EPISODE 2 — ANG LIHIM NA ITINAGO NG ISANG LOLA
Nanginginig ang mga kamay ni Aling Adela nang makita ang kaniyang apong si Karen na inilalagay sa stretcher, habang isang responder naman ang maingat na nag-aalaga sa bagong silang na sanggol. Sa kabila ng kaniyang panghihina, pilit siyang bumangon upang lapitan ang dalawa.
“Anak… ligtas ba sila?” umiiyak niyang tanong.
Agad siyang pinakalma ng mga medical responder at ipinaliwanag na kailangan silang dalhin sa ospital upang masuri ang epekto ng nalanghap na usok.
Kinabukasan, mabilis na kumalat sa buong barangay ang balitang may natagpuang dalaga at sanggol sa loob ng bahay ni Aling Adela.
Ngunit mas naging palaisipan sa mga residente kung bakit lihim na naninirahan doon si Karen.
Labingwalong taong gulang pa lamang ang dalaga nang bigla siyang umalis sa kanilang tahanan matapos ang isang matinding pagtatalo sa kaniyang inang si Belen.
Noong panahong iyon, nalaman ni Belen na nagdadalang-tao ang anak. Dahil sa pagkadismaya at takot sa magiging sasabihin ng mga tao, nasaktan niya si Karen sa pamamagitan ng mga salitang hindi na niya mababawi.
“Kung hindi mo kayang panagutan ang ginawa mo, huwag kang umasa na ako ang sasalo sa lahat!”
Dahil sa matinding sama ng loob, umalis si Karen dala ang ilang damit at maliit na ipon.
Hindi alam ni Belen na nagtungo ang anak sa kaniyang lolang si Aling Adela. Ngunit sa halip na agad ipaalam ang kinaroroonan ng apo, pinili ng matanda na bigyan muna ito ng panahon upang maghilom ang kaniyang sugatang damdamin.
Sa loob ng maraming buwan, lihim na tinulungan ni Aling Adela ang apo. Nagluto siya ng pagkain, sinamahan ito sa mga prenatal checkup, at ginamit ang kaniyang maliit na pensiyon upang makabili ng mga kailangan ng magiging apo sa tuhod.
Tatlong araw bago ang sunog, nanganak si Karen sa isang pampublikong ospital.
Nang makauwi sila, inihanda ni Aling Adela ang maliit na silid sa likod ng bahay upang makapagpahinga ang mag-ina.
Ngunit nang sumiklab ang apoy sa kusina, mabilis na kumalat ang makapal na usok sa pasilyo.
Sa matinding takot, pumasok si Karen sa malaking aparador kasama ang kaniyang sanggol. Isinara niya ito upang makaiwas sa usok habang naghihintay ng tulong.
Samantala, nagtangkang humingi ng saklolo si Aling Adela ngunit nawalan ng lakas bago niya maipaliwanag na may mga tao pang naiwan.
Nang makarating si Belen sa ospital matapos makatanggap ng tawag, halos hindi siya makapagsalita nang makita ang kaniyang anak na nakahiga sa kama.
“Karen… anak…”
Dahan-dahang lumingon ang dalaga.
“Ma, patawad po. Hindi ko po sinasadyang magtago nang ganito katagal.”
Lumapit si Belen at mahigpit na hinawakan ang kamay ng anak.
“Hindi, anak. Ako ang dapat humingi ng tawad. Dahil sa galit ko, nakalimutan kong kailangan mo pa rin ako bilang nanay.”
Tahimik na napaluha si Karen habang inilalapit sa ina ang maliit na sanggol.
“Ma, ito po si Nathan. Apo ninyo.”
Nanginginig na hinaplos ni Belen ang pisngi ng bata.
Sa pagkakataong iyon, lumapit si Aling Adela at niyakap silang dalawa.
Makalipas ang ilang linggo, unti-unting nakabangon ang kanilang pamilya. Tinulungan ni Belen ang anak sa pag-aalaga kay Nathan habang pansamantalang nanuluyan sa kanilang bahay si Aling Adela habang ipinagagawa ang nasunog nitong tahanan.
Samantala, patuloy na nagsilbi si Jerome bilang volunteer firefighter. Minsan ay dinalaw siya ng mag-iina upang personal na magpasalamat.
“Kuya Jerome, kung hindi ninyo narinig ang katok ko, hindi ko alam kung ano ang nangyari sa amin,” mahinang sabi ni Karen.
Ngumiti lamang si Jerome habang nakatingin sa sanggol na mahimbing na natutulog sa bisig ng kaniyang lola.
Ngunit ang higit na tumatak sa kaniya ay ang sinabi ni Aling Adela bago sila umalis.
“Anak, hindi lang dalawang buhay ang nailigtas ninyo sa sunog na iyon. Binigyan din ninyo ng pagkakataong mabuo muli ang pamilya namin.”
At habang pinagmamasdan ni Jerome ang mag-iinang magkakasamang naglalakad pauwi, tahimik niyang naalala ang tatlong mahihinang katok na muntik nang matabunan ng ingay ng nagdaang sunog.
Isang munting tunog na naging simula ng panibagong buhay para sa isang pamilyang muntik nang tuluyang magkawatak-watak.
