NAPAIYAK ANG ISANG OFW NANG MAKITA ANG KANYANG MGA PAMANGKIN NA PAYAT AT WALANG MAAYOS NA PAGKAIN—AKALA NIYA AY NABIBILI ANG LAHAT NG GATAS AT GAMOT NA PINAPADALHAN NIYA!

EPISODE 2: ANG LIHIM NG KAPATID NA NAGWALDAS NG KANILANG PINAGHIRAPAN

Hindi makapaniwala si Maribel habang paulit-ulit na binabasa ang mga resibo sa kanyang cellphone. Sa loob ng maraming taon, si Rogelio ang kanyang pinagkakatiwalaang tumanggap ng padala dahil ito lamang ang may bank account noong nagsisimula pa siyang magtrabaho sa Dubai. Palagi nitong ipinapangakong ibibigay ang pera kay Liza at bibili ng mga kailangang gamot at gatas para sa kanyang mga pamangkin.

Ngunit ngayon, nalaman niyang halos isang taon nang walang natatanggap na tulong ang kapatid niyang si Liza.

“Ate, akala ko tumigil ka nang magpadala dahil may sarili ka nang mga problema sa Dubai,” umiiyak na paliwanag ni Liza.

“Bakit hindi mo sinabi sa akin?” tanong ni Maribel.

“Sinabi ni Kuya Rogelio na huwag na raw kitang istorbohin. Sabi niya, marami ka raw utang at nahihirapan ka rin.”

Tuluyang napaupo si Maribel sa lumang bangko.

Naalala niya ang mga gabing halos hindi siya makatulog dahil sa sobrang pagod. Ang mga pagkakataong nilalagnat siya ngunit patuloy na nagtatrabaho upang hindi mabawasan ang kanyang sahod. Ang bawat perang ipinadadala niya ay katumbas ng maraming oras ng pagtitiis sa ibang bansa.

Ngunit ang pinakamasakit ay ang malaman niyang habang nagsasakripisyo siya, nagtitiis pala sa gutom ang kanyang mga pamangkin.

Kinabukasan, nagtungo sila sa bahay ni Rogelio upang kausapin ito.

Nang makita silang dalawa, biglang namutla ang lalaki.

“Maribel? Kailan ka pa nakauwi?”

Hindi na napigilan ng babae ang kanyang damdamin.

“Kuya, nasaan ang perang ipinapadala ko? Bakit halos walang makain ang mga anak ni Liza?”

Tahimik na napayuko si Rogelio.

Sa una ay pilit nitong ipinaliwanag na nagamit lamang niya ang pera sa ilang gastusin. Ngunit nang ipakita ni Maribel ang mga resibo at ang kabuuang halagang hindi naibigay, unti-unti itong umamin.

Nalaman nilang nalulong pala si Rogelio sa online gambling matapos mawalan ng trabaho. Sa pag-asang mababawi ang kanyang mga pagkatalo, ginamit niya ang perang ipinadadala ng kapatid.

Hanggang sa hindi na niya namalayang daan-daang libong piso na ang kanyang nawaldas.

“Maribel, patawarin mo ako. Akala ko mababawi ko pa ang pera bago ninyo malaman,” humahagulgol niyang sabi.

Ngunit hindi agad nakapagsalita si Maribel.

Sa kanyang isip ay ang dalawang batang naghahati sa kanin at toyo, habang siya naman ay naniniwalang kumpleto ang kanilang pagkain at gamot.

“Kuya, hindi lang pera ang kinuha mo. Kinain mo ang perang para sana sa pagkain ng mga batang umaasa sa atin,” umiiyak niyang sinabi.

Makalipas ang ilang araw, dinala ni Maribel ang dalawang pamangkin sa health center upang masuri ang kanilang kalagayan. Tinulungan din niya si Liza na makabili ng mga kinakailangang pagkain, gatas, at gamot ayon sa payo ng doktor.

Ngunit sa gitna ng lahat, may isang bagay pang natuklasan si Maribel.

Habang nililinis niya ang maliit na bahay, nakita niya ang isang lumang kahon sa ilalim ng kama. Sa loob nito ay may mga resibo ng sangla, ilang sulat, at isang maliit na kuwaderno.

Nang buksan niya iyon, nakita niyang nakatala ang bawat perang inutang ni Liza upang may maipakain sa mga anak.

May mga araw na limampung piso lamang ang kanilang badyet.

May mga pagkakataong hindi na kumakain si Liza upang may maibigay na pagkain sa mga bata.

Sa huling pahina ay may nakasulat:

“Sana hindi malaman ni Ate Maribel ang hirap namin. Ayokong isipin niyang kulang ang lahat ng sakripisyo niya.”

Tuluyang napahagulgol si Maribel.

Mahigpit niyang niyakap ang kanyang kapatid.

“Liza, bakit mo kailangang sarilinin ang lahat? Magkapatid tayo. Hindi mo kailangang magtiis nang mag-isa.”

“Ate, natatakot lang akong maging pabigat sa iyo,” umiiyak na sagot ni Liza.

Mula noon, inayos ni Maribel ang pagpapadala ng pera upang direkta na itong matanggap ni Liza. Tinulungan din niya ang kapatid na makapagsimula ng maliit na tindahan ng mga pangunahing bilihin upang magkaroon ito ng sariling pagkakakitaan.

Samantala, kinailangang harapin ni Rogelio ang kanyang ginawa. Pumayag siyang humingi ng propesyonal na tulong para sa kanyang pagsusugal at gumawa ng malinaw na kasunduan upang unti-unting mabayaran ang perang kanyang kinuha.

Hindi agad nawala ang galit at sakit na naramdaman ni Maribel, ngunit pinili niyang unahin ang kapakanan ng mga bata.

Isang gabi, habang naghahapunan silang magkakasama, lumapit si Sofia at mahigpit na niyakap ang kanyang tiyahin.

“Tita Maribel, salamat po sa gatas at pagkain. Sana po huwag na kayong umalis.”

Napaluha si Maribel habang hinahaplos ang buhok ng bata.

“Anak, kahit saan man ako magpunta, hindi ko kayo pababayaan.”

Sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, nakaupo si Maribel sa isang hapag na puno ng simpleng pagkain, kasama ang kanyang kapatid at dalawang pamangkin.

Hindi marangya ang kanilang hapunan, ngunit sapat upang mabusog ang lahat.

At habang pinagmamasdan niya ang mga batang masayang kumakain, napagtanto niyang hindi lamang pera ang kailangan ng kanyang pamilya. Kailangan din nila ng bukas na komunikasyon, katapatan, at pagmamahalang hindi natatapos sa pagpapadala ng remittance.

Kayo, kung kayo ang nasa kalagayan ni Maribel, mapapatawad ba ninyo ang kapatid na nagwaldas ng perang pinaghirapan ninyo sa ibang bansa, lalo na kung para iyon sa pagkain at gamot ng mga bata?

I-comment ang inyong sagot sa COMMENT SECTION, at paki-LIKE ang story kung nagustuhan ninyo! ❤️