Para sa kanila, ako ang babaeng sumira sa isang “tunay na pagmamahalan.”
Ako raw ang hadlang.
Ako raw ang asawang ayaw bumitaw kahit matagal nang may ibang pinili ang asawa ko.
At nang unang humarap sa akin ang kabit niyang si Vanessa, hindi siya humingi ng tawad.
Sa halip, tiningnan niya ako nang diretso at sinabi:
“Kung hindi ka sana kumapit kay Carlo, matagal na sana kaming masaya.”
Hindi ako agad sumagot.
Hindi dahil wala akong masasabi.
Kundi dahil nasa kabilang dulo ng mesa ang asawa kong si Carlo—tahimik, nakayuko, at hinahayaan akong akuin ang sisi sa sarili niyang pagtataksil.
Pero bago pa ako makapagsalita, biglang tumunog ang cellphone niya.
Isang message.
Isang pangalan ng babae na hindi ako.
At hindi rin si Vanessa.
Nang mabasa ko ang unang linya, napahawak ako sa bibig.
Si Vanessa naman ay biglang namutla.
Dahil ang mensahe ay nagsimula sa:
“Carlo, hindi mo pa rin ba sinasabi sa asawa mo AT kay Vanessa na buntis ako?”
Doon ko naintindihan.
Hindi pala ako at si Vanessa ang magkalaban.
Pareho pala kaming niloloko ng iisang lalaki.
Ako si Mylene.
Labintatlong taon kaming kasal ni Carlo. May isa kaming anak na si Joshua, labing-isang taong gulang.
Hindi perpekto ang pagsasama namin, pero matagal kong inakalang sapat ang pinagsamahan namin para hindi niya ako lokohin.
Nagbago iyon nang mapansin kong lagi na siyang nakangiti sa cellphone.
May mga gabing alas-dose na siya nakakauwi.
Kapag tinatanong ko, trabaho.
Kapag sinusubukan kong hawakan ang phone niya, bigla niyang kinukuha.
Hanggang isang araw, may babaeng nag-message sa akin.
“Pwede ba tayong magkita? Tungkol kay Carlo.”
Si Vanessa iyon.
Akala ko magsosorry siya.
Pero nang magkita kami, siya pa ang galit.
“Matagal na niya akong mahal,” sabi niya. “Ikaw lang ang ayaw bumitaw.”
Parang ako pa ang kabit.
“Alam mong may asawa siya?” tanong ko.
“Sinabi niyang matagal na kayong wala.”
Napatawa ako sa sakit.
“Araw-araw kaming natutulog sa iisang bahay.”
Doon siya natahimik.
Pero hindi pa rin siya umatras.
“Sinabi niyang para na lang kayo kay Joshua.”
Umuwi akong hindi ko alam kung sino ang mas kinamumuhian ko—si Vanessa o ang asawa kong gumawa ng dalawang magkaibang kuwento para mapasunod kaming pareho.
Kinagabihan, kinompronta ko si Carlo.
Hindi siya tumanggi.
“May feelings ako sa kanya.”
Parang napakasimple.
Parang hindi niya sinira ang labintatlong taon naming pagsasama.
“Makipaghiwalay na tayo,” sabi niya.
Doon ako tuluyang napaiyak.
“Ganun lang?”
“Mylene, matagal na tayong hindi masaya.”
“Ako ba ang hindi masaya, o ikaw dahil may bago ka?”
Hindi siya sumagot.
Makalipas ang ilang araw, nalaman ng pamilya niya.
Ang biyenan ko, siyempre, ako ang pinayuhan.
“Anak, baka napabayaan mo rin si Carlo.”
Napabayaan?
Ako ang nagbayad ng kalahati sa bahay.
Ako ang kasama niya noong nawalan siya ng trabaho.
Ako ang nag-alaga sa nanay niya nang maospital.
Pero dahil may ibang babae, biglang may kasalanan din pala ako.
Ang pinakamasakit, si Carlo ang nagtakda ng araw para magkita kaming tatlo.
Sabi niya gusto niyang “ayusin nang maayos.”
Sa bahay namin iyon.
Sa mesa kung saan kami kumakain ni Joshua gabi-gabi.
Doon umupo ang kabit niya na parang may karapatan sa bahay ko.
At doon niya ako sinisi.
“Kung hinayaan mo sana siyang umalis noon pa, hindi kami kailangang magtago.”
Napatingin ako kay Carlo.
“Sinabi mo sa kanya na pinipigilan kita?”
Tahimik.
“Carlo?”
“Tama na, Mylene.”
Doon ako napangiti.
Hindi dahil masaya ako.
Kundi dahil sa wakas, malinaw na sa akin ang klase ng lalaking pinakasalan ko.
Pero bago pa tuluyang sumabog ang usapan, tumunog ang cellphone niya sa mesa.
At iyon ang tunog na sisira hindi lang sa akin—
kundi pati kay Vanessa.
Nasa harap naming tatlo ang cellphone.
Kitang-kita ang preview ng message.
“Carlo, kailangan nating mag-usap. Hindi ko kayang harapin ang pagbubuntis na ito nang mag-isa.”
Pangalan ng sender:
Andrea.
Hindi ko kilala.
Napatingin ako kay Vanessa.
Siya rin, parang nawalan ng dugo sa mukha.
“Sino si Andrea?” tanong niya.
Agad kinuha ni Carlo ang phone.
Pero huli na.
“Carlo,” sabi ko, “buksan mo.”
“Wala itong kinalaman sa atin.”
Napatawa si Vanessa.
“Wala? Buntis siya!”
Tumayo siya.
“Sinabi mong ako lang!”
Doon ko unang nakita ang kabit ng asawa ko na nasaktan sa parehong paraan na nasaktan ako.
Hindi ako natuwa.
Hindi rin ako nakaramdam ng tagumpay.
Ang naramdaman ko lang ay pagod.
“Buksan mo,” sabi ko.
Ayaw niya.
Kaya si Vanessa ang kumuha ng phone.
May password siyang alam.
Mas masakit iyon, pero wala na akong lakas magulat.
Binuksan niya ang conversation.
Mahaba.
Mga “good morning.”
Mga “miss you.”
Mga hotel reservation.
Mga litrato.
At isang ultrasound image.
Napaupo si Vanessa.
“Tatlong buwan?”
Tahimik si Carlo.
“Tatlong buwan?” sigaw niya.
Ako naman, hindi na umiiyak.
Biglang malinaw ang lahat.
Habang niloloko niya ako kay Vanessa, niloloko rin niya si Vanessa kay Andrea.
At baka hindi pa iyon ang buong kuwento.
“Hindi mo kami minahal,” sabi ko.
Napatingin siya sa akin.
“Minahal mo lang ang pakiramdam na may babaeng naghihintay sa’yo.”
Hindi siya nakasagot.
Kinabukasan, hinanap ako ni Vanessa.
Hindi ko sana siya kakausapin.
Pero dumating siya sa gate namin nang namamaga ang mata.
“Mylene, pwede ba?”
Pinapasok ko siya.
Hindi bilang kaibigan.
Hindi pa.
Bilang isang babaeng pareho kong alam na nasaktan.
Umupo siya.
“Ako ang may kasalanan sa’yo.”
Tahimik ako.
“Alam kong kasal siya. Pero naniwala akong wala na kayong relasyon.”
“Tapos noong nalaman mong hindi totoo?”
Napayuko siya.
“Nagpatuloy pa rin ako.”
Iyon ang unang tapat na sinabi niya.
“Bakit?”
Umiiyak siya.
“Dahil ayokong tanggapin na naging kabit ako para sa lalaking hindi naman pala ako pipiliin.”
Hindi ko siya pinatawad agad.
Pero naintindihan ko ang isang bagay.
Minsan, kapag niloko ka, gusto mong maniwala sa kasinungalingang pinakamadaling lunukin.
Ako, naniwalang puwede pang ayusin ang asawa ko.
Si Vanessa, naniwalang iiwan niya ako para sa kanya.
Pareho kaming kapit sa bersyon ng lalaking hindi naman totoong umiiral.
Makalipas ang ilang araw, dumating si Andrea.
Mas bata sa amin.
At buntis nga.
Hindi siya galit.
Takot siya.
“Hindi ko alam na kasal siya,” sabi niya.
Napatingin ako kay Vanessa.
Kami ang parehong natahimik.
Tatlong babae.
Tatlong kuwento.
Isang lalaki.
At lahat kami, may ibang bersyon ng katotohanang ibinigay sa amin.
Doon ko naramdaman ang pinakamatinding hiya para kay Carlo.
Hindi dahil nahuli siya.
Kundi dahil nakita ko kung gaano karaming buhay ang sinira niya para mapanatili ang sariling kasinungalingan.
Iniwan ko si Carlo.
Hindi dahil dumating si Andrea.
Hindi dahil napahiya siya.
Iniwan ko siya dahil noong nakita kong may pangatlong babae, naintindihan kong hindi ito “pagkakamali.”
Pattern ito.
Pagpili ito.
Ugali ito.
Si Vanessa rin, lumayo.
Si Andrea naman, pinili niyang ituloy ang pagbubuntis pero hindi makipagrelasyon kay Carlo. Humingi siya ng legal na suporta, pero ayaw niyang gawing dahilan ang bata para manatili sa lalaking nagsinungaling sa kanya.
Si Carlo?
Sa loob ng ilang buwan, parang siya naman ang biglang nawalan ng lahat.
Nagmamakaawa.
Nagpapadala ng bulaklak.
Humihingi ng second chance.
“Mylene, pamilya tayo.”
Iyon ang paborito niyang linya.
Isang gabi, pumunta siya sa bahay.
Naroon si Joshua.
“Ma,” tanong ng anak ko, “babalik pa ba si Papa?”
Hindi ko alam kung paano sasagutin.
Hindi ko gustong sirain ang tingin niya sa ama niya.
Kaya sinabi ko lang:
“Anak, mahal ka ng Papa mo. Pero may mga bagay na kailangang ayusin ng matatanda.”
Pagkatapos, kinausap ko si Carlo sa labas.
“Patawarin mo ako.”
“Maaari kitang patawarin balang araw.”
Napatingin siya sa akin, parang umaasa.
Pero dinugtungan ko:
“Hindi ibig sabihin noon, babalik ako.”
Doon siya napaiyak.
At sa unang pagkakataon, ako ang tumalikod.
Lumipas ang isang taon.
Mas tahimik ang bahay namin ni Joshua.
May mga gabing masakit pa rin.
May mga araw na napapaisip ako kung saan ako nagkulang.
Pero kapag nangyayari iyon, pinapaalala ko sa sarili ko:
Hindi ko kasalanan ang desisyon ng ibang tao na magsinungaling.
Hindi ako kulang dahil niloko ako.
Hindi ako nabawasan dahil may ibang babaeng pinili siyang ligawan.
At higit sa lahat, hindi ko kailangang makipag-agawan para patunayan ang halaga ko.
Isang araw, nagkita kami ni Vanessa sa grocery.
Nagkatinginan kami.
Pareho kaming natigilan.
Pagkatapos, lumapit siya.
“Okay ka na?”
“Unti-unti.”
Ngumiti siya.
“Ako rin.”
Wala kaming yakap.
Walang dramatic reconciliation.
Pero bago siya umalis, sinabi niya:
“Mylene… salamat dahil hindi mo ako ginawang dahilan ng lahat.”
Tumango ako.
“May kasalanan ka rin. Pero hindi ikaw ang gumawa ng mga pangako sa akin.”
Napaluha siya.
At doon ko napagtanto kung gaano kadaling pag-awayin ang dalawang babae habang ang lalaking nagsinungaling sa kanilang dalawa ay tahimik lang sa gitna.
Ngayon, kapag naaalala ko ang gabing pinagbintangan ako ni Vanessa na ako raw ang sumira sa pagmamahalan nila, hindi na ako nagagalit.
Nalulungkot lang.
Dahil pareho kaming naniwalang ang isa ang hadlang sa kaligayahan ng isa.
Hindi namin alam na pareho pala kaming nakatayo sa loob ng parehong kasinungalingan.
At ang isang mensahe mula sa pangatlong babae ang siyang nagpatunay nito.
Kung may aral man sa kuwento ko, ito iyon: huwag mong kalabanin agad ang taong ipinakilala sa iyong kontrabida—baka pareho lang kayong biktima ng iisang kasinungalingan. Ang taong tunay na nagmamahal ay hindi kailangang gumawa ng magkakaibang kuwento para mapanatili ang maraming relasyon. At higit sa lahat, huwag kang manatili sa isang lugar kung saan kailangan mong makipagkompetensya para piliin ka. Ang tunay na pagmamahal ay hindi tournament na may panalo at talo.
Kung naantig ka sa kuwentong ito, huwag kalimutang LIKE, SHARE, AT MAG COMMENT sa comment section ng Facebook page post na ito!
