“Lola, sigurado po ba kayong dito kayo sasali? Hindi po ito programa para sa senior citizens!”
Nagtawanan ang ilang kabataan habang nakatayo sa gitna ng entablado ang animnapu’t tatlong taong gulang na si Aling Corazon. Nakasuot siya ng lumang bestidang kulay asul, may kupas na sapatos, at mahigpit na hawak ang isang mikroponong nanginginig sa kanyang kamay. Ngunit nang magsimula siyang umawit, isang hurado ang biglang tumayo, namutla, at hindi napigilang mapaluha.
Si Aling Corazon ay isang biyudang nakatira sa maliit na bahay sa isang barangay sa Batangas. Mahigit tatlumpung taon siyang nagtrabaho bilang mananahi upang maitaguyod ang kanyang pamilya. Dalawang taon na ang nakalilipas nang pumanaw ang kanyang asawang si Mang Ernesto dahil sa sakit sa puso.
Mula noon, naging tahimik ang kanyang buhay. Tuwing umaga ay nagdidilig siya ng halaman, nagluluto ng simpleng almusal, at nananahi ng mga uniporme ng mga batang nag-aaral sa kanilang barangay.
Ngunit may isang bagay na hindi alam ng marami tungkol sa kanya.
Noong dalaga pa siya, pangarap niyang maging mang-aawit. Maganda ang kanyang boses at madalas siyang imbitahang kumanta sa mga kasalan, pista, at programa sa simbahan.
Ngunit nang mag-asawa siya at magkaroon ng anak, unti-unti niyang isinantabi ang pangarap.
“Cora, saka ka na kumanta kapag nakaluwag-luwag tayo,” madalas sabihin ni Ernesto noon.
Hindi naman siya nagreklamo. Para sa kanya, mas mahalagang may pagkain ang kanilang mga anak kaysa sa mga palakpak ng mga taong hindi niya kakilala.
Lumipas ang maraming taon. Nakatapos ang kanilang nag-iisang anak na si Marissa at nagkaroon ng sariling pamilya sa Maynila.
Ngunit habang lumalaki ang kanyang mga apo, unti-unti namang nababawasan ang mga pagbisita sa kanya.
Isang hapon, habang nag-aayos ng lumang aparador, nakita ni Aling Corazon ang isang maliit na kahong kahoy na dating pag-aari ng kanyang asawa.
Sa loob ay may lumang cassette tape, isang litrato nilang mag-asawa noong bata pa sila, at isang papel na may nakasulat na mga liriko ng kanta.
Nanginginig niyang binasa ang pamagat.
“Sa Dulo ng Ating Paghihintay.”
Ito ang kantang isinulat niya noong dalawampu’t dalawang taong gulang pa lamang siya.
Isang awiting tungkol sa babaeng handang maghintay, magmahal, at magsakripisyo kahit walang katiyakang matutupad ang kanyang pangarap.
Ngunit ang pinakanakagulat ay may nakasulat sa likod ng papel.
“Para kay Cora. Sana balang araw ay marinig ng mundo ang boses na ako lamang ang mapalad na nakarinig araw-araw.”
Napaupo siya sa gilid ng kama.
Sulát iyon ni Ernesto.
Sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, napangiti siyang may kasamang luha.
Makalipas ang ilang araw, nakita niya ang isang poster tungkol sa isang singing competition na gaganapin sa kanilang bayan. Bukas ito sa lahat ng edad at may gantimpalang limampung libong piso.
“Lola, sumali po kayo!” masayang sabi ng kanyang labindalawang taong gulang na apo na si Nico habang nagbabakasyon sa kanya.
“Naku, anak. Matanda na si Lola. Baka pagtawanan lang nila ako.”
“Bakit naman po? Lagi ninyong sinasabi na walang edad ang pangarap.”
Napangiti si Aling Corazon.
Ngunit nang malaman ni Marissa ang plano, agad itong tumawag.
“Nay, huwag na po kayong sumali. Baka mapahiya lang kayo. Ang mga kalaban ninyo, mga bata at sanay sa pagkanta.”
“Anak, gusto ko lang subukan kahit minsan.”
“Nay, kung kailangan ninyo ng pera, sabihin ninyo sa akin. Huwag na kayong gumawa ng ikahihiya ninyo.”
Hindi na sumagot ang matanda.
Pagkababa ng telepono, tahimik niyang itinupi ang lumang papel na may liriko at inilagay sa kanyang pitaka.
Dumating ang araw ng kompetisyon.
Punong-puno ng tao ang covered court. Makukulay ang damit ng mga kalahok, magaganda ang kanilang mga mikropono, at halos lahat ay may kasamang pamilya na sumusuporta.
Si Aling Corazon lamang ang nakaupo sa pinakadulong upuan, hawak ang maliit na bag at lumang panyo.
Nang tawagin ang kanyang pangalan, may ilang kabataang nagtawanan.
“Lola, baka kundiman pa noong panahon ng mga Hapon ang kakantahin ninyo!” biro ng isang lalaking kalahok.
Ngunit tahimik lamang siyang umakyat sa entablado.
Sa hanay ng mga hurado ay naroon si Bianca Valdez, isang kilalang singer at music producer na tubong Batangas.
Nang sabihin ni Aling Corazon na sariling komposisyon ang kanyang aawitin, bahagyang napakunot-noo si Bianca.
“Ano pong pamagat ng kanta ninyo, Nanay?”
“Sa Dulo ng Ating Paghihintay.”
Biglang natigilan ang hurado.
“Puwede po bang ulitin ninyo?”
Ngunit bago pa makasagot ang matanda, nagsimula na ang simpleng saliw ng gitara.
Dahan-dahang pumikit si Aling Corazon.
Sa unang linya pa lamang, unti-unting tumahimik ang buong covered court.
Hindi malakas ang kanyang boses. May bahagyang paos at panginginig. Ngunit bawat salitang lumalabas sa kanyang bibig ay puno ng damdaming tila hinugot mula sa mahabang panahon ng pagtitiis.
Habang umaawit, naalala niya ang mga gabing nagpupuyat siya sa pananahi, ang mga umagang kulang ang kanilang pagkain, at ang huling pagkakataong hinawakan niya ang kamay ng kanyang asawa sa ospital.
Nang matapos ang kanta, ilang segundo munang walang nagsalita.
Biglang tumayo si Bianca.
“Nanay Corazon… saan ninyo natutuhan ang kantang iyan?”
“Ako po ang sumulat niyan, hija. Matagal na.”
Napahawak sa bibig ang hurado.
“Nanay… ako po si Bianca. Anak ni Aling Delia. Naaalala ninyo po ba ako?”
Nanlaki ang mga mata ni Aling Corazon.
Si Bianca pala ang batang kapitbahay nilang madalas niyang turuang kumanta noon. Lumipat ito sa Maynila matapos pumanaw ang kanyang ina.
“Bianca? Ikaw ba talaga iyan?”
Tumango ang hurado habang pinupunasan ang kanyang mga luha.
“Nanay, iyan po ang kantang kinakanta ninyo sa akin tuwing umiiyak ako dahil nami-miss ko ang mama ko. Iyan ang dahilan kung bakit gusto kong maging singer.”
Hindi makapagsalita si Aling Corazon.
“Matagal ko na pong hinahanap kung sino ang sumulat niyan. Hindi ko po alam na kayo rin pala ang gumawa.”
Dahan-dahang umakyat si Bianca sa entablado at niyakap ang matanda.
“Nanay, akala ninyo po ba walang nakarinig sa pangarap ninyo? Dahil sa inyo, natupad ang pangarap ko.”
Sa gitna ng palakpakan, nakita ni Aling Corazon si Marissa na nakatayo sa likod ng mga tao. Dumating pala ito kasama si Nico matapos matauhan sa kanilang pag-uusap.
Lumapit si Marissa at mahigpit na niyakap ang kanyang ina.
“Nay, patawarin ninyo ako. Buong buhay ninyo kaming sinuportahan. Ngayong kayo naman ang may pangarap, ako pa ang unang pumigil.”
Hinaplos ni Aling Corazon ang pisngi ng anak.
“Anak, hindi ko kailangang manalo. Gusto ko lang marinig mong may sarili rin akong kuwento.”
Hindi man siya ang nakakuha ng pinakamataas na gantimpala, binigyan siya ng espesyal na pagkilala sa kanyang orihinal na awitin.
Kalaunan, tinulungan siya ni Bianca na mairekord ang kanta sa isang maliit na studio. Sa unang kopya, isang pangalan lamang ang isinulat ni Aling Corazon bilang dedikasyon.
“Para kay Ernesto, na naniwala sa boses ko kahit nakalimutan ko nang paniwalaan ang sarili ko.”
At sa edad na animnapu’t tatlo, natutuhan niyang hindi pala kailangang maging bata upang magsimulang muli.
Minsan, ang pangarap na matagal nating isinantabi ay naghihintay lamang ng pagkakataong muli natin itong yakapin.
MGA ARAL SA BUHAY
1. Walang edad ang pagtupad sa pangarap. Kahit matagal na nating isinakripisyo ang sariling kaligayahan para sa pamilya, hindi kailanman huli upang bigyan ng pagkakataon ang ating sarili.
2. Huwag maliitin ang kakayahan ng matatanda. Sa likod ng kanilang kulubot na mga kamay at simpleng pananamit ay maaaring nakatago ang mga talento, karanasan, at pangarap na hindi natin alam.
3. Suportahan ang mga magulang habang may pagkakataon pa. Hindi lamang sila nabuhay upang magsakripisyo para sa atin. Mayroon din silang mga pangarap na karapat-dapat nating pakinggan at igalang.
Kung naantig kayo sa kuwento ni Aling Corazon, ibahagi ito sa inyong mga kaibigan at pamilya, lalo na sa mga nanay at lolang matagal nang inuna ang iba kaysa sa sarili. Ipaalala natin sa kanila na hindi pa tapos ang kanilang kuwento, at may mga magagandang pangarap pang naghihintay na matupad.
