EPISODE 2 — ANG MASAKIT NA DAHILAN KUNG BAKIT IBINENTA ANG KANILANG TAHANAN
Hindi mapakali si Roberto habang nakasakay sa tricycle patungo sa isang maliit na inuupahang bahay sa kabilang barangay. Paulit-ulit na bumabalik sa kanyang isip ang mga salitang sinabi ni Aling Nena tungkol sa kanyang anak.
Ayon sa matandang kapitbahay, walong buwan na ang nakalilipas nang maaksidente si Nico habang pauwi mula sa paaralan. Nabangga ito ng isang sasakyan habang tumatawid at nagtamo ng malubhang pinsala sa kanyang kanang binti at balakang.
Kinailangan nitong sumailalim sa ilang operasyon at mahabang rehabilitasyon upang magkaroon ng pagkakataong makalakad muli nang maayos.
Dahil sa lumalaking gastusin sa ospital, naubos ang naipong pera ng mag-asawa. Nang hindi na sapat ang kanilang pondo, napilitan si Lorna na ibenta ang bahay upang mabayaran ang mga operasyon at pagpapatuloy ng gamutan ng kanilang anak.
Ngunit ang higit na nagpapabigat sa dibdib ni Roberto ay ang katotohanang walang sinabi sa kanya ang kanyang asawa.
Sa kanilang mga video call, palaging nakangiti si Lorna. Kapag tinatanong niya kung kumusta ang mga bata, palagi nitong sinasabing maayos silang lahat. Hindi rin niya napansin na bihira nang sumama si Nico sa kanilang mga tawagan.
Nang makarating siya sa maliit na inuupahang bahay, nakita niya si Lorna sa labas habang nagsasampay ng ilang damit.
Payat na ito, halatang pagod, at may mga uban nang lumilitaw sa kanyang buhok.
“Lorna…”
Biglang napalingon ang babae.
Nabitiwan nito ang hawak na damit nang makita ang asawang sampung taon niyang hinintay.
“Roberto? Bakit… bakit hindi mo sinabi na uuwi ka?”
Sa halip na agad yumakap, nanginginig na nagtanong ang lalaki.
“Bakit mo itinago sa akin ang nangyari kay Nico? Bakit mo ibinenta ang bahay natin nang hindi ko alam?”
Biglang napahagulgol si Lorna.
“Pasensiya ka na. Alam kong mali ang ginawa ko. Pero noong sinabi ng doktor na kailangan nang operahan si Nico, wala na akong ibang maisip na paraan.”
Ipinaliwanag niyang sinubukan niyang mangutang sa mga kamag-anak at humingi ng tulong sa iba’t ibang ahensiya, ngunit hindi sapat ang kanilang nakalap.
Ayaw niyang sabihin ang lahat kay Roberto dahil alam niyang ilang buwan na lamang ay matatapos na ang kontrata nito. Natatakot siyang abandunahin nito ang trabaho at mawalan sila ng natitirang pagkakakitaan habang lumalaki ang mga bayarin.
“Akala ko kaya kong ayusin ang lahat bago ka makauwi,” umiiyak na sabi ni Lorna. “Ayokong bumalik ka rito na puro problema ang sasalubong sa iyo.”
Hindi napigilan ni Roberto ang pagluha.
“Lorna, hindi bahay ang dahilan kung bakit ako nagtatrabaho sa Dubai. Kayo ang dahilan. Kahit mawala ang lahat ng pera natin, basta buhay kayo at magkakasama tayo, sapat na iyon sa akin.”
Mahigpit na niyakap ng mag-asawa ang isa’t isa.
Ngunit nang marinig nila ang mahinang boses mula sa loob ng bahay, agad silang napalingon.
“Papa?”
Nakatayo sa may pintuan si Nico, nakahawak sa isang tungkod habang hirap na pinananatili ang kanyang balanse.
Hindi makapaniwala si Roberto sa kanyang nakikita.
Ang batang iniwan niyang mahilig tumakbo at maglaro ng basketball ay ngayon ay nahihirapang gumawa ng ilang hakbang.
Dahan-dahan siyang lumapit.
“Anak…”
“Papa, pasensiya na po. Dahil sa akin, nawala ang bahay natin.”
Tuluyang napaluhod si Roberto at mahigpit na niyakap ang kanyang anak.
“Huwag na huwag mong sasabihin iyan, Nico. Kahit isang daang bahay pa ang mawala, walang makakapantay sa buhay mo.”
Humagulgol ang binatilyo sa balikat ng kanyang ama.
Makalipas ang ilang sandali, lumabas si Andrea mula sa kusina. Nang makita ang ama, agad itong tumakbo at nakisali sa mahigpit na yakapan.
Sa unang pagkakataon matapos ang sampung taon, kumpleto na muli silang apat sa iisang tahanan.
Nang gabing iyon, habang nag-aayos ng kanyang maleta si Roberto, inilabas niya ang isang lumang susi na sampung taon niyang iningatan sa kanyang pitaka.
Susi iyon ng bahay na ipinagawa nila noong bagong kasal pa lamang sila ni Lorna.
Tahimik niya itong inilagay sa tabi ng isang lumang larawan nilang mag-anak.
Napansin iyon ni Nico.
“Papa, sayang po. Hindi na natin magagamit ang susi.”
Ngumiti si Roberto habang pinupunasan ang kanyang mga luha.
“Anak, hindi na mahalaga kung anong pinto ang mabubuksan ng susi na iyan.”
Pagkatapos ay hinawakan niya ang kamay ni Lorna.
“Ang mahalaga, nakauwi na si Papa.”
Makalipas ang ilang buwan, gamit ang natitira niyang ipon, nakapagbukas si Roberto ng maliit na electrical repair shop malapit sa kanilang inuupahang bahay. Samantala, unti-unting bumuti ang kalagayan ni Nico sa tulong ng patuloy na rehabilitasyon.
Isang hapon, habang nakaupo sila sa labas at nanonood kay Nico na nagsasanay maglakad nang walang tungkod, tahimik na sumandal si Lorna sa balikat ng kanyang asawa.
“Roberto, pangarap mo pa rin bang magkaroon tayo ng malaking bahay?”
Tumingin ang lalaki sa kanyang mga anak na masayang nagtatawanan sa bakuran.
“Oo, Lorna. Pero sa pagkakataong ito, hindi na ako aalis para lang maipagawa iyon.”
Hinawakan niya ang kamay ng asawa habang unti-unting lumulubog ang araw.
Sa loob ng maliit na bahay, nakasabit na ngayon ang lumang susi sa tabi ng kanilang bagong larawan bilang isang buong pamilya.
