EPISODE 1 – PULUBI SA GITNA NG ULAN
Bumuhos ang ulan sa maliit na eskinita ng Barangay San Lorenzo, parang ayaw nang tumigil. Nakatayo sa gilid si Maya, bitbit ang plastic na may laman sanwits at instant noodles galing tindahan. Papauwi na sana siya sa barung-barong nang may makita siyang lalaki, nakahandusay sa gitna ng kalsada.
Basang-basa, putik ang mukha, punit ang jacket. Napadaan ang ilang tao, naglabasan ang cellphone.
“Uy, content!” tawa ng isa. “Pulubi na naman na lasing!”
“Baka acting ’yan, prank,” sabat pa ng isa.
Pero nang lumapit si Maya, nakita niyang nanginginig ang lalaki, may pasa sa sentido. “Kuya?” maingat niyang tawag. “Okay lang po ba kayo?”
Walang sagot.
Mabilis, binuksan ni Maya ang payong at lumuhod sa tabi niya. Tinakpan niya ang katawan nito kahit siya mismo’y basang-basa na. “’Wag kayong matulog, kuya. Baka hypothermia ’yan,” bulong niya, naaalala ang nabasa sa health pamphlet ng health center.
Sa gilid, may nagsigawan. “Maya, ano ba! Baka madamay ka diyan. Mukhang adik.”
“Hindi siya basura!” balik-sigaw ni Maya, nanginginig sa galit. “Tao siya.”
Exeptional na kabaitan lang ba o kabaliwan? Hindi niya alam. Ang alam lang niya, ilang taon na siyang sanay sa tingin ng mga tao: Biyuda. Mahirap. Tanga. Simula nang ma-report na nalunod sa barko ang asawa niyang si Rico, wala nang tumulong sa kanya maliban sa maliit na sari-sari store na pinagtatrabahuhan niya.
Kaya siguro nang makita niya ang lalaking ito sa ulan, parang nakita niya ang sarili: iniiwasan, kinukuhanan ng video, pero walang gustong lumapit.
“Kuya, kaya n’yo bang tumayo?” tanong niya ulit. Pinilit niyang buhatin ang ulo nito sa kandungan niya.
Dumating ang barangay tanod, sinilip ang lalaki. “Wala ’tong ID,” sabi nito. “Mukhang wala naman nang buhay ’to sa lipunan. Dalhin na lang natin sa shelter mamaya, Maya. ’Wag mo nang problemahin.”
Pero nang bahagyang dumilat ang lalaki, tumama ang tingin nito sa kanya. Sandaling-sandali, may nagliwanag sa mata niya, para bang may kinikilala.
“Ma…” halos pabulong.
Natigilan si Maya. Ma?
Hindi niya alam kung sino ang tinatawag nito, pero sa loob-loob niya, may kakaibang kirot sa puso.
Sinigawan siya ng kapitbahay. “Maya, umuwi ka na! Mapapahamak ka pa.”
Pero mas hinigpitan lang niya ang hawak sa payong. “Hangga’t humihinga siya,” mahina niyang sabi, “hindi ko siya iiwan sa kalsada.”
Sa araw na iyon, akala ng lahat, isa lang siyang babaeng mahilig makialam sa buhay ng pulubi. Wala ni isa ang nakahulang ang lalaking buhat niya sa ulan… ang bubuo sa mundong matagal nang wasak sa puso niya.
EPISODE 2 – ANG LALAKING WALANG NAKARAAN
Dinala ni Maya ang lalaki sa maliit niyang bahay kahit mariing tumutol ang kapitbahay. “Maya, nag-iisa ka na nga, magpapapasok ka pa ng hindi kilala? Paano kung kriminal?”
“Kung pababayaan ko siya ro’n, baka hindi na siya magising,” sagot niya. “Mas kaya ko na ’to kesa manahimik.”
Nilinis niya ang sugat nito, nilabhan ang damit, pinahigaan sa lumang kutson. Pagmulat ng lalaki kinabukasan, sumalubong sa kanya ang kisame na may tagpi-tagping karton at amoy ng bagong sinaing.
“Nasaan ako?” paos na tanong nito.
“Sa barung-barong ni Maya,” sagot niya, nag-aabot ng lugaw. “Ako ’yon. Ikaw naman, sino ka?”
Tahimik ang lalaki. Tumingin sa kamay, sa sugat, sa paligid. Parang ngayon lang niya nakikita ang mundo.
“Hindi ko alam,” mahinang sagot. “Wala akong maalala.”
Nalaglag ang kaldero sa kamay ni Maya. “As in… wala? Kahit pangalan mo?”
Umiling ito. “May sumasakit lang dito.” Tinuturo niya ang sentido. “Pagpinipilit ko, parang may nalulunod sa loob ng utak ko.”
Naalala ni Maya ang araw na tumanggap siya ng balita tungkol kay Rico: Nakita ang ID sa dagat. Walang bangkay. Hanggang ngayon, hindi niya kayang magpa-cremate ng kahit anong abo dahil wala naman silang natanggap.
“Kung gusto mo, tatawag ako ng pulis,” alok niya. “Baka may naghahanap sa’yo.”
Pero bigla itong natakot, hinawakan ang kamay niya. “Huwag muna,” pakiusap niya. “Pakiramdam ko… may mga taong hindi dapat makakita sa akin. Hindi ko alam kung bakit, pero takot ako.”
May kakaibang kilabot sa tono nito, pero sa mata, purong pakiusap.
“Okay,” sagot ni Maya. “Sa ngayon, tawagin muna kitang Leo. Para sa leon—kasi ang tigas ng ulo mo kagabi, ayaw mo magising.”
Bahagyang ngumiti ang lalaki, unang beses. “Leo,” ulit niya, parang sinusukat ang pangalan. “Salamat, Maya-ssi.”
Sa mga sumunod na araw, tinulungan siya ni Leo sa maliit na tindahan. Kahit wala siyang maalala, mabilis siyang kumilos, parang sanay sa trabaho. Minsan, nahuhuli niya itong tumatayo sa harap ng dagat, nakatitig sa malayo na para bang may hinihintay.
“Maya,” tanong ni Aling Tess, “hindi ka ba natatakot? Baka mamaya, bigla na lang… iba pala siya.”
Napatingin si Maya kay Leo na tumatawa kasama ang mga bata sa kalsada, pinapahiram ang raincoat.
“Baka nga iba siya,” sagot niya. “Pero sa ngayon, ang alam ko lang… hindi lahat ng walang pangalan, walang puso.”
Hindi niya alam, bawat tawang pinipilit ni Leo, may halong kirot ng imaheng hindi niya maabot: isang babae sa puting dress, tumatakbo sa pier, sumisigaw ng pangalang hindi niya maibulalas.
EPISODE 3 – MGA BAHAGING NAGBABALIK
Lumipas ang ilang linggo, naging normal na ang presensya ni Leo sa baryo. Tinulungan niya ang mga lolo magbuhat ng bigas, nag-ayos ng sirang bubong, at minsan, nagluluto pa ng pasta na hindi nila ma-pronounce ang pangalan.
“Grabe, sosyal!” tawa ng mga kapitbahay. “Baka chef ’to dati.”
“Hindi ko alam,” sagot ni Leo, pero napapahinto siya kapag nahahawakan ang kutsilyo—parang may flash ng boardroom, hindi kusina.
Isang araw, dumating sa tindahan si Jessa, kaibigan ni Maya na adik sa social media.
“Maya, nakita mo na ’to?” sabay pakita ng video.
Sa screen, ang kuha sa kanya noong gabing umulan: siya, nakaluhod sa kalsada, tinatakpan ng payong si Leo habang pinagtatawanan ng mga tao. Viral. Libo-libong comments.
“Wow, real-life angel.”
“Baka scam yan, scripted.”
“Wag tularan, delikado ’yan.”
Pinagpawisan si Maya. Hindi niya gustong sumikat; gusto lang niyang tumulong.
“Okay lang ’yan,” ngiti ni Leo, nang makita ang kaba sa mukha niya. “Ang importante, buhay pa ako.”
Pero kinagabihan, may kakaibang nangyari. Habang nagliligpit sila ng paninda, may dumaan na itim na SUV sa makitid na kalsada—hindi bagay sa lugar. Hindi ito huminto, pero sapat na ang ilaw ng headlights para maaninag ni Leo ang logo sa gilid.
Parang tumigil ang mundo niya.
“‘R’. . .R-Imperial?” bulong niya, naglalamig ang kamay.
“Ha?” tanong ni Maya. “Alam mo ’yan?”
Napahawak siya sa ulo. Sunod-sunod ang flash sa isip niya: boardroom table, projector, logo ng R-Imperial Group sa pader. Isang lalaking may galit sa mata, sumisigaw ng, “Hindi ka makakatakas sa kontratang ’to, Rico!”
“Rico…” bulong niya nang hindi sinasadya.
Napatigil si Maya. “Ano’ng sinabi mo?”
“Nothing,” mabilis niyang iwas. Pero nang makita niya ang lumang larawan sa dingding—si Maya at ang asawang nakauniform ng barko, nakatawa—parang may sumabog sa dibdib niya.
Siya. Ang lalaki sa picture. Parehong mata, parehong ngiti, pero malinis, maayos, masaya.
“Siya ang asawa mo,” sabi ni Leo, nanginginig, “’di ba?”
Tumulo ang luha ni Maya. “Oo,” sagot niya. “Pero patay na siya. Sabi ng report, nalunod sa bagyo. Siya si Rico Navarro.”
Parang umikot ang mundo niya sa pangalang iyon. Dabog ng alon, sigaw ng crew, sabog na barko. Isang kamay na kumakawala sa kanya, sigaw ng, “Maya, hawak lang!”
Bumagsak siya sa sahig, humahawak sa ulo.
“Maya…” namumutlang sambit niya, “kung tama ang iniisip ko… hindi pulubi ang napulot mo sa ulan.”
EPISODE 4 – ANG HELICOPTER SA ITAAS NG BARANGAY
Kinabukasan, maaga silang pumunta sa coast guard office para magtanong. Si Maya, takot na umaasang mali lang ang lahat. Si Leo, parang bata na hindi alam kung gusto bang malaman ang resulta.
“Rico Navarro,” basa ng officer sa file. “Officially missing, presumed dead. Pero may note dito… interesting.”
“What note?” sabay tanong nila.
“May private company na nag-request ng search operations sa kanya. R-Imperial Shipping. Confidential ang detalye.”
Pakiramdam ni Leo, hinatak ang kaluluwa niya palabas ng katawan.
Pag-uwi nila, nakapila ang mga kapitbahay sa labas ng tindahan.
“Maya! May mga lalaki sa itaas ng kalye, naka-itim, may dalang radio! Baka pulis!”
“Dahil daw sa video, hinahanap ’yung pulubi mo,” sabat ng isa.
Hindi na sila nakapagsalita nang biglang umalingawngaw ang dagundong ng helicopter. Lahat napatingala. May papababang helicopter sa kalsadang malapit sa plaza, umiikot ang hangin, nagliliparan ang basura.
“Grabe, may aksidente ba?”
“Baka artista!”
Maya, kinabahan. Si Leo, napahawak sa dibdib. Sa unang pagtama ng spotlight mula sa helicopter, kitang-kita siya—nakahoodie, nanginginig.
Isang grupo ng lalaking naka-itim na suit ang bumaba mula sa SUV na sumunod. Sa gitna nila, isang lalaking mas elegante, may matigas na panga at malamig na mata.
“Mr. Navarro,” tawag nito kay Leo, pormal. “Sa wakas, nahanap din namin kayo.”
Nag-ingay ang paligid.
“Navarro? ’Yung may-ari ng R-Imperial?” bulong ng mga matatanda.
“Hindi puwede…” bulong ni Maya.
“Hindi ako… Navarro,” depensa ni Leo, pero sa loob-loob niya, may bahagi ng pusong sumang-ayon.
Inabot ng leader ang isang photo: lalaki sa suit, mahal na relo, naka-ngiti sa harap ng malaking barko.
“Rico Imperial Navarro,” basa ni Maya sa caption, halos mawalan ng boses.
Kinuha ng leader ang mic mula sa isang aide, tumingin sa crowd. “Pasensya na po sa abala. Ang taong inakala ninyong pulubi… siya po ang legal heir ng R-Imperial Group. Nawawala siya matapos ang maritime accident isang taon na ang nakalipas. May amnesia. At ngayon, kailangan na siyang bumalik.”
Parang binuhusan ng yelo si Maya.
“Asawa ko…” bulong niya, nanginginig, “ikaw ba talaga ’yan?”
Tumingin si Leo—o Rico—sa kanya. Sa isang iglap, bumalik ang lahat: ang kasal sa maliit na chapel, ang pangakong babalikan siya pagkatapos ng kontrata, ang huling beses na magkahawak kamay sila sa barko bago sumalpok ang alon.
“Maya,” halos lumuha siyang ngumiti, “mahal kita…”
Hindi na niya natapos; hinila na siya ng mga bodyguard papunta sa helicopter.
“Sandali!” sigaw ni Maya, pero nilamon na ng ugong ang boses niya.
Sa harap ng buong baryo na minsang nagtawag sa kanya na “baliw,” pinanood ni Maya kung paanong inagaw ng langit ang lalaking una niyang niligtas sa ulan… at pangalawang beses palang mawawala sa buhay niya.
EPISODE 5 – ANG PAGBALIK NG ASAWA SA ULAN
Makalipas ang tatlong buwan, puro balita tungkol sa “nakabalik na tagapagmana ng R-Imperial” ang telebisyon. Si Rico Navarro, ngayon ay nasa international headlines, nakasuot ng mamahaling suit, kinakapanayam tungkol sa “miraculous survival.”
Wala ni minsang nabanggit ang pangalan ni Maya.
“Baka nakalimot na ’yon,” sabi ng kapitbahay, nakikiramay. “Ibang mundo na ’yon, Maya.”
Tahimik lang siya sa tindahan, pinipilit maging okay. Pero gabi-gabi, naririnig niya pa rin ang boses nito: “Maya, hawak lang.”
Isang gabing umuulan ulit, parang eksena ng unang pagkikita nila, may narinig siyang ingay sa labas—dagundong ng helicopter.
“Ha? Babalik na naman?” reklamo ni Aling Tess. “Aalisin na yata ’yung tindahan natin.”
Lumabas si Maya, bitbit ang lumang payong. Sa gitna ng ulan, may lalaking naka-suit, basa sa ulan kahit may payong ang mga bodyguard. Iniwan nito ang lahat, naglakad mag-isa papunta sa kanya.
“Rico…” mahina niyang sabi.
Ngumiti ito, nanginginig. “Mali ka,” sagot niya. “Leo ako sa’yo. Rico sa mundo. Pero kahit anong pangalan, iisa lang ang gusto kong lugar—dito, sa tabi mo.”
“Bakit ka bumalik?” luhaang tanong niya. “May empire ka na. May pamilya, may negosyo. Anong silbi ng tindahang ’to kumpara ro’n?”
Huminga nang malalim si Rico. “Nang bumalik ako sa kanila, sinubukan kong maging taong naaalala nila: matapang, walang pakialam sa ilalim, puro numero sa utak. Pero sa bawat meeting, ikaw ang naaalala ko—yung babaeng lumuhod sa kalsada, tinakpan ako ng payong kahit pinagtatawanan siya. Yung boses na unang nagsabing, ‘Hindi siya basura.’”
Tumulo ang luha niya.
“Sinabi ko sa board,” tuloy ni Rico, “kung ayaw nilang tanggapin ang babaeng nagligtas sa ‘prinsipe’ nila, handa akong ibenta lahat ng shares ko. Mas gugustuhin kong mabuhay bilang pulubi sa tabi mo kaysa hari sa lugar na wala ka.”
Tahimik ang ulan, tanging pagtulo nito sa bubong ang tunog.
“Maya,” pakiusap niya, lumuhod sa harap niya sa basang semento, “patawarin mo ako kung nawala ako nang walang paalam. Patawarin mo ako kung tinakot ka ng mundo ko. Pero kung papayag ka… hahayaan mo ba akong bumalik sa maliit mong tindahan bilang asawa mo ulit, hindi bilang taong dapat mong sambahin?”
Nanginginig ang kamay ni Maya habang inaabot ang mukha niya. “Tanga ka,” hikbi niya, sabay yakap. “Hindi ko kailanman ginustong mayaman ka. Ang gusto ko lang… buhay ka.”
Nagpalakpakan ang mga kapitbahay, hindi dahil sa helicopter, kundi dahil sa dalawang taong sa wakas, pinili ang isa’t isa sa gitna ng ulan at yaman.
Moral lesson: Hindi nasusukat sa itsura, pera, o status ang tunay na halaga ng tao. Ang isang taong handang lumuhod sa putik para sa kapwa, siya ang tunay na mayaman. At ang pag-ibig na pinili kahit ilang beses nang nasaktan—iyon ang kayamanang hindi mananakaw ng kahit anong bagyo, kahit gaano pa kayaman o kapangyarihan ang dala ng mundo.
