“AYAN NA NAMAN SI ALING MERCY! BAKA KULANG PA SA PAMASAHE ANG KINITA NIYA NGAYON!”
Nagtawanan ang dalawang tindera habang nakaturo sa isang matandang babaeng nakaupo sa likod ng kaniyang maliit na puwesto ng gulay sa isang mataong palengke sa Maynila.
Nakasuot si Aling Mercy Villanueva, animnapu’t tatlong taong gulang, ng kupas na blusang may bulaklak at lumang pulang apron. Magulo ang kaniyang buhok at halatang ilang gabi nang kulang sa tulog.
Sa harap niya ay isang malaking bilog na palangganang metal.
May apat na baryang nakalagay rito.
Dalawang limang piso at dalawang piso.
Labindalawang piso.
Iyon lamang ang natitira sa kaniyang kinita matapos bayaran ang mga gulay na kaniyang inutang.
“Mercy, bakit hindi mo na lang isara ang puwesto mo?” pangungutya ni Aling Cora, ang katabing tindera ng prutas.
“Baka pati mga daga rito sa palengke, mas marami pang ipon kaysa sa iyo!”
Humalakhak ang kasama nitong si Aling Linda.
Napayuko si Mercy.
Tahimik niyang pinunasan ang luhang tumulo sa kaniyang pisngi.
Hindi dahil sa maliit ang kaniyang kita.
Kundi dahil alam niyang pag-uwi niya, naghihintay ang kaniyang labing-isang taong gulang na apo na si Mika.
May kailangan itong gamot.
At wala na siyang sapat na pera para makabili.
Ngunit bago tuluyang magsara ang palengke, may isang maliit na bagay na nakita si Mercy sa ilalim ng kaniyang lumang pitaka.
Isang scratch card.
Regalo iyon ng isang matandang mamimiling minsan niyang binigyan ng libreng gulay.
“Mercy, subukan mo lang,” sabi ng matanda noong nakaraang araw. “Malay mo, may magandang mangyari.”
Hindi naniniwala si Mercy sa suwerte.
Pero dahil wala na siyang ibang magawa, dahan-dahan niyang kinayod ang kulay-abong bahagi ng card gamit ang isang barya.
At nang lumitaw ang mga simbolo, biglang nanlaki ang kaniyang mga mata.
Pare-pareho.
Nanginginig niyang binasa ang nakasulat sa ilalim.
GRAND PRIZE — ₱20,000,000!
Halos mabitawan niya ang card.
Ngunit hindi niya alam na ang tunay na sorpresa ay hindi ang perang kaniyang napanalunan.
Kundi ang katotohanang matagal nang itinatago ng dalawang tindera na araw-araw siyang pinagtatawanan.
At kapag nalaman iyon ni Mercy, may isang desisyon siyang gagawin na magpapabago sa buhay ng buong palengke.
Dalawampu’t limang taon nang nagtitinda ng gulay si Mercy.
Noong nabubuhay pa ang asawa niyang si Mang Nestor, magkasama silang bumabangon bago mag-alas-kuwatro ng madaling-araw upang mamili ng sariwang gulay sa bagsakan.
Masaya sila noon kahit maliit lamang ang kinikita.
Ngunit sampung taon na ang nakalipas, pumanaw si Nestor dahil sa sakit.
Pagkaraan ng ilang taon, namatay rin ang nag-iisa nilang anak na si Maribel matapos magkasakit.
Ang naiwan sa pangangalaga ni Mercy ay ang maliit na si Mika.
Mula noon, silang dalawa na lamang ang magkasama.
“Lola, paglaki ko, bibilhan kita ng malaking tindahan,” minsang sinabi ni Mika habang tinutulungan siyang maglinis ng kangkong.
Ngumiti si Mercy.
“Anak, hindi kailangan ni Lola ng malaking tindahan. Basta makapagtapos ka ng pag-aaral, masaya na ako.”
Pero unti-unting naging mahirap ang buhay.
Tumaas ang presyo ng gulay.
Kumonti ang mamimili.
At dahil madalas siyang magbigay ng libreng paninda sa matatandang walang pambayad, halos wala nang natitira sa kaniyang kita.
Dito nagsimulang pagtawanan siya nina Cora at Linda.
“Ang negosyo, hindi charity!” minsang sinabi ni Cora.
“Kung puro libre ka, mamamatay kang mahirap!”
Hindi sumagot si Mercy.
Para sa kaniya, mas mahalagang may maiuwing pagkain ang isang taong gutom.
Kinabukasan, maagang nagtungo si Mercy sa awtorisadong tanggapan upang ipasuri ang scratch card.
Hindi siya agad naniwala sa nakita niyang premyo.
Ngunit matapos ang opisyal na beripikasyon at pagproseso ng kaniyang claim, nakumpirmang tunay ang kaniyang panalo.
Dalawampung milyong piso.
Nang marinig ang balita, napaupo siya.
“Diyos ko… hindi ko na kailangang mangutang para sa gamot ni Mika.”
Tahimik siyang umiyak.
Hindi niya unang naisip ang malaking bahay.
Hindi ang mamahaling sasakyan.
Kundi ang apong matagal na niyang gustong maipagamot nang maayos.
Ngunit sa halip na ipagsigawan ang kaniyang panalo, pinili niyang manatiling tahimik.
Bumalik siya sa palengke kinabukasan.
Suot pa rin ang kaniyang lumang apron.
Bitbit pa rin ang mga talbos ng kamote, kangkong, at sibuyas.
At gaya ng dati, naroon sina Cora at Linda.
“O, Mercy!” sigaw ni Linda. “May kita ka na ba? Baka gusto mong umutang ng barya!”
Nagtawanan ang dalawa.
Ngumiti lamang ang matanda.
“Salamat, Linda. May sapat pa naman ako.”
Napairap si Cora.
“Puro ka yabang. Tingnan natin kung hanggang kailan ka magtatagal dito.”
Hindi na sumagot si Mercy.
Dahil sa araw na iyon, may lihim na siyang plano.
Makalipas ang dalawang linggo, kumalat ang balitang may isang negosyanteng bibili sa lumang gusali sa tabi ng palengke.
Dati itong bodega na matagal nang walang gumagamit.
Walang nakakaalam kung sino ang bumili.
Hanggang sa isang umaga, may mga karpintero, pintor, at construction worker na dumating.
Unti-unting inayos ang lugar.
Nagkaroon ng malinis na sahig, maayos na bubong, at maliliit na puwestong maaaring rentahan ng mga tindera.
Nang matapos ang gusali, may malaking karatulang inilagay sa harap.
MERCY COMMUNITY MARKET — PARA SA MGA MALILIIT NA NEGOSYANTE.
Nagulat ang buong palengke.
“Mercy?” tanong ni Cora. “Bakit pangalan niya?”
Napatingin si Linda sa matandang tahimik na nag-aayos ng gulay.
“Hindi kaya…”
Bago pa nila matapos ang kanilang hinala, dumating ang isang lalaking nakasuot ng barong.
Si Attorney Rafael Mendoza.
Lumapit siya kay Mercy at magalang na yumuko.
“Ma’am Mercy, handa na po ang mga dokumento.”
Nanlaki ang mga mata nina Cora at Linda.
“MA’AM MERCY?!”
Ngumiti ang matanda.
“Oo, Attorney. Simulan na natin.”
Doon nila nalaman na si Mercy ang bagong may-ari ng gusali.
At nang kumalat ang balitang nanalo siya ng dalawampung milyong piso, halos hindi makapaniwala ang lahat.
Ngunit may mas malaking sorpresa pa.
Sa unang araw ng pagbubukas ng bagong palengke, ipinatawag ni Mercy ang mga tinderang matagal nang nangungupahan sa lumang lugar.
Kasama sina Cora at Linda.
“Mga kasama,” panimula ni Mercy, “alam kong mahirap magnegosyo kapag maliit lamang ang puhunan.”
Tahimik ang lahat.
“Kaya ang mga tindera na nangangailangan ay maaaring mag-apply para sa murang upa, may patas na kasunduan at malinaw na patakaran.”
Napalakpak ang marami.
Ngunit biglang tumayo si Cora.
“Mercy, kasama ba kami ni Linda?”
Tiningnan siya ng matanda.
“May kailangan muna tayong pag-usapan.”
Biglang namutla ang dalawa.
Ilang araw bago ang pagbubukas, may natuklasan si Mercy mula sa lumang talaan ng asosasyon ng mga tindera.
Sa loob pala ng tatlong taon, paulit-ulit siyang sinisingil nina Cora at Linda ng diumano’y karagdagang bayad para sa pagpapanatili ng kanilang mga puwesto.
Sinasabi nilang kautusan iyon ng pamunuan.
Ngunit wala palang ganoong opisyal na singil.
Ang mas masakit, hindi lamang si Mercy ang nabiktima.
Pati ang ilang matatandang tindera ay nagbayad nang hindi alam ang katotohanan.
“Cora, Linda,” mahinahong sabi ni Mercy, “alam kong may kinuha kayong perang hindi para sa inyo.”
Napayuko ang dalawa.
“Mercy, patawarin mo kami,” umiiyak na sabi ni Linda.
“Marami kaming utang,” dagdag ni Cora. “Hindi namin alam kung saan kukuha ng pera.”
Tinitigan sila ni Mercy.
“Alam ninyo ba kung ilang beses kong hindi nabili ang gamot ng apo ko dahil sa perang sinisingil ninyo?”
Walang nakasagot.
“Habang pinagtatawanan ninyo ang baryang kinikita ko, kinukuha ninyo pala ang bahagi ng perang pinaghihirapan ko.”
Napahagulgol si Linda.
“Patawarin mo kami.”
Tumango si Mercy.
“Mapapatawad ko kayo bilang tao. Pero kailangan ninyong isauli ang perang kinuha ninyo at harapin ang pananagutan sa ginawa ninyo.”
Hindi niya sila ipinahiya sa harap ng mga mamimili.
Sa halip, ipinagbigay-alam niya ang mga dokumento sa wastong tanggapan upang maimbestigahan ang nangyari.
At doon nagsimulang bumalik sa mga biktima ang perang nawala sa kanila.
Ngunit sa kabila ng lahat, hindi itinaboy ni Mercy ang dalawang babae.
Binigyan niya sila ng pagkakataong makapagsimulang muli sa ilalim ng patas na patakaran kapag naayos nila ang kanilang pananagutan.
“Bakit mo pa kami tinutulungan?” tanong ni Cora.
Malungkot na ngumiti si Mercy.
“Dahil ayokong maging katulad ng mga taong nanghamak sa akin.”
Lumipas ang anim na buwan.
Masigla na ang bagong palengke.
Maraming maliliit na negosyante ang nagkaroon ng maayos na puwesto.
Si Mika naman ay patuloy na nagpapagamot at nakabalik sa regular na pag-aaral.
Ngunit isang hapon, habang nagbibilang ng kaniyang paninda, biglang nakaramdam ng matinding pananakit ng dibdib si Mercy.
Nabitawan niya ang hawak na supot ng sibuyas.
“Lola!” sigaw ni Mika.
Agad siyang dinala sa ospital.
Nalaman ng mga doktor na matagal nang may iniindang sakit sa puso ang matanda.
Sa kabila ng paggamot, patuloy na nanghina ang kaniyang katawan.
Isang gabi, habang nakahiga siya sa ospital, lumapit si Mika.
“Lola, bakit po kayo umiiyak?”
Ngumiti ang matanda.
“Wala, anak. Masaya lang si Lola.”
“Bakit po?”
“Dahil hindi ka na kailangang mag-alala kung saan kukuha ng pambili ng gamot.”
Hinawakan ng bata ang kaniyang kamay.
“Lola, hindi ko naman kailangan ng maraming pera. Kayo lang po ang gusto kong kasama.”
Doon tuluyang napaluha si Mercy.
“Anak, pangako mo sa akin, mag-aaral kang mabuti.”
“Opo, Lola.”
“At huwag kang mangmamaliit ng mahihirap.”
Tumango si Mika.
“Opo.”
Dahan-dahang ngumiti ang matanda.
“Dahil minsan, ang taong pinagtatawanan ng mundo ay siya palang may pinakamayamang puso.”
Ilang araw pagkatapos, pumanaw si Mercy.
Tahimik.
Walang marangyang pagdiriwang.
Walang mamahaling alahas.
Ngunit sa kaniyang libing, daan-daang tindera, kargador, tricycle driver, at ordinaryong mamimili ang dumalo.
Maging sina Cora at Linda ay humagulgol sa harap ng kaniyang kabaong.
“Mercy,” umiiyak na sabi ni Cora, “habang buhay ka, barya lang ang tingin namin sa iyo.”
Hinawakan niya ang lumang apron ng matanda.
“Pero ngayon, alam naming hindi ka pala mahirap kailanman.”
Napayuko si Linda.
“Kami pala ang tunay na mahirap… dahil wala kaming pusong katulad ng sa iyo.”
Pagkatapos ng libing, binuksan ni Mika ang isang kahong iniwan ng kaniyang lola.
Sa loob ay may lumang bilog na palangganang metal.
Ang parehong palangganang pinagtawanan ng mga tindera.
Nasa loob pa rin ang apat na baryang natira noong araw na nanalo si Mercy.
May nakatiklop ding sulat.
Mahal kong Mika,
Itago mo ang mga baryang ito.
Hindi dahil mahalaga ang halaga nila.
Kundi dahil gusto kong maalala mo na noong araw na akala kong wala na akong pag-asa, doon nagsimulang magbago ang buhay natin.
Anak, huwag mong hayaang baguhin ng pera ang puso mo.
At kapag may taong nagugutom, tulungan mo kung kaya mo.
Dahil ang tunay na kayamanan ay hindi ang perang hawak natin, kundi ang kabutihang naiiwan natin sa mundo.
Napahagulgol si Mika.
Niyakap niya ang lumang palanggana.
“Lola… hindi ko kailangan ang dalawampung milyon.”
Tumulo ang kaniyang luha sa apat na barya.
“Kayo lang po ang gusto kong bumalik.”
At sa unang pagkakataon, naunawaan ng buong palengke na ang pinakamalaking gantimpalang iniwan ni Mercy ay hindi ang perang napanalunan niya.
Kundi ang daan-daang buhay na nabago ng kaniyang kabutihan.
Dahil ang pera ay maaaring maubos, ang suwerte ay maaaring lumipas, ngunit ang isang mabuting pusong minsang minamaliit ay maaaring mag-iwan ng pamanang hindi kayang bilhin ng anumang milyon.
MGA ARAL SA BUHAY
1. Huwag maliitin ang taong maliit lamang ang kinikita. Ang halaga ng isang tao ay hindi nasusukat sa dami ng pera sa kaniyang bulsa, kundi sa kaniyang pagkatao at kabutihan.
2. Ang tunay na kayamanan ay ang pusong marunong tumulong. Maaaring maging mayaman ang isang tao sa pera ngunit mahirap sa pagmamahal at malasakit.
3. Huwag gamitin ang tagumpay upang maghiganti. Mas makabuluhan ang pag-unlad kapag ginagamit upang itama ang mali at makatulong sa iba.
4. Ang kasakiman at panlalamang ay may kaakibat na pananagutan. Walang problema o kahirapan ang nagbibigay ng karapatang kunin ang pinaghirapan ng kapwa.
5. Pahalagahan ang pamilya habang may panahon pa. Kahit gaano kalaki ang ating kayamanan, hindi nito maibabalik ang buhay ng taong pinakamamahal natin.
KUNG IKAW SI ALING MERCY, MATUTULUNGAN MO PA BA ANG MGA TAONG ARAW-ARAW NA NANGHAMAK SA IYO MATAPOS MONG MALAMANG NA SILA RIN PALA ANG NANLAMANG SA IYONG KABUHAYAN?
Ibahagi ang inyong opinyon sa comment section.
Kung naantig ang inyong puso sa kuwentong ito, ibahagi ito sa inyong mga kaibigan at pamilya. Maaaring may isang taong nangangailangan ngayon ng paalalang huwag kailanman maliitin ang mahihirap, dahil hindi natin alam ang mga pagsubok, sakripisyo, at kabutihang nakatago sa kanilang buhay.
I-LIKE, i-SHARE, at i-FOLLOW ang ating page para sa iba pang mga kuwentong puno ng emosyon, nakakagulat na rebelasyon, at mahahalagang aral sa buhay.
