EPISODE 1: ANG MGA PULANG LASO SA GITNA NG GUBAT
Tatlong araw nang hinahanap ng buong Barangay San Miguel ang labingwalong taong gulang na college student na si Andrea Villanueva. Kasama siya sa limang kabataang nagpunta sa bundok para sa isang weekend camping trip. Ngunit kinaumagahan, nang magising ang kanyang mga kasama, wala na si Andrea sa tent.
Nandoon pa ang kanyang sapatos na pamalit, pagkain, at kalahati ng gamit niya. Ang nawawala lamang ay ang malaking asul niyang camping bag at cellphone.
Ayon sa mga kasama niya, madaling-araw pa lamang ay may narinig silang yabag sa labas ng campsite. Ngunit dahil malakas ang ulan at hangin, inakala nilang hayop lamang iyon.
Mabilis na kumalat ang balita.
Nagpadala ang pulisya ng search team, barangay volunteers, at forest rangers. Ngunit makalipas ang dalawang araw, wala pa ring malinaw na bakas.
Hanggang isang umaga, nakita ng dalawang pulis ang isang lalaking naglalakad sa masukal na bahagi ng gubat.
Siya si Daniel Mercado, dating forest guide na ilang taon nang namumuhay nang mag-isa malapit sa paanan ng bundok.
May dala siyang mahabang rolyo ng pulang laso.
Isa-isa niya itong itinatali sa mga puno.
“Hoy! Tumigil ka!” sigaw ng isang pulis.
Agad siyang hinarang.
“Ano’ng ginagawa mo rito?”
“Huwag n’yo pong tanggalin ang mga laso,” hingal na sabi ni Daniel.
“Bakit?”
“Mga marka po iyan.”
“Marka para saan?”
Tumingin siya sa mas malalim na bahagi ng gubat.
“Para hindi mawala ang daan papunta sa batang hinahanap ninyo.”
Biglang nagkatinginan ang mga pulis.
“Paano mo nalaman kung nasaan siya?”
Hindi agad nakasagot si Daniel.
Doon lalo silang naghinala.
Hinawakan siya sa magkabilang braso at kinuha ang mga natitirang laso.
“Baka ikaw ang kumuha sa estudyante.”
“Hindi po!” sigaw niya. “Sinusundan ko lang ang mga bakas!”
“Anong bakas?”
“May nakita akong pulang hibla ng backpack strap malapit sa sapa. Pagkatapos, may mga sanga na sinadyang baliin. Alam kong may taong dumaan.”
Dumating ang ina ni Andrea na si Aling Mercy kasama ang ilang volunteers.
Nang marinig niyang may alam si Daniel, napalapit siya.
“Nasaan ang anak ko?”
Napaluha ang lalaki.
“Hindi ko pa po alam. Pero may nakita akong bagay kanina.”
“Maliwanag mong sabihin!”
Itinuro ni Daniel ang hanay ng mga pulang laso.
“Kung susundan natin lahat iyan… dadalhin tayo sa lugar kung saan ko nakita ang camping bag niya.”
Nanigas si Mercy.
Agad silang sumunod sa mga marka.
Makalipas ang halos isang oras na paglalakad, huminto si Daniel sa tabi ng malaking natumbang puno.
Sa ilalim nito ay nakasiksik ang isang basang asul na camping bag.
At sa gilid nito, may tuyong bahid ng dugo.
EPISODE 2: ANG CAMPING BAG NA MAY MENSAHE SA LOOB
Napahiyaw si Aling Mercy nang makita ang camping bag.
“Kay Andrea ’yan!”
Kilalang-kilala niya ang maliit na patch na tinahi niya mismo sa harap bago umalis ang anak para sa camping trip.
Agad itong sinuri ng forensic team. Sa loob ay may basang damit, flashlight, power bank, notebook, at sirang cellphone.
Ngunit walang wallet ni Andrea.
Wala rin ang kanyang ID.
Sa isang side pocket, nakakita si Lieutenant Ramon Cruz ng maliit na papel na nakabalot sa plastik.
Nakasulat gamit ang lapis:
“KUNG MAY MAKAKITA NITO, HINDI AKO NALIGAW. MAY SUMUSUNOD SA AKIN.”
Nanlambot ang tuhod ni Mercy.
“Diyos ko…”
Tiningnan ng mga pulis si Daniel.
“Ipaliwanag mo kung bakit ikaw ang unang nakakita rito.”
Huminga nang malalim ang lalaki.
“Dati akong guide sa bundok. Kabisa ko ang mga trail. Kagabi, may nakita akong mga footprint na hindi tugma sa normal na ruta. Dalawang tao ang dumaan. Isa maliit ang hakbang. Isa malaki.”
“Bakit pula ang laso?”
“Para may daan pabalik. Makapal ang fog dito. Kapag mali ang liko, puwedeng mawala kahit marunong ka sa bundok.”
Binuksan nila ang notebook ni Andrea.
May mga notes tungkol sa camping trip. Ngunit sa mga huling pahina, may ilang kakaibang pangalan ng lugar:
OLD FIRE TOWER
ABANDONED MINING ROAD
CABIN 6
At sa ibaba:
“May puting van na paulit-ulit kong nakita sa labas ng campus bago kami umalis.”
Napatingin si Lieutenant Ramon sa mga kasama ni Andrea.
“May stalker ba siya?”
Umiling ang kaibigan niyang si Joanne.
“May isang lalaki pong ilang linggo nang nagpapadala sa kanya ng messages. Hindi niya sinasabi kung sino. Sinabihan niya lang kaming creepy.”
Agad nilang sinubukang buksan ang sirang cellphone.
Sa memory card ay may isang litrato.
Puting van.
Malabo ang plate number, ngunit kitang-kita ang sticker ng isang outdoor rental company na madalas ginagamit ng mga estudyante para sa camping trips.
Nang banggitin ang pangalan ng kumpanya, biglang napatingin si Daniel.
“Kilala ko ang may-ari niyan.”
“Sino?”
“Si Victor Salonga.”
Napakunot-noo si Ramon.
Dating kaibigan ni Daniel si Victor. Pareho silang forest guides dati.
Ngunit sampung taon na ang nakalipas, nawala rin ang nakababatang kapatid ni Daniel sa parehong bundok.
At si Victor ang huling taong kasama nito bago mawala.
Napahawak si Daniel sa ulo.
“Hindi puwedeng mangyari ulit…”
“Anong ibig mong sabihin?”
Humagulgol siya.
“Baka si Andrea ang susunod sa kapatid kong hindi ko na nakita.”
EPISODE 3: ANG LIHIM NI DANIEL AT ANG LUMANG FIRE TOWER
Habang nagpapatuloy ang search operation, ikinuwento ni Daniel ang dahilan kung bakit halos hindi na siya umaalis sa bundok.
Sampung taon na ang nakalipas, ang kapatid niyang si Lea ay labingpitong taong gulang lamang nang mawala habang nagsasagawa ng school hiking activity. Tulad ni Andrea, sinabi rin noong una na baka naligaw ito.
Ngunit may natagpuan si Daniel na pulang ribbon mula sa buhok ni Lea sa tabi ng lumang fire tower.
Sinundan niya ang mga bakas noon, ngunit biglang bumagyo. Nawala ang trail.
Pagkatapos ng tatlong linggo, isinara ang paghahanap.
Mula noon, gumagamit siya ng pulang laso tuwing nagsasaliksik sa gubat upang hindi na muling mawala ang anumang ruta.
“Kaya kapag may nawawala rito,” sabi niya, “hindi ako nakakatulog. Pakiramdam ko kapatid ko ulit ang hinahanap ko.”
Hindi na siya tinuring na suspect ng mga pulis. Sa halip, isinama siya bilang guide.
Tinunton nila ang direksiyong nakasaad sa notebook ni Andrea.
Una nilang narating ang old fire tower.
Sa loob ay may sariwang lata ng pagkain, cigarette butts, at lubid.
Sa dingding ay may maliit na gasgas:
A.V.
Andrea Villanueva.
“Buhay siya noong makarating dito,” sabi ni Ramon.
May nakita rin silang punit na bahagi ng scarf ng dalagita na nakatali sa rehas.
Isa pang palatandaan.
Mula sa tower, may dalawang trail. Ang isa ay patungo sa public campsite. Ang isa ay sa lumang mining road na isinara mahigit isang dekada na ang nakalipas.
Habang naglalakad, may narinig si Daniel na mahinang tunog ng makina.
“Patayin lahat ng flashlight.”
Tahimik silang nagtago sa likod ng mga puno.
Sa ibaba ng bangin, nakita nila ang puting van.
Katabi nito ang dalawang lalaki.
Isa roon si Victor Salonga.
May binubuhat silang malaking duffel bag patungo sa isang lumang cabin.
Mabilis na tinawagan ni Ramon ang backup.
Ngunit bago dumating ang reinforcement, may narinig silang sigaw ng babae mula sa cabin.
“Tulong!”
Napahawak si Mercy sa bibig.
“Anak ko!”
Gusto niyang tumakbo, ngunit pinigilan siya ni Daniel.
“Kapag nakita tayo, baka saktan nila siya.”
Isa pang sigaw ang narinig.
Pagkatapos ay isang putok.
Hindi na nag-isip si Daniel.
Tumakbo siya pababa sa trail.
“Daniel!” sigaw ng mga pulis.
Sinundan nila siya.
Pagdating sa cabin, bukas ang pinto.
May dugo sa sahig.
Wala si Andrea.
Sa gitna ng silid ay may lumang pulang ribbon na nakapatong sa kahoy na mesa.
Kapareho ng ribbon na suot noon ng nawawala niyang kapatid na si Lea.
At doon naunawaan ni Daniel:
Hindi dalawang magkahiwalay na pagkawala ang hinaharap nila.
Iisa lamang ang taong maaaring may pananagutan sa dalawang dalagitang nawala sampung taon ang pagitan.
EPISODE 4: ANG DALAWANG DALAGITANG HINANAP NG IISANG GUBAT
Sa likod ng cabin ay may sariwang bakas ng gulong at paa patungo sa lumang mining tunnel.
Doon dinala si Andrea.
Mabilis na sumunod sina Daniel at mga pulis. Sa entrada ng tunnel ay nakakita sila ng dugo, ngunit ayon sa forensic officer, kaunti lamang iyon at posibleng mula sa sugat sa kamay o braso.
“Buhay pa siya,” sabi ni Daniel. “Kailangan nating bilisan.”
Sa loob, maririnig ang patak ng tubig at tunog ng mga yabag. Makalipas ang ilang minuto, nakita nila ang isang maliit na silid na dating ginagamit ng mga minero.
Naroon si Andrea.
Nakatali ang mga kamay at may sugat sa noo.
“Ma!” sigaw niya nang makita ang ina.
Ngunit nakatayo sa likod niya si Victor, hawak ang kutsilyo.
“Lumayo kayo!”
“Victor,” sigaw ni Daniel, “pakawalan mo siya.”
Napangisi ang lalaki.
“Hindi ka pa rin marunong tumigil, ano?”
“Nasa’yo rin ba si Lea?”
Biglang nagbago ang mukha ni Victor.
“Matagal nang patay ang kapatid mo.”
Parang nawala ang hangin sa dibdib ni Daniel.
“Nasaan siya?”
Itinuro ni Victor ang kabilang bahagi ng tunnel.
“Doon mo siya dapat hinanap sampung taon na ang nakaraan.”
Sinamantala ng pulis ang sandaling lumingon siya. Sumugod ang dalawang officer at naagaw ang kutsilyo.
Nailigtas si Andrea.
Samantala, dinala sila ni Daniel sa bahagi ng tunnel na tinuro ni Victor.
Sa likod ng lumang kahoy na pader ay may maliit na silid.
Doon nila natagpuan ang lumang backpack, school ID, pulang hair ribbon, at ilang buto ng tao.
Napahiyaw si Daniel.
“Lea…”
Napaluhod siya at hinawakan ang lumang backpack.
Sampung taon siyang naghintay.
Sampung taon siyang umaasang baka isang araw bumalik ang kapatid.
Ngunit ilang metro lamang pala mula sa trail na nilibot niya nang daan-daang beses ang pinakahuling pahingahan nito.
Umamin si Victor na noon pa man ay ginagamit niya ang remote cabins upang maniktik at mang-abuso ng mga kabataang hikers. Nang makita ni Lea ang ginagawa niya sa ibang babae, pinatahimik niya ito.
Si Andrea naman ay napili niya matapos makita sa social media na pupunta sa parehong bundok ang grupo. Ngunit nagkataong nakita siya ni Andrea sa labas ng campus ilang araw bago ang trip, kaya naging maingat ang dalagita at nagsimulang mag-iwan ng mga palatandaan.
Habang inaaresto si Victor, niyakap ni Andrea si Daniel.
“Kuya… kung hindi dahil sa mga pulang laso ninyo, hindi nila ako makikita.”
Umiyak ang lalaki.
“Hindi ko nailigtas ang kapatid ko.”
“Hindī na po ninyo mababago iyon.”
Tumingin si Andrea sa mga labi ni Lea.
“Pero dahil hindi kayo sumuko… nailigtas ninyo ako.”
EPISODE 5: ANG HULING PULANG LASO PARA KAY LEA
Makalipas ang ilang linggo, nakumpirma sa DNA test na ang mga labi sa tunnel ay kay Lea Mercado.
Sa wakas, matapos ang sampung taon, maiuuwi na siya ng kanyang pamilya.
Ngunit para kay Daniel, parang sabay na nabuksan at nagsara ang sugat na matagal niyang dinadala.
Sa araw ng libing ni Lea, hindi siya nagsalita nang mahaba.
May hawak lamang siyang isang mahabang pulang laso.
Lumapit siya sa kabaong ng kapatid at dahan-dahang itinali iyon sa hawakan.
“Lea,” bulong niya, “patawad kung natagalan ako.”
Nasa likuran niya si Andrea, kasama ang ina nito.
Lumapit ang dalagita.
“Kuya Daniel…”
“Huwag mo akong tawaging kuya kung ayaw mo.”
Ngumiti si Andrea sa gitna ng luha.
“Gusto ko po.”
Napayuko si Daniel.
May inilabas si Andrea mula sa bulsa.
Isang maliit na piraso ng pulang ribbon.
“Ito po ’yong tinanggal ko sa bag ko habang tumatakbo ako.”
“Bakit mo ginawa?”
“Naalala ko ang sinabi ng teacher namin sa survival training. Kapag naliligaw, mag-iwan ng marker.”
Napaluha si Daniel.
“Sampung taon din akong nag-iwan ng markers,” sabi niya. “Pero akala ko walang susunod.”
“Heto po kami.”
Hindi nakasagot ang lalaki.
Makalipas ang isang buwan, nagpasya ang lokal na pamahalaan na gawing permanent volunteer search guide si Daniel. Itinatag din ang LEA MERCADO MISSING HIKERS RESPONSE TEAM, na gumagamit ng standardized trail markers, emergency check-in points, at rapid search protocol para sa nawawalang hikers at students.
Sa unang mission ng grupo, may batang naligaw sa bundok.
Si Daniel mismo ang nanguna sa paghahanap.
Bago siya pumasok sa gubat, kumuha siya ng pulang laso.
Ngunit sa pagkakataong iyon, hindi na luha ang kasama niya.
Kundi pag-asa.
Bawat puno ay nilalagyan niya ng marka.
Bawat hakbang ay parang sinasabi niya sa kapatid:
“Hindi na tayo mawawala ulit.”
Makalipas ang tatlong oras, natagpuan nila ang bata.
Nang yumakap ang ina sa anak, napalingon si Daniel sa isang punong may pulang laso na bahagyang hinihipan ng hangin.
At sa isip niya, parang narinig niya ang boses ni Lea:
“Kuya, nahanap mo na rin ang daan.”
Napaupo siya sa gilid ng trail at tahimik na umiyak.
Hindi na iyon iyak ng taong walang sagot.
Iyon ay iyak ng kapatid na sa wakas ay nakapagpaalam.
MGA ARAL SA BUHAY
- Huwag agad husgahan ang taong kakaiba ang ginagawa. Ang pulang lasong akala ng iba ay walang saysay ay naging daan upang makahanap ng nawawala.
- Sa nawawalang tao, bawat maliit na palatandaan ay mahalaga. Isang hibla ng tela, basag na cellphone, bakas ng paa, o camping bag ay maaaring magligtas ng buhay.
- Huwag agad sabihing “naligaw lang” o “naglayas.” Ang mabilis at seryosong paghahanap ay maaaring makapagpabago ng resulta.
- Ang sakit ng pagkawala ay hindi madaling matapos, pero maaari itong gawing dahilan upang makatulong sa iba.
- Ang tunay na pagmamahal ay patuloy na nag-iiwan ng daan pauwi kahit matagal nang tila walang sumusunod.
Kung naantig kayo sa kuwento nina Daniel, Lea, at Andrea, huwag kalimutang LIKE, SHARE, AT MAG-COMMENT SA comment section sa Facebook page post. Isulat sa comment section: “KAHIT GAANO KALALIM ANG GUBAT, MAY MARKANG MAGDADALA SA ATIN PAUWI.”
