Ang sakit ng linyang ’to kasi sobrang totoo siya sa maraming tao—lalo na sa mga sanay magpigil, sanay mag-isa, sanay maging “strong.” Yung tipong matagal ka nang lumalaban nang tahimik, tapos isang beses ka lang humingi ng tulong, biglang may label: “ang drama.” Parang kasalanan pa na napagod ka. Parang bawal kang maging tao.
Realtalk: hindi lahat ng tao marunong makaintindi ng tulong request.
Minsan, ang nakikita nila ay “attention.” Minsan, ang naririnig nila ay “reklamo.” Minsan, dahil hindi sila emotionally trained, ang default nila ay i-minimize: “Edi wag mo isipin.” “Ang OA mo.” “Ang dami mo namang arte.”
At kapag ikaw yung humihingi, ang ending: ikaw pa yung magdadalawang-isip kung valid ba yung nararamdaman mo. Mamaya, i-gaslight mo na sarili mo: “Baka nga drama lang ako.” Tapos babalik ka na naman sa coping mode: mananahimik ka, titiisin mo, mag-iisa ka. Hanggang sa sumabog ka—at pag sumabog ka, sasabihin nila: “Ayan na, drama.”
Ang cruel no’n. Kasi hindi ka naman humihingi para mag-ingay. Humihingi ka para hindi ka maubos.
Bakit nila napagkakamalang drama ang paghingi ng tulong?
1) Kasi comfortable sila sa version mo na “kaya mo.”
Kapag lagi kang maaasahan, nagiging expectation. Nagiging baseline. Kaya kapag bigla kang nangailangan, nababasag yung image nila. At imbes na i-process nila na “tao ka rin,” mas madaling sabihin na “drama.”
2) Kasi hindi sila marunong humawak ng bigat.
May mga taong allergic sa vulnerability. Pag may lalim, umiiwas. Pag may lungkot, ginagawang joke. Pag may problema, minamadali: “Move on na.” Hindi dahil wala silang puso—minsan takot lang sila. Takot sila sa discomfort, kaya dini-dismiss nila.
3) Kasi may ego silang kailangang protektahan.
Kapag umamin kang hirap ka, minsan parang silent request yun: “Please show up.” At yung iba, guilty sila kasi wala sila. So instead of stepping up, babaligtarin ka nila: “Ikaw ang drama.” Para hindi sila ang mukhang kulang.
4) Kasi may culture tayo ng “tiis lang.”
Sa maraming bahay, tinuruan tayong maging matatag by swallowing pain. Kaya kapag may taong honest about struggle, parang “weak” sa paningin ng iba. Pero realtalk: ang paghingi ng tulong, hindi kahinaan—courage yan.
The next generation needs this message
Para sa next generation na lumalaki sa mundo ng fast opinions, comment sections, at meme culture—kailangan nilang matutunan na may difference ang:
- Drama: performance na ang goal ay reaction, control, o attention.
- Help-seeking: honest communication na ang goal ay support, clarity, o safety.
Hindi porket umiiyak ang tao, drama na.
Hindi porket nag-share ng struggle, nagpapapansin na.
Minsan, yun na yung last attempt nila to stay afloat.
Kaya kung ikaw yung nakakabasa nito at may taong lumalapit sa’yo—bago mo sabihing “drama,” tanungin mo muna:
“Are they asking for attention… or are they asking for help?”
Kung ikaw yung humihingi ng tulong, ito ang realtalk:
Hindi lahat ng tao ang tamang hingan.
At masakit tanggapin ’yan, lalo na kung akala mo safe sila. Pero ang reality: may mga tao talagang limited. Hindi sila marunong mag-hold ng vulnerable moments. So imbes na ipilit mo yung sarili mo sa maling tao, mas mabuting maghanap ng tamang tao.
At may isa pang totoo: minsan kailangan mong linawin kung anong klaseng tulong ang gusto mo. Hindi dahil mali ka, kundi dahil madaming tao ang hindi marunong mag-respond.
Try this approach:
- “Hindi ko kailangan ng advice ngayon. Kailangan ko lang ng kausap.”
- “Pwede mo ba akong pakinggan ng 10 minutes?”
- “Gusto ko lang i-vent. Okay lang ba?”
- “Kailangan ko ng help sa ganito—kaya mo ba akong tulungan?”
Minsan, ang label na “drama” nanggagaling sa confusion. But if after you clarify, dismissive pa rin sila? That’s a character reveal.
Signs na hindi sila safe kausapin
- Pinapahiya ka kapag vulnerable ka.
- Ginagawa nilang joke yung pain mo.
- Laging “ikaw yung mali” kahit nag-share ka lang.
- Laging minamadali ang healing mo.
- Laging tungkol sa kanila ang ending (“Ako nga…”).
Realtalk: kung ganyan sila, stop handing them your soft parts.
Hindi lahat ng tao deserve ang access sa sugat mo.
Pero paano kung “drama” ka talaga minsan?
Honest din tayo—lahat tayo may moments na messy. Pero ang malaking difference: drama seeks control; help-seeking seeks connection.
So self-check lang:
- Humihingi ba ako ng tulong, o humihingi ako ng validation na tama ako?
- Gusto ko ba talagang ayusin, o gusto ko lang may kakampi?
- Ready ba akong makinig kahit hindi convenient yung sagot?
Hindi ito para sisihin ka—para lang mas malinaw ka sa sarili mo. Kasi kapag malinaw ka, mas madali mong ma-filter ang tamang tao at tamang response.
The most important reminder
Ang tulong request ay hindi dapat parusahan.
Kung may taong tinatawag kang drama dahil humingi ka ng tulong, tandaan mo: hindi ibig sabihin nun na mali ang nararamdaman mo. Ibig sabihin lang, mali yung taong pinuntahan mo para sa ganung klase ng bagay.
At kung ikaw yung tao na madaling mag-label ng “drama,” realtalk: baka kailangan mo ring matutunan yung empathy. Kasi balang araw, ikaw rin ang mapapagod. Ikaw rin ang mangangailangan. And you would want someone to take you seriously.
Kung naka-relate ka rito, i-share mo itong blog post sa friends at family mo—lalo na sa mga taong hirap humingi ng tulong dahil takot matawag na “drama.” Baka ito na yung paalala na kailangan nila ngayon: valid sila, at may mga taong handang makinig.
