EPISODE 2: ANG BABAENG HINDI INAASAHANG TATAWAGIN SA ALTAR
Maagang dumating si Aling Nena sa simbahan nang araw ng kasal. Sa edad na animnapu’t walong taon, mabagal na ang kanyang paglakad at madalas nang sumasakit ang kanyang mga tuhod. Ngunit hindi iyon naging dahilan upang hindi niya personal na linisin ang mahabang pasilyong dadaanan ni Adrian at ng kanyang mapapangasawang si Isabelle.
Habang abala ang mga florist at wedding staff sa pag-aayos, tahimik na nagpupunas ng mga upuan ang matanda. Nakasuot lamang siya ng kupas na asul na uniporme at lumang sapatos na ilang beses na niyang ipinagawa.
Napansin siya ni Camille habang naghahanda sa harap ng altar.
“Lola, kayo po ba ang tagalinis dito?”
“Oo, anak. Pasensya na kung medyo mabagal ako. Gusto ko lang siguraduhing malinis ang simbahan bago magsimula ang kasal.”
Ngumiti si Camille.
“Lola, kilala ninyo po ba ang groom?”
Bahagyang namuo ang luha sa mga mata ni Nena.
“Ako ang nagpalaki sa batang iyan. Hindi ko man siya tunay na anak, parang sariling dugo ko na rin siya.”
Biglang natigilan ang wedding coordinator.
Doon niya naunawaan kung para kanino ang bakanteng upuan.
Makalipas ang ilang minuto, nagsimula ang seremonya. Puno ng mga bisitang nakasuot ng magagarang damit ang simbahan. Naroon ang mga kilalang negosyante, arkitekto, at mga kamag-anak ng pamilya ni Isabelle.
Samantala, si Nena ay tahimik na nakatayo sa likod ng isang malaking haligi malapit sa pintuan. Hawak niya ang isang maliit na panyo habang pinagmamasdan si Adrian na nakatayo sa harap ng altar.
Ngunit bago magsimula ang bridal procession, biglang lumapit si Adrian sa mikropono.
“Father, maaari po ba akong humingi ng isang minuto?”
Nagtakang nagkatinginan ang mga bisita.
Huminga nang malalim ang binata bago nagsalita.
“Bago po ako ikasal, may isang taong gusto kong ipakilala sa inyong lahat. Isang babae na hindi kailanman nagsuot ng mamahaling damit, pero ibinigay sa akin ang lahat ng mayroon siya.”
Unti-unting nanginig ang kanyang tinig.
“Noong bata ako, wala akong sariling kama. Wala akong maayos na sapatos. Minsan, wala kaming makain. Pero may isang babaeng piniling magutom upang may maibaon ako sa eskuwelahan.”
Nagsimulang mamasa ang mga mata ng mga bisita.
“Ang babaeng iyon ay hindi ko kadugo. Hindi niya obligasyong palakihin ako. Pero minahal niya ako nang higit pa sa sarili niya.”
Pagkatapos, tumingin si Adrian sa pinakalikod ng simbahan.
“Nay Nena, puwede po ba kayong lumapit dito?”
Biglang napahawak sa dibdib ang matanda.
“Ako?” mahina niyang tanong habang napapatingin sa paligid.
Lumapit si Camille at marahang inalalayan siya.
“Opo, Lola. Kayo po ang hinihintay niya.”
Habang naglalakad si Nena sa gitnang pasilyo, isa-isang tumayo ang mga bisita. Hindi napigilan ng matanda ang kanyang pagluha nang makita si Adrian na lumalapit upang salubungin siya.
“Nay, ilang taon po kayong naglinis ng sahig na ito para may maipakain sa akin. Ngayon, gusto kong kayo naman ang lumakad dito bilang pinakamahalagang bisita ko.”
Mahigpit niyang niyakap ang matanda.
Pagkatapos ay dinala niya ito sa bakanteng upuan sa pinakaharap.
Dahan-dahang binuksan ni Adrian ang maliit na kahong nakapatong doon. Sa loob ay isang bagong pares ng komportableng sapatos at isang simpleng kuwintas na may maliit na palawit.
Ngunit ang pinakanagpaiyak kay Nena ay ang nakaukit sa likod ng palawit.
“PARA SA NANAY NA PUMILI SA AKIN KAHIT HINDI NIYA AKO KADUGO.”
“Nay, hindi na po kayo kailangang tumayo sa likod. Dito po ang lugar ninyo, katabi ng pamilya ko.”
Tuluyang napahagulgol si Nena habang hinahawakan ang mukha ni Adrian.
“Anak, hindi ko naman kailangan ng mga regalo. Ang makita kang masaya, sapat na sa akin.”
Ngumiti ang binata habang pinupunasan ang luha ng matanda.
“Alam ko po, Nay. Pero ngayong araw, gusto kong maramdaman ninyong kayo naman ang inaalagaan.”
Maya-maya, nagsimula ang pagtugtog para sa pagpasok ng nobya. Lumitaw si Isabelle sa pintuan ng simbahan, nakasuot ng napakagandang puting wedding gown.
Bago siya lumakad patungo sa altar, lumapit muna siya kay Nena at hinalikan ang kamay nito.
“Salamat po, Nay, dahil pinalaki ninyo ang lalaking mapapangasawa ko ngayon.”
Mahigpit siyang niyakap ng matanda.
Sa buong seremonya, hindi nawala ang ngiti sa mukha ni Nena. Sa unang pagkakataon matapos ang napakaraming taon ng pagtatrabaho sa simbahang iyon, hindi siya naroon upang maglinis ng sahig o mag-ayos ng mga upuan.
Naroon siya bilang isang ina.
At nang matapos ang kasal, sa halip na agad lumapit sa mga kilalang bisita, unang nilapitan ng bagong kasal si Nena upang magpakuha ng kanilang unang family portrait.
Sa gitna ng larawan ay nakaupo ang matandang babaeng nakasuot ng simpleng asul na damit, habang magkabilang nakayakap sa kanya sina Adrian at Isabelle.
Sa ilalim ng larawang iyon, isang pangungusap lamang ang ipinasulat ni Adrian nang ipagawa niya ito sa malaking kuwadro:
“ANG UNANG UPUAN SA AMING KASAL AY PARA SA BABAENG NAGBIGAY SA AKIN NG PAGKAKATAONG MAGKAROON NG PAMILYA.”
