PINAGTAWANAN ANG MATANDANG SCHOOL JANITOR DAHIL SA SIRA NIYANG SAPATOS—PERO NANG MALAMAN KUNG SINO ANG NAGPAPASOK SA LABINLIMANG ISKOLAR, NAPAIYAK ANG PRINCIPAL!

EPISODE 2

Hindi makapaniwala si Principal Rebecca habang pinagmamasdan ang matandang janitor na nakatayo sa harapan niya. Ang lalaking araw-araw niyang nakikitang nagwawalis, nagbubuhat ng basurahan, at naglilinis ng mga palikuran ay siya palang lihim na tumutulong sa labinlimang mahihirap na estudyante.

Dahan-dahang ikinuwento ni Mang Ernesto ang kanyang nakaraan.

Noong nabubuhay pa si Aling Lourdes, madalas itong tumulong sa mga batang walang pambili ng uniporme, kuwaderno, at pagkain. Bilang isang guro, masakit para sa kanya na makitang humihinto sa pag-aaral ang mahuhusay na estudyante dahil lamang sa kahirapan.

Isang araw, may batang babae siyang tinulungang makapagpatuloy sa pag-aaral. Halos wala itong dalang pagkain at madalas pumasok na sira ang sapatos.

“Ernesto,” minsang sinabi ni Lourdes sa kanyang asawa, “kung magkakaroon tayo ng sapat na pera, gusto kong makatulong tayo sa mas maraming batang katulad niya.”

Nang pumanaw si Lourdes, hindi nakalimutan ni Ernesto ang pangakong iyon.

Ibinenta niya ang malaking bahagi ng kanilang minanang lupa at inilagay ang pera sa isang educational trust na pinangasiwaan ng kanilang matagal nang kaibigang abogado. Mula sa pondong iyon, napaglaanan ng scholarship ang labinlimang estudyanteng nanganganib tumigil sa pag-aaral.

Hiniling lamang niyang huwag ipaalam sa mga bata kung sino ang nagbigay.

“Bakit po kayo patuloy na nagtatrabaho rito kung mayroon naman kayong naipong pera?” nanginginig na tanong ni Rebecca.

Bahagyang ngumiti ang matanda.

“Ma’am, hindi na po para sa akin ang perang iyon. Para po iyon sa pangarap ni Lourdes. Nagtatrabaho pa rin ako dahil dito ako masaya. Nakikita kong pumapasok araw-araw ang mga batang natutulungan namin.”

Napaluha ang principal.

Ngunit nang tingnan niyang muli ang lumang larawan, may napansin siyang isang batang babaeng nakatayo sa tabi ni Aling Lourdes.

Nakasuot ito ng lumang uniporme at may hawak na sirang bag.

Dahan-dahang inilapit ni Rebecca ang larawan sa kanyang mukha.

“Manong… saan po ninyo nakuha ang litrato na ito?”

“Mga estudyante po iyan ng asawa ko noong nagtuturo pa siya sa pampublikong paaralan,” sagot ni Ernesto.

Biglang nanginig ang mga labi ni Rebecca.

“Manong Ernesto… ako po ang batang ito.”

Napatingin ang matanda sa kanya.

Hindi agad niya nakilala ang batang babae sa larawan dahil mahigit dalawampung taon na ang lumipas.

“Ako po si Rebecca Mendoza,” umiiyak na pagpapatuloy ng principal. “Si Ma’am Lourdes po ang gurong nagbayad ng aking matrikula noong muntik na akong huminto sa high school.”

Napaupo si Rebecca habang mahigpit na hawak ang larawan.

“Buong buhay ko pong hinanap ang pagkakataong makapagpasalamat sa kanya. Hindi ko alam na ang asawa niya ay nagtatrabaho lamang dito sa paaralang pinamumunuan ko.”

Unti-unting namuo ang luha sa mga mata ni Ernesto.

Naalala niya ang mga gabing umuuwi si Lourdes na masaya dahil may isang batang muling nakapasok sa paaralan.

“Kaya pala lagi niyang kinukuwento ang isang estudyanteng nangangarap maging principal,” mahina niyang sabi.

Hindi napigilan ni Rebecca ang pag-iyak. Lumuhod siya sa harapan ng matanda at mahigpit na hinawakan ang kanyang mga kamay.

“Manong Ernesto, kung hindi dahil sa asawa ninyo, baka hindi ako nakatapos. At ngayon, kayo naman pala ang tumutulong sa mga batang katulad ko noon.”

Agad siyang inalalayan ni Ernesto upang makatayo.

Kinabukasan, tinipon ni Rebecca ang labinlimang iskolar sa bulwagan ng paaralan. Hindi niya ibinunyag ang halaga ng pondong iniwan ng matanda, ngunit ipinakilala niya ang taong tahimik na tumulong sa kanilang pag-aaral.

Nang makita nilang si Mang Ernesto ang tinutukoy ng principal, halos hindi makapaniwala ang mga bata.

Unang lumapit si Angela, ang estudyanteng nag-alok sa kanya ng tsinelas noong nakaraang araw.

“Lolo Ernesto, kayo po pala ang dahilan kung bakit nakakapag-aral pa rin ako?”

Ngumiti ang matanda.

“Anak, ang asawa ko ang unang nangarap nito. Ipinagpatuloy ko lamang.”

Isa-isang lumapit ang mga iskolar upang yakapin siya. Maging ang ilang estudyanteng nangutya sa kanyang sirang sapatos ay tahimik na lumapit upang humingi ng paumanhin.

Makalipas ang isang linggo, ipinatawag ni Rebecca si Ernesto sa kanyang opisina.

May nakahandang bagong pares ng sapatos sa ibabaw ng mesa, kasama ang isang liham na pirmado ng labinlimang iskolar.

Nakasulat doon:

“Lolo Ernesto, matagal po ninyong inuna ang aming mga pangarap. Ngayon, gusto naman po naming alagaan kayo.”

Nanginginig na hinawakan ng matanda ang sapatos habang tahimik na umiiyak.

Nang gabing iyon, iniuwi niya ang regalo at inilagay sa tabi ng larawan ni Lourdes.

“Lourdes,” bulong niya habang nakangiti, “ang dami na nating anak na nakakapag-aral.”

Kinabukasan, maaga pa ring dumating si Mang Ernesto sa paaralan. Nakasuot na siya ng bagong sapatos, ngunit dala pa rin ang kanyang lumang walis at pulang uniporme.

Sa pasilyo, sinalubong siya ng labinlimang estudyanteng sabay-sabay na bumati.

“Good morning, Lolo Ernesto!”

Napangiti ang matanda at isa-isang binati ang mga bata bago ipinagpatuloy ang paglilinis ng paaralang naging pangalawang tahanan niya.

Kayo, kung kayo ang isa sa labinlimang iskolar, paano ninyo pasasalamatan si Mang Ernesto sa kanyang ginawang sakripisyo? I-comment ang inyong sagot sa comment section, at pakilike ang story kung nagustuhan ninyo ang kuwentong ito!