EPISODE 1 — ANG KAKAIBANG TUNOG SA LOOB NG KABAONG
Mahigpit na napahawak si Arman sa manibela ng funeral van habang dahan-dahang binabawasan ang takbo sa gitna ng madilim na kalsada. Alas-onse na ng gabi, at malakas ang ulan habang binabagtas nila ang isang liblib na bahagi ng lalawigan. Sa likuran ng sasakyan ay nakalagay ang isang mamahaling puting kabaong na naglalaman umano ng bangkay ng isang pitumpung taong gulang na babae.
Si Arman ay isang apatnapung taong gulang na funeral driver na halos labinlimang taon nang naghahatid ng mga yumao sa kanilang huling hantungan. Sanay na siya sa malulungkot na eksena, ngunit ngayong gabi ay may kakaibang pangyayaring hindi niya maipaliwanag.
“Tok… tok… tok…”
Mahinang katok ang narinig niya mula sa likuran.
Agad niyang sinulyapan ang kaniyang kasamang si Nestor.
“Pare, may narinig ka ba?”
Umiling si Nestor habang inaayos ang kaniyang upuan.
“Baka mga gamit lang sa likod. Huwag kang mag-isip ng kung anu-ano.”
Ngunit makalipas ang ilang minuto, muling narinig ni Arman ang tunog.
Sa pagkakataong iyon, tila may kumakamot sa loob ng kabaong.
Biglang tumigil si Arman sa gilid ng kalsada.
“Pare, hindi normal ‘yon. Kailangan nating tingnan.”
Kasama nila si Mang Lando, ang nakatatandang empleyado ng punerarya na namamahala sa paghahatid ng kabaong.
“Ano ka ba, Arman? Kaninang hapon pa isinara ‘yan. Huwag mong galawin!” mariing pagtutol nito.
Ngunit hindi mapakali si Arman.
Naalala niya ang kakaibang bilin ng isang lalaking nagpakilalang kamag-anak ng yumao. Huwag na huwag daw bubuksan ang kabaong anuman ang mangyari, at kailangang maihatid ito sa isang liblib na sementeryo bago maghatinggabi.
Muling umalingawngaw ang tatlong mahinang katok.
Ngayon, malinaw na malinaw na.
Nanginginig na lumapit si Arman sa kabaong. Sa kabila ng pagtutol ng kaniyang mga kasama, maingat niyang inalis ang mga pangsara nito.
Dahan-dahang umangat ang takip.
Ngunit nang maitapat ni Nestor ang flashlight sa loob, napasigaw siya sa matinding pagkabigla.
Dahil sa halip na bangkay ng matandang babae, isang bagay na hindi nila kailanman inasahan ang bumungad sa kanilang mga mata.
EPISODE 2 — ANG BATANG NAKATAGO SA KABAONG
Halos mabitawan ni Arman ang takip ng kabaong nang makita niya ang isang maliit na batang babae na nakahiga sa loob. Nakasuot ito ng kupas na kulay rosas na damit, maputla ang mukha, at mahigpit na yakap ang isang lumang manika.
“Kuya… tulungan ninyo po ako,” mahinang bulong ng bata.
Agad siyang binuhat ni Arman habang si Nestor ay nagmamadaling tumawag sa emergency responders.
Tinatayang walong taong gulang lamang ang bata. Hirap itong huminga at nanginginig sa takot.
“Anak, paano ka napunta diyan? Nasaan ang lola mo?” malumanay na tanong ni Arman.
Ngunit nang marinig ang salitang lola, biglang napaiyak ang bata.
“Si Lola po… hindi patay. Nakita ko pong gumagalaw pa siya. Pero pinagalitan ako ng tiyuhin ko.”
Biglang nagkatinginan ang tatlong lalaki.
Ayon sa bata na nagngangalang Mika, ang kaniyang lolang si Aling Rosario ang nagpalaki sa kaniya matapos mamatay ang kaniyang mga magulang sa isang aksidente.
Tatlong araw na ang nakalilipas, biglang nanghina ang matanda. Isang lalaking nagngangalang Dario, na kapatid ng kaniyang ina, ang nag-asikaso sa pagpapagamot nito.
Ngunit may napansin si Mika na kakaiba.
“Narinig ko pong sinasabi ni Tito na kapag nawala na si Lola, mapapasakaniya ang bahay at lupa namin.”
Kinagabihan, nakita ni Mika ang matanda na nakahiga sa isang silid ng punerarya. Nang lapitan niya ito, naramdaman niyang mahina pa itong humihinga.
Ngunit nang magsumbong siya, pinagbantaan siyang huwag magsalita.
“Sinabi po ni Tito na ilalayo niya ako kapag nagsumbong ako.”
Bago bumiyahe ang funeral van, palihim siyang pumasok sa bukas na kabaong upang hanapin ang kaniyang lola. Ngunit wala ito roon. Bago siya makalabas, may dumating at isinara ang takip.
Nanginginig na hinawakan ni Arman ang kamay ng bata.
“Nasaan ang lola mo, Mika?”
Dahan-dahang inilabas ng bata ang isang maliit na papel mula sa bulsa.
“Nakita ko pong dinala nila siya sa lumang bodega sa likod ng punerarya.”
Biglang namutla si Mang Lando.
Dahil ang bodegang tinutukoy ng bata ay matagal nang ipinagbabawal pasukin ng mga empleyado.
At ang susi nito ay hawak mismo ng may-ari ng punerarya.
EPISODE 3 — FINAL EPISODE: ANG KATOTOHANANG NASA LIKOD NG LIBING
Nanginginig ang mga kamay ni Arman habang ipinapaliwanag sa mga pulis ang sinabi ng batang si Mika. Matapos masuri ng mga rumespondeng mediko ang bata, agad na nagtungo ang mga awtoridad sa puneraryang kanilang pinanggalingan.
Pagdating sa lumang bodega, bumungad ang isang silid na puno ng sirang kagamitan at mga lumang kabaong.
Sa pinakadulong bahagi nito, may isang makitid na pintong nakakandado.
Nang sapilitang mabuksan iyon ng mga pulis, isang nakagigimbal na eksena ang kanilang natuklasan.
Nakahiga sa isang lumang kama si Aling Rosario, mahina ngunit buhay pa!
Agad siyang isinugod sa ospital.
Sa isinagawang imbestigasyon, lumabas na nakipagsabwatan si Dario sa may-ari ng punerarya upang palabasing namatay na ang matanda. Plano nilang gamitin ang huwad na mga dokumento upang makuha ang ari-arian nito.
Ang kabaong na dapat sana ay may lamang bangkay ay bahagi lamang ng pekeng libing.
Ngunit hindi nila inasahang may batang palihim na makapapasok dito.
Makalipas ang ilang araw, naaresto ang mga sangkot sa panloloko. Samantala, unti-unting bumuti ang kalagayan ni Aling Rosario matapos mabigyan ng wastong gamutan.
Ngunit isang umaga, habang nakaupo si Mika sa tabi ng kaniyang lola, mahigpit siyang hinawakan ng matanda.
“Anak, akala ko hindi na kita makikita,” umiiyak nitong sinabi.
“Lola, natakot po ako. Akala ko iiwan mo na ako.”
Niyakap siya ng matanda habang kapwa sila humahagulgol.
Sa pagkakataong iyon, dumating si Arman upang dalawin sila.
Ngunit bago siya makalapit, biglang lumuhod si Aling Rosario sa kaniyang harapan.
“Kung hindi mo narinig ang katok ng apo ko, baka wala na kaming pagkakataong magkita.”
Agad siyang inalalayan ni Arman.
“Huwag po kayong lumuhod. Ginawa ko lang po ang dapat gawin.”
Tahimik na napaluha si Arman. Labindalawang taon na ang nakalilipas, namatay ang kaniyang sariling anak na babae sa isang aksidente. Halos kasing-edad iyon ni Mika.
Mula noon, dala niya ang panghihinayang na hindi niya ito nailigtas.
Ngunit ngayong araw, sa pamamagitan ng kaniyang munting kabutihan, nakatulong siyang iligtas ang buhay ng isang bata at ng kaniyang pinakamamahal na lola.
Tunay ngang may mga pagkakataong ang pinakamahinang paghingi ng tulong ay nangangailangan lamang ng isang taong handang makinig. Hindi lahat ng kakaibang pangyayari ay dapat balewalain, lalo na kung may buhay na maaaring nakataya.
MGA ARAL SA BUHAY:
- Huwag balewalain ang isang taong humihingi ng tulong, gaano man kahina ang kaniyang tinig.
- Ang kasakiman sa kayamanan ay maaaring magtulak sa tao na gumawa ng matinding kasamaan.
- Ang pagmamahal sa pamilya ay higit na mahalaga kaysa anumang ari-arian.
- Ang pagiging mapagmatyag at matapang sa paggawa ng tama ay maaaring makapagligtas ng buhay.
Kung naantig kayo sa kuwento ni Arman at ng batang si Mika, ibahagi ito sa inyong pamilya at mga kaibigan upang ipaalala na ang tunay na kabayanihan ay nagsisimula sa malasakit sa kapwa.
Kayo, kung kayo ang funeral driver at may narinig kayong katok mula sa loob ng kabaong sa gitna ng madilim na kalsada, magkakaroon ba kayo ng lakas ng loob na buksan ito?
