EPISODE 1: ANG MGA KAHONG DUMATING SA GABI
Tahimik ang gabi sa maliit na inuupahang bahay ni Trina sa dulo ng isang makitid na eskinita. Katatapos lang ng ulan, at ang ilaw ng poste sa labas ay mahina at kumikislap. Mag-isa lamang siyang nakatira roon mula nang lumipat siya sa lungsod para magtrabaho sa isang online shop bilang layout artist. Sanay na siya sa katahimikan, pero sa gabing iyon, may kakaibang kaba siyang naramdaman nang marinig ang sunod-sunod na katok sa pinto.
Pagbukas niya ng pinto, wala siyang nadatnang tao.
Sa halip, may dalawang kahon na nakapatong sa semento sa tapat ng bahay niya. Basang-basa ang karton, at sa ibabang bahagi nito ay may tumutulong pulang likido na unti-unting umaagos sa kanal. Biglang nanlamig ang buong katawan ni Trina. Napaatras siya at napahawak sa bibig. Sa unang tingin, iisa lang ang pumasok sa isip niya—dugo.
“Diyos ko…” mahinang bulong niya habang nanginginig ang kamay.
Dahil sa takot, hindi niya agad nagawang lapitan ang mga kahon. Sa halip, napatingin siya sa paligid. Madilim ang eskinita. Ang ilang kapitbahay ay sumisilip na sa bintana. May batang nagtangkang lumabas, pero agad hinila paloob ng ina nito. Sa isip ni Trina, bumalik ang sunod-sunod na kakaibang pangyayari nitong mga nakaraang linggo—mga anonymous na mensahe, hindi kilalang numero na paulit-ulit tumatawag, at pakiramdam niyang may sumusunod sa kanya pauwi.
Ilang beses na niyang sinabi sa sarili na baka imahinasyon lang iyon. Pero ngayon, habang nakikita ang mga kahong tila may dugong tumatagas, tuluyan nang bumigat ang hinala niya.
May stalker na nga siguro siya.
Mabilis niyang kinuha ang cellphone at tumawag sa pulis. Habang hinihintay ang pagdating nila, hindi niya mapigilang umiyak. Nakasandal siya sa dingding, nanginginig, at paulit-ulit na iniisip kung sino ang may kayang gumawa nito. May nakaalitan ba siya? May dating nanliligaw bang hindi naka-move on? O may taong tahimik lang na nagmamasid sa kanya?
Pagdating ng dalawang pulis, agad nilang sinilip ang mga kahon. Pinapalayo nila si Trina at ang mga usisero. Isa sa mga pulis ang nagsabing, “Ma’am, kalmado lang po. Titingnan natin kung ano talaga ito.”
Ngunit sa gabing iyon, para kay Trina, hindi na simpleng kahon ang nasa harap niya.
Pakiramdam niya, iyon na ang simula ng isang bangungot.
EPISODE 2: ANG TAKOT NA LALONG LUMALALIM
Dumating ang mga pulis na sina Patrolman Reyes at Patrolman Salonga na may dalang flashlight at gloves. Maingat nilang nilapitan ang dalawang kahon habang si Trina ay nananatiling nakatayo sa may pintuan, yakap ang sariling katawan, at halatang hindi pa rin makapaniwala sa nangyayari. Ang mga kapitbahay sa bintana ay lalo pang nagsiksikan, sabik na makita kung ano ang laman ng misteryosong padala.
Binuksan ng mga pulis ang unang kahon.
Napasinghap ang ilan.
Ngunit hindi dugo ang laman nito.
Sa loob ay mga piraso ng hilaw na karne, yelo na tunaw na, at ilang bote ng pulang sarsa na nabasag kaya nagmistulang duguan ang buong kahon. Sa ikalawang kahon naman ay mga lumang basahan, punit na plastik, at isang maliit na stuffed toy na basang-basa sa pulang likido. Sa unang tingin ay mukhang masama pa rin ang mensahe ng nagpadala. Hindi man totoong dugo, malinaw na gusto nitong takutin ang makatatanggap.
“May nananakot sa inyo, Ma’am,” sabi ni Patrolman Reyes habang sinisiyasat ang kahon. “May idea po ba kayo kung sino?”
Doon tuluyang napaiyak si Trina. Ikinuwento niya ang mga tawag, mga mensaheng walang pangalan, at ang pakiramdam niyang sinusundan siya nitong mga nakaraang araw. Maging ang dati niyang kasintahang si Dennis ay nabanggit niya, dahil ito lang ang taong alam niyang hirap tanggapin ang paghihiwalay nila dalawang buwan na ang nakakaraan.
“Makulit po siya noon. Ayaw niya pong pumayag na tapos na kami,” sabi ni Trina. “Pero hindi ko akalaing aabot sa ganito.”
Tumango ang mga pulis. Malakas nga ang kutob nila na may kinalaman ang dating nobyo. Lalo nang sabihin ng isang kapitbahay na ilang gabi na raw may lalaking nakatayo sa kanto at tila nagmamasid sa bahay ni Trina.
Dahil doon, dinala si Trina sa presinto upang gumawa ng pormal na blotter. Habang nasa desk siya at nagsusulat ng salaysay, hindi niya mapigilang manginig. Lahat ng simpleng takot niya noon ay tila nagkaroon ng hugis. Hindi na iyon basta kaba lang. Isa na itong kaso na maaaring lumala anumang oras.
Ngunit habang abala ang lahat sa paghinala kay Dennis, may isang detalyeng napansin si Patrolman Salonga sa gilid ng kahon—isang resibo mula sa maliit na grocery sa kabilang barangay.
At ang pangalang nakasulat sa delivery note ay hindi kay Dennis.
Kundi sa isang taong lalong nagpabigat sa gabi ni Trina.
EPISODE 3: ANG PANGALANG HINDI NIYA INAASAHAN
Habang pinapahupa ni Trina ang pag-iyak sa presinto, tahimik na inilapag ni Patrolman Salonga ang nakuha niyang resibo sa mesa. Nakadikit iyon sa basang karton ng kahon at bahagyang natakpan ng pulang likido, ngunit malinaw pa rin ang ilang detalye—oras ng pagbili, pangalan ng tindahan, at isang sulat-kamay na pangalan sa order slip.
“Ma’am Trina,” maingat na sabi ng pulis, “kilala n’yo po ba ang pangalang ito?”
Inangat ni Trina ang namumugtong mga mata. Nang mabasa niya ang pangalan, para siyang binuhusan ng malamig na tubig.
Liza.
Nanlaki ang mga mata niya. “Hindi po puwede…” mahina niyang sabi.
Si Liza ay hindi dating kasintahan, hindi stalker, at lalong hindi estrangherong may lihim na galit sa kanya. Siya ang pinsan niyang halos itinuring na kapatid mula pagkabata. Magkasama silang lumaki sa probinsya, sabay pang nangarap makapagtrabaho sa lungsod, at minsan nang tumulong si Trina rito noong mawalan ito ng matitirhan. Kahit nitong mga nakaraang buwan ay medyo lumayo ang loob nito, hindi sumagi sa isip ni Trina na maaari siyang idamay sa ganitong klaseng pananakot.
“Sigurado po ba kayo?” nanginginig niyang tanong.
“Hindi pa po ito sapat na ebidensya,” sagot ni Patrolman Reyes. “Pero lead po ito. Kailangan nating imbestigahan.”
Mas lalo pang naguluhan si Trina. Unti-unti niyang binalikan sa isip ang mga nakaraang linggo. Naalala niya ang huling pag-uusap nila ni Liza—may halong tampo, selos, at malamig na pakikitungo. Noon ay hindi niya pinansin dahil akala niya’y simpleng sama lang ng loob. Napansin din niyang ilang beses siyang tinatanong ni Liza kung sino ang madalas naghahatid sa kanya pauwi at kung seryoso ba raw ang boss niyang si Calvin sa pagtulong sa kanya sa trabaho.
Doon unti-unting nagdugtong ang mga piraso.
Pareho pala silang nag-a-apply noon sa iisang posisyon sa online shop, ngunit si Trina ang napili. Si Calvin, ang team lead, ay madalas ding pumupuri sa trabaho ni Trina. Hindi niya iyon binigyan ng malisya, pero baka iba ang dating kay Liza. Baka akala nito’y inagawan siya. Baka ang tampong matagal na nitong kinikimkim ay lumaki nang lumaki hanggang sa naging galit.
“Hindi ko po maintindihan,” umiiyak na sabi ni Trina. “Kung may sama siya ng loob, bakit hindi niya sinabi? Bakit kailangan pa niya akong takutin nang ganito?”
Walang sumagot agad ang mga pulis.
Dahil sa mga ganitong kaso, madalas hindi ang kinatatakutang estranghero ang tunay na salarin.
Minsan, ang pinakamasakit na pananakot ay nanggagaling sa taong pinagkatiwalaan mo.
EPISODE 4: ANG TUNAY NA MAY SALA
Kinabukasan, agad pinuntahan ng mga pulis ang grocery na nasa resibo. Sa CCTV footage, malinaw na may isang babaeng bumili ng murang karne, pulang sarsa, lumang laruan, at mga kahon ilang oras bago iniwan ang mga ito sa bahay ni Trina. Naka-face mask man ito, ngunit nang i-zoom ang kuha sa cashier area, nakuha ang malinaw na side profile.
Si Liza nga.
Nang ipakita iyon kay Trina, napaupo siya at tuluyang napaluha. Hindi dahil sa takot lamang, kundi dahil sa sakit ng katotohanang unti-unti nang naglalantad sa sarili. Ang pinsan niyang minsang kasama niyang mangarap ang siya palang lihim na lumilikha ng bangungot sa buhay niya.
Agad ipinatawag si Liza sa barangay hall sa tulong ng mga pulis. Sa una, todo tanggi ito. Galit pa ang tono niya at sinabing pinagbibintangan lang siya. Ngunit nang ilatag ang CCTV, ang resibo, at pati isang rider na nakapagturong siya ang nag-book ng delivery, unti-unting nawala ang tapang sa mukha niya.
Sa huli, napaiyak si Liza.
“Ako po ang gumawa,” nanginginig niyang pag-amin. “Pero hindi ko po siya gustong saktan. Gusto ko lang siyang takutin.”
Natahimik ang silid.
“Bakit?” tanong ni Trina, halos pabulong. “Ano bang ginawa ko sa’yo?”
Doon tuluyang bumuhos ang luha ni Liza. “Lahat na lang kasi nasa’yo. Ikaw ang napili sa trabaho. Ikaw ang pinupuri. Ikaw ang tinutulungan. Samantalang ako, kahit anong pilit ko, ako pa rin ‘yong naiiwan.” Napahagulgol siya. “Nainis ako. Nagselos ako. At habang tumatagal, pakiramdam ko, kahit ikaw pamilya kita, hindi mo nakikita kung gaano ako nasasaktan.”
Mas lalong nadurog si Trina sa narinig. Hindi dahil tama ang ginawa ni Liza—kundi dahil ang lahat pala ng pananakot ay nagsimula sa selos na hindi nasabi at sugat na pinabayaan nilang lumalim.
Hindi makapagsalita si Trina sa unang sandali. Tinitigan niya lang ang pinsang umiiyak sa harap niya, at sa isip niya, ito ba ang parehong batang kasabay niyang tumakbo noon sa bukid at nangakong hindi sila mag-iiwanan?
Sa isang iglap, ang akala niyang stalker na nakaabang sa dilim ay nagkaroon ng mukha.
At iyon ang mukhang dati niyang tinatawag na pamilya.
EPISODE 5: ANG SUGAT NA HINDI NAKIKITA
Matapos ang pag-amin ni Liza, hindi na napigilan ni Trina ang sariling umiyak. Ngunit ang mga luha niya ay hindi lamang para sa takot na dinanas niya, kundi para sa relasyong parang tuluyang nadurog sa harap ng mga pulis. Hindi niya inakalang ang mga kahong tumutulong ng pulang likido, ang mga tawag sa gabi, at ang matinding pangamba na ilang linggo niyang pasan ay manggagaling sa isang taong minsan niyang pinagsaluhan ng tinapay, lihim, at pangarap.
Naisampa ang reklamo at pinagpaliwanag si Liza sa harap ng barangay at pulisya. Hindi siya agad ikinulong dahil unang beses at wala naman siyang direktang sinaktan, ngunit malinaw na may pananagutan siya sa pananakot at harassment. Sa gitna ng proseso, tahimik lang si Trina. Wala na siyang lakas para makipagsigawan. Sa puso niya, parang may namatay—ang tiwala.
Bago matapos ang usapan, lumapit si Liza sa kanya habang umiiyak. “Patawarin mo ako,” sabi nito. “Hindi ko na napigilan ang galit ko. Habang tumatagal, akala ko kalaban kita. Hindi ko nakita na sarili ko palang sugat ang nagpapagalaw sa akin.”
Hindi agad sumagot si Trina. Matagal siyang nakatingin sa pinsan, saka marahang nagsalita. “Mas masakit pala talaga ang takot kapag galing sa taong minahal mo.” Tumulo ang luha niya. “Hindi ko alam kung kailan kita mapapatawad. Pero sana, sa ginawa mong ito, matutunan mong hindi dahilan ang inggit para sirain ang kapayapaan ng iba.”
Makalipas ang mga araw, unti-unting humupa ang usapan sa kanilang lugar. Wala nang mga kahon. Wala nang tawag sa gabi. Ngunit matagal bago muling nakatulog nang maayos si Trina. Sa bawat tunog sa labas ng pinto, nagigising siya. Sa bawat katok, bumabalik ang kaba. Gayunman, natutunan niyang humarap muli sa takot, hindi sa pamamagitan ng pag-iisa, kundi sa paghingi ng tulong at pagsasabi ng totoo.
At sa pagdaan ng panahon, napagtanto niyang hindi lahat ng umaatake sa atin ay estranghero. Minsan, sila rin ang mga taong sugatan, napabayaan, at piniling hayaan ang inggit na maging lason sa puso.
MORAL LESSON: Huwag hayaang manaig ang selos, inggit, at sama ng loob sa puso, dahil kapag pinabayaan itong lumaki, kaya nitong sirain hindi lamang ang tiwala kundi pati ang mga taong minsan nating minahal. At para sa mga biktima ng pananakot, huwag manahimik—ang paghingi ng tulong ay hindi kahinaan kundi tapang.
Kung naantig ka sa kwentong ito, LIKE, SHARE, AT MAG COMMENT SA comment section ng ating Facebook page post.
