EPISODE 1: ANG TAHIMIK NA TUBERONG PINAGHINALAAN
Mahigit sampung taon nang abandonado ang Lumina Commercial Building sa lumang bahagi ng lungsod. Bitak-bitak ang mga pader, kalawangin ang mga tubo, at halos wala nang ilaw sa makikitid nitong hallway. Matagal na itong nakatakdang gibain, ngunit ilang linggo bago simulan ang demolition, napansin ng mga residente sa paligid na may isang lalaking madalas pumasok doon tuwing madaling-araw.
Siya si Mang Nestor, isang limampu’t walong taong gulang na tubero na dating maintenance worker ng gusali. Tahimik siya, payat, at bihirang makipag-usap. Sa loob ng maraming taon, nagkukumpuni siya ng mga sirang gripo at tubo sa mga bahay sa paligid kapalit ng kaunting bayad.
Isang umaga, nakita siyang nagbabaklas ng lumang linya ng tubo sa ikalawang palapag. May dala siyang malaking pipe wrench, flashlight, at lumang blueprint.
May nagsumbong sa pulis.
“Baka nagnanakaw ng bakal,” sabi ng isang residente.
Dumating sina Patrolman Rico at Staff Sergeant Dela Cruz. Nadatnan nila si Mang Nestor na pawisan at nakaluhod sa tabi ng pader habang inaalis ang isang kalawangin na tubo.
“Ano’ng ginagawa mo rito?” sigaw ni Rico.
“May hinahanap lang po ako,” sagot ng matanda.
“Anong hinahanap? Copper na maibebenta?”
Umiling si Mang Nestor.
“Hindi po. May tunog akong naririnig sa tubo nitong nakaraang gabi.”
Tinawanan siya ng pulis.
“Tumitibok na tubo? Huwag mo kaming lokohin.”
Kinumpiska nila ang kanyang mga gamit at pinatayo siya. Ngunit bago tuluyang dalhin palabas, biglang napalingon si Mang Nestor sa nakabukas na bahagi ng tubo.
“Sandali!”
Tahimik ang lahat.
Mula sa loob ng pader, may mahinang tunog.
Tok… tok… tok…
Parang may kumakatok mula sa kabilang bahagi.
Nilapitan ni Sergeant Dela Cruz ang tubo at itinapat ang tenga.
Muling narinig ang tunog.
Pagkatapos, may mahinang boses.
“Tulong…”
Nawala ang ngisi ng mga pulis.
“May tao sa loob?” sigaw ni Rico.
Mula sa kalawangin at madilim na linya ng tubo, muling narinig ang boses—mahina, nanginginig, at halos walang lakas.
“Kuya Nestor… huwag n’yo po akong iwan…”
Nanigas ang matandang tubero.
Kilalang-kilala niya ang boses.
Boses iyon ni Mika Salazar, ang labingpitong taong gulang na dalagitang walong buwan nang nawawala at matagal nang ipinapalagay ng marami na naglayas lamang.
At sa unang pagkakataon, napagtanto ng mga pulis na ang matandang inakala nilang nagnanakaw ng bakal ay maaaring nakakita sa daang magbubukas sa pinakamalaking lihim ng lumang gusali.
EPISODE 2: ANG BOSES SA LOOB NG PADER
Agad tumawag ng rescue team ang mga pulis. Hindi na nila pinahintulutang galawin ni Mang Nestor ang mga tubo nang mag-isa dahil posibleng bumigay ang lumang pader. Ngunit mariing sinabi ng tubero na alam niya ang pagkakagawa ng gusali.
“May service shaft po sa likod nito,” paliwanag niya habang itinuturo ang lumang blueprint. “Dati iyong daanan ng water pipes at electrical conduit. Pero sarado na raw simula nang i-renovate ang building.”
“Paano mo nalaman na may tao?” tanong ni Sergeant Dela Cruz.
Napayuko si Mang Nestor.
“Tatlong gabi ko nang naririnig ang mahihinang katok. Akala ko daga o bumibigay na tubo. Kagabi, may narinig akong parang batang umiiyak.”
“Bakit hindi ka agad nagsumbong?”
“Sinubukan ko po. Pero sabi ng guard sa kabilang compound, wala raw tao rito at baka nalilito lang ako.”
Dumating ang rescue personnel at maingat na binaklas ang bahagi ng dingding. Habang lumalawak ang butas, lumitaw ang lumang maintenance corridor na halos isang metro lang ang lapad.
Mabaho ang hangin sa loob.
May mga bote ng tubig, latang pagkain, piraso ng kumot, at lumang kadena sa sahig.
Sa dulo ng makipot na lagusan ay may kahoy na panel na parang bahagi lamang ng pader. Nang tanggalin iyon, tumambad ang isang maliit na silid na walang bintana.
Nandoon si Mika.
Payat na payat, gusot ang buhok, at maputla. Nakaupo siya sa sulok, nakayakap sa tuhod at may kadena sa isang paa.
“Mika!” sigaw ng isang rescuer.
Dahan-dahang nagmulat ng mata ang dalagita.
Nang makita si Mang Nestor, napaluha siya.
“Kuya Nestor…”
Lumuhod ang tubero sa harap niya.
“Anak, nandito na kami. Lalabas ka na.”
Ngunit sa halip na ngumiti, biglang humigpit ang hawak ni Mika sa kanyang kamay.
“Huwag po kayong maingay.”
“Bakit?”
“Babalik sila.”
Napatingin ang mga pulis sa isa’t isa.
“Sino?”
Nanginginig na itinuro ni Mika ang kisame.
“May silid pa po sa taas. Doon nila dinadala ang ibang babae.”
Namutla ang lahat.
Akala nila natapos na ang paghahanap sa pagkawala ni Mika.
Ngunit ang lumang gusali pala ay hindi lamang pinagtataguan ng isang dalagita.
Maaaring bahagi ito ng isang mas malaking operasyon na matagal nang nangyayari sa likod ng mga pader.
At bago pa nila mailabas si Mika, may narinig silang mabigat na yabag mula sa itaas.
May taong papalapit.
EPISODE 3: ANG LIHIM NA SILID SA IKATLONG PALAPAG
Pinatay ng mga pulis ang kanilang mga flashlight at pinatahimik ang lahat. Sa loob ng makitid na maintenance shaft, malinaw nilang narinig ang pagkalansing ng susi at pagbukas ng isang pinto sa itaas.
May lalaking bumaba sa bakal na hagdan.
“Bakit bukas ang tubo?” tanong nito sa sarili.
Bago pa ito makarating sa ilalim, sinalubong siya ng dalawang pulis.
“Police! Huwag kang gagalaw!”
Tinangka ng lalaki na tumakas, ngunit mabilis siyang nahuli. Nakilala siya ni Mika bilang si Ramon Aguilar, dating caretaker ng building.
“Siya po ang nagdadala ng pagkain,” umiiyak niyang sabi. “Pero hindi siya ang boss.”
Sa bulsa ni Ramon ay may isang bungkos ng susi at lumang access card. Isa sa mga susi ang may markang 3F-C.
Dinala agad ang rescue team sa ikatlong palapag. Sa dulo ng madilim na corridor ay may pader na mukhang semento lamang. Ngunit nang ipakita ni Mang Nestor ang blueprint, napansin nilang dati roong may storage room na hindi na lumalabas sa kasalukuyang floor plan.
“Tinakpan nila ito,” sabi niya.
Gamit ang rotary cutter, binuksan nila ang panel.
Sa loob ay natagpuan ang tatlong higaan, mga damit ng kabataan, pekeng identification cards, at mga litrato ng mga batang babae.
Dalawa sa mga pangalan ay nasa listahan ng mga nawawala sa karatig-lungsod.
May maliit ding computer sa mesa. Nang buksan ito ng cybercrime investigator, lumabas ang records ng mga batang dinadala sa gusali, petsa ng pagdating, at code kung saan sila inililipat.
Sa pangalan ni Mika ay nakasulat:
M-17 — WITNESS — DO NOT TRANSFER
“Bakit witness?” tanong ni Sergeant Dela Cruz.
Napaiyak si Mika.
Noong gabing mawala siya, pauwi siya mula sa review center nang makarinig ng sigaw mula sa loob ng lumang building. Pumasok siya upang tumawag ng tulong at nakita ang dalawang lalaking inilalabas ang isang dalagitang nakagapos.
Nahuli siyang nagtatago.
“Sinabi nilang kapag nagsumbong ako, pati nanay ko kukunin nila.”
Kaya siya ikinulong.
Sa isang folder sa computer, nakita rin nila ang video mula walong buwan na ang nakalipas. Makikita si Mika na pilit inilalagay sa silid habang may lalaking nagbibigay ng utos.
Nang lumapit ang investigator sa screen, nanigas siya.
Ang lalaking iyon ay si Councilor Armando Velasco, ang lokal na opisyal na nanguna mismo sa public search campaign para kay Mika.
Siya rin ang taong madalas lumabas sa media na nagsasabing baka “naglayas lang” ang dalagita.
Bago matapos ang pagsusuri, may dumating na text sa cellphone ni Ramon:
“ILABAS ANG MGA BATA. MAY PULIS NA SA BUILDING. SUNUGIN ANG RECORDS.”
Tumingin si Mang Nestor sa mga opisyal.
“Sir… may basement pa po ang gusaling hindi nakalagay sa bagong plano.”
At ayon kay Mika, doon huling dinala ang dalawa pang batang hindi na niya muling nakita.
EPISODE 4: ANG MGA BATA SA ILALIM NG LUMANG GUSALI
Mabilis na bumaba ang rescue team patungo sa basement. Ngunit sarado ang pangunahing pinto at puno ng lumang debris ang hagdan. Si Mang Nestor ang nakakita ng ibang daan—isang dating drainage access sa likod ng boiler room.
“Dito po ako dumaraan noon kapag may baradong linya,” sabi niya.
Isa-isa silang gumapang sa makitid na lagusan.
Sa kabilang dulo, tumambad ang mas malaking silid kaysa sa inaasahan nila.
May limang batang babae roon.
Ang pinakabata ay labindalawang taong gulang.
Ang ilan ay ilang linggo nang nawawala. Ang isa naman ay mahigit isang taon nang hinahanap ng pamilya.
Agad silang nilapitan ng mga rescuer.
Ngunit may isang batang babae na halos walang malay at hirap huminga.
“May sakit siya!” sigaw ni Mang Nestor.
Habang inilalabas ang mga bata, biglang naamoy niya ang gas.
“Lahat lumabas!”
May sinadyang buksang linya mula sa lumang LPG supply system ng building. Balak ng mga salarin na pasabugin ang lugar upang mawala ang ebidensiya.
Dahil kabisado niya ang lumang piping system, tumakbo si Mang Nestor papunta sa manual shutoff valve.
“Sir, delikado!” sigaw ng rescuer.
“Kapag hindi ko isinara, sasabog ang buong basement!”
Gamit ang pipe wrench, pilit niyang inikot ang kalawangin na valve. Matigas iyon at halos hindi gumagalaw. Patuloy ang singaw ng gas.
Sa labas, nagsisimula nang ilikas ang mga tao.
Isang pulis ang bumalik upang tulungan siya.
“Kuya Nestor, labas na tayo!”
“Huwag! Konti na lang!”
Sa huling pwersa, bumigay ang valve at tuluyang nagsara.
Ngunit may lumuwag na malaking tubo sa itaas.
Bumagsak iyon at tumama sa dibdib ni Mang Nestor.
“Kuya!”
Bumagsak siya sa sahig.
Mabilis siyang iniahon ng rescue team habang ligtas na nailalabas ang lahat ng bata.
Samantala, naaresto si Councilor Armando sa isang pribadong resort habang naghahandang tumakas. Lumabas sa imbestigasyon na ginagamit niya at ng ilang kasabwat ang lumang building bilang pansamantalang kulungan ng mga kabataang target ng illegal trafficking network.
Ngunit habang lumalabas ang katotohanan, lumalala naman ang kalagayan ng tubero.
Sa ambulansiya, hawak ni Mika ang kamay niya.
“Kuya Nestor, huwag po kayong matulog.”
Mahina siyang ngumiti.
“Nakita ka na namin.”
“Hindi po ako ang dahilan para mamatay kayo.”
Umiling siya.
“Hindi ka dahilan, anak. Ikaw ang dahilan kung bakit sulit ang paghahanap.”
Pagdating sa ospital, agad siyang isinugod sa emergency room.
At doon nalaman ni Mika ang mas masakit na katotohanan.
Hindi pala estranghero sa kanya si Mang Nestor.
May dahilan kung bakit hindi ito tumigil sa paghahanap sa kanya.
EPISODE 5: ANG PANGAKONG HINDI NAIBIGAY SA INA NI MIKA
Habang inooperahan si Mang Nestor, dumating sa ospital ang ina ni Mika na si Aling Teresa. Halos mawalan siya ng lakas nang makita ang anak na buhay.
“Mika!”
“Ma!”
Nagyakapan silang dalawa nang mahigpit. Walong buwan ng paghihintay, pag-iyak, at walang kasiguraduhan ang bumuhos sa iisang yakap.
Ngunit nang tanungin ni Mika kung bakit tila kilalang-kilala siya ni Mang Nestor, napayuko ang ina.
“May dapat sana akong sinabi sa iyo noon.”
Nalaman ni Mika na si Mang Nestor ang nakababatang kapatid ng yumaong ama niya. Nang mawala ang ama ni Mika sa isang aksidente noong maliit pa siya, si Nestor ang lihim na tumulong sa kanila sa renta, kuryente, at pag-aaral.
Hindi niya kailanman ipinakilala ang sarili bilang tiyuhin dahil ayaw nitong magkaroon ng gulo sa pamilya matapos ang lumang alitan.
“Siya ang nagbabayad ng school supplies mo noong elementary,” umiiyak na sabi ni Teresa. “Sabi niya, sapat nang makita kang lumaking maayos.”
Napahagulhol si Mika.
“Bakit hindi n’yo sinabi?”
“Akala ko may oras pa.”
Makalipas ang ilang oras, lumabas ang surgeon.
Malubha ang pinsala sa dibdib ni Nestor. Nasira ang isang baga at marami siyang nawalang dugo.
“Gising siya,” sabi ng doktor. “Pero mahina.”
Pumasok sina Mika at Teresa.
Nang makita sila, bahagyang ngumiti si Nestor.
“Tita—” napahinto si Mika.
Pagkatapos ay humigpit ang hawak niya sa kamay nito.
“Tito Nestor…”
Napaluha ang matanda.
“Ngayon mo lang ako tinawag niyan.”
“Bakit hindi n’yo sinabi sa akin?”
“Hindi mahalaga kung alam mong kamag-anak mo ako. Ang mahalaga, ligtas ka.”
“Pero gusto ko pa kayong makilala.”
Mahinang tumawa si Nestor.
“Marami naman tayong alaala. Hindi mo lang alam na ako iyong tuberong laging nag-aayos ng gripo ninyo nang libre.”
Napaluha silang lahat.
Biglang bumagal ang tunog ng monitor.
“Tito, huwag po muna,” pagsusumamo ni Mika. “Kakabalik ko lang.”
Hinawakan niya ang kamay ng dalagita.
“Hindi ako nalulungkot. Narinig kita. Iyon ang mahalaga.”
“Paano n’yo ako narinig sa tubo?”
“Tuwing bata ka, lagi mong tinatapik nang tatlong beses ang mesa kapag kinakabahan ka. Tatlong katok ang narinig ko. Alam kong ikaw iyon.”
Napahagulhol si Mika.
Ang simpleng ugali niyang hindi napapansin ng iba ang naging dahilan para matagpuan siya.
Tumingin si Nestor kay Teresa.
“Bantayan mo siya.”
Pagkatapos ay bumalik ang tingin kay Mika.
“Anak… kapag may marinig kang mahinang boses na humihingi ng tulong, huwag mong sabihing hindi mo problema.”
“Opo, Tito.”
Ngumiti siya.
“Magaling.”
Maya-maya, tuluyan siyang pumikit.
Humaba ang tunog ng monitor.
Yumakap si Mika sa katawan ng tiyuhing halos buong buhay niyang nasa paligid ngunit ngayon lamang niya tunay na nakilala.
Sa libing ni Mang Nestor, inilagay sa ibabaw ng kabaong ang lumang pipe wrench at tatlong maliliit na piraso ng tubo. Sa bawat isa ay nakaukit ang isang salita:
MAKINIG. MANIWALA. TUMULONG.
Itinatag ng lungsod ang NESTOR SAFE BUILDING RESPONSE PROGRAM, upang masuri ang mga abandonadong gusali at magkaroon ng mabilis na tugon sa reports ng posibleng bihag o nawawalang tao.
MGA ARAL SA BUHAY
- Huwag agad husgahan ang taong tila kakaiba ang ginagawa. Maaaring ang akala nating pagnanakaw o panghihimasok ay paghahanap pala ng katotohanan.
- Ang maliit na tunog o detalye ay maaaring makapagliligtas ng buhay. Makinig sa mga bagay na madaling balewalain.
- Kapag may nawawalang bata o kabataan, huwag basta ipalagay na naglayas. Bawat ulat ay kailangang seryosohin.
- Ang tunay na pamilya ay makikita sa taong tahimik na nananatili at tumutulong kahit walang kapalit o pagkilala.
- Ang kabutihan ay nagiging makabuluhan kapag handa tayong kumilos para sa iba, lalo na sa mga taong walang boses.
Kung naantig kayo sa kuwento nina Mang Nestor at Mika, huwag kalimutang LIKE, SHARE, AT MAG-COMMENT SA comment section sa Facebook page post. Isulat sa comment section: “KAPAG MAY MAHINANG BOSES NA HUMIHINGI NG TULONG, MAKINIG TAYO BAGO MAHULI ANG LAHAT.”
