiliin ninyong magsimula ng bagong buhay kahit humingi pa siya ng tawad?

Ibahagi ang inyong sagot sa comment section ng ating page! Kung nagustuhan ninyo ang kuwentong ito, huwag kalimutang i-LIKE at i-SHARE sa inyong mga kaibigan at pamilya upang mabasa rin nila ang nakaaantig na kuwentong ito!

Live Visitor Feed
LIVE
Loading recent visitors…
Updates automaticallyLive Visitor Trail