EPISODE 1: ANG SANGGOL SA GITNA NG BAGYO
Bumubuhos ang malakas na ulan habang pilit na minamaneho ni Mateo Villanueva ang kanyang motorsiklo sa halos bahang kalsada. Siya ay isang tatlumpu’t apat na taong gulang na delivery rider na sanay nang makipagsapalaran sa init at bagyo upang maipambayad sa upa at makapagpadala ng kaunting pera sa kanilang matandang ama. Hindi niya iniinda ang kanyang pagod sapagkat kailangan pa niyang kumita para sa susunod na araw. Ngunit nang gabing iyon, isang mahinang iyak mula sa sirang waiting shed ang nagpahinto sa kanya.
Sa ilalim ng basag na bubong ay nakita niya ang isang sanggol na nakahiga sa kartong basa ng ulan. Nanginginig ang munting katawan nito, namumutla ang mga labi, at mahigpit na nakabalot sa isang lumang kumot. Agad niyang hinubad ang kanyang kapote, kinarga ang bata, at itinakip ang sarili niyang damit upang hindi na ito mabasa.
“Diyos ko, sino ang kayang mag-iwan sa iyo rito?” bulong niya habang nangingilid ang luha.
Wala siyang nakitang magulang o sinumang naghahanap sa bata. Dahil sa takot na lumala ang kondisyon nito, dali-dali niyang dinala ang sanggol sa pinakamalapit na klinika. Habang sinusuri ng nars ang bata, napansin niyang may burdang pangalan sa sulok ng kumot. Pamilyar ang pagkakagawa ng dilaw na bulaklak sa palibot ng mga titik.
LIGAYA VILLANUEVA.
Biglang nanlamig ang kanyang mga kamay. Si Ligaya ang nakababatang kapatid na tatlong taon na niyang hindi nakikita mula nang palayasin niya ito matapos ang isang masakit na pagtatalo. Sa bawat gabing sinusubukan niyang kalimutan ang kanilang huling pag-uusap, lalo lamang siyang inuusig ng konsensiya.
Nang itupi niya ang basa at maputik na kumot nang buong pag-iingat, may nahulog na maliit na papel mula sa tahi nito. Tatlong salitang nanginginig ang pagkakasulat:
“Kuya, iligtas mo siya.”
At sa ibaba, may nakasulat na isang pangalan na mas lalong nagpasindak sa kanya.
EPISODE 2: ANG LIHIM SA LIKOD NG LUMANG KUMOT
Hindi maalis ni Mateo ang tingin sa pangalang nakasulat sa ilalim ng pakiusap: ROMAN SALCEDO. Siya ang lalaking dahilan ng matinding away nilang magkapatid tatlong taon na ang nakalipas. Noon, paulit-ulit na ipinagtanggol ni Ligaya ang kasintahan kahit napapansin ni Mateo ang mga pasa sa kanyang braso. Hindi niya malimutan ang mga luha nito nang gabing iyon. Sa halip na makinig nang mahinahon, pinagbantaan niya ang dalaga na huwag nang babalik kung pipiliin nito si Roman.
Habang pinaiinit ng nars ang sanggol at minomonitor ang paghinga nito, tinawagan ni Mateo ang pulisya. Ipinakita niya ang sulat at kumot, pati ang lokasyong pinanggalingan ng bata. Hindi nagtagal, dumating si Aling Maribel, isang komadronang nakatira malapit sa ilog. Nanginginig itong nagsalita nang makita ang burdang pangalan.
“Ako ang tumulong sa panganganak ni Ligaya kahapon,” sabi nito. “May mga araw na siyang nagtatago. Sinabi niyang uuwi siya sa kanyang kuya kapag ligtas na ang anak.”
Ayon kay Maribel, nakatakas si Ligaya sa bahay ni Roman matapos malaman nitong balak agawin ang sanggol. Ngunit habang papunta sa lumang tulay, may sasakyang sumunod sa dalaga. Sa tindi ng ulan, naiwang walang signal ang telepono nito at hindi na makatawag ng saklolo.
Dinala ng mga pulis si Mateo sa waiting shed upang hanapin ang kanyang kapatid. Sa tabi ng kanal ay nakita nila ang isang pares ng tsinelas, isang sirang cellphone, at mga bakas ng dugong nahalo sa putik. Halos hindi makahinga si Mateo habang pinagmamasdan ang mga gamit na kilalang-kilala niyang pag-aari ni Ligaya.
Makalipas ang isang oras, may dumating na tawag mula sa rescue team. May natagpuan silang isang babaeng nakasuot ng pulang bestida sa may pampang ng ilog.
Nang sabihin ng rescuer ang pangalan ng babae, napaluhod si Mateo.
Buhay si Ligaya, ngunit iisa lamang ang paulit-ulit nitong tinatanong bago nawalan ng malay.
EPISODE 3: FINAL EPISODE — ANG HULING HILING NG ISANG INA
“Nasaan ang anak ko?” Iyon ang mga salitang paulit-ulit na binibigkas ni Ligaya habang dinadala siya ng mga rescuer sa ospital. Agad na sumunod si Mateo, tangan ang sanggol na ligtas na matapos painitin at suriin ng doktor. Pagdating niya sa emergency room, nakita niya ang kapatid na halos hindi na makapagsalita dahil sa matinding pinsalang tinamo sa pagkahulog sa ilog.
Lumapit siya at marahang inilagay ang sanggol sa tabi nito.
“Ligaya, ligtas siya. Nahanap ko siya,” umiiyak na sabi ni Mateo.
Bahagyang ngumiti ang dalaga sa kabila ng sakit. Sa unang pagkakataon matapos ang tatlong taon, nahawakan niyang muli ang kamay ng kapatid.
“Alam kong daraan ka roon, Kuya,” mahinang sagot nito. “Iyon ang dati mong ruta. Kahit galit ka sa akin, alam kong hindi mo kayang pabayaan ang batang nangangailangan.”
Doon tuluyang naunawaan ni Mateo ang lahat. Hindi basta iniwan ni Ligaya ang sanggol. Itinago niya ito sa nakataas na upuan ng waiting shed bago tangkaing ilayo ang humahabol, ngunit tinangay siya ng rumaragasang tubig sa gilid ng tulay. Ang kumot na may sariling pangalan ay binurda pa ng kanilang yumaong ina noong sila ay mga bata.
“Patawarin mo ako,” hikbi ni Mateo. “Dapat noon pa kita pinakinggan.”
“Alagaan mo siya, Kuya. Ang pangalan niya ay Pag-asa.”
Ilang sandali matapos iyon, tuluyang pumikit si Ligaya. Hindi na siya naisalba ng mga doktor. Nadakip naman si Roman matapos ang pagsisiyasat ng pulisya.
Lumipas ang mga taon. Sa bawat biyahe ni Mateo, dala niya ang larawan ni Ligaya at ang lumang kumot na minsang naging huling panangga ng isang ina sa unos.
Tunay ngang may mga pagkakataong ang pinakamasakit na pagsisisi ay nagmumula sa pagmamahal na huli nating naipakita. Kaya habang may panahon, makinig, umunawa, at magpatawad.
Kayo, kaya ba ninyong yakapin muli ang isang kapamilyang matagal ninyong hindi nakausap?
