Ako si Jenny, 19 anyos, first year college. Nakatira pa rin ako sa bahay kasama si tatay. Simula nang mawala si nanay dalawang taon na ang nakakaraan, parang may malaking bahagi ng bahay ang biglang tumahimik—yung kusina na dati laging may amoy ng niluluto, yung sala na dati may halakhakan, at yung kwarto ko na dati laging may boses ni nanay na, “Anak, kumain ka na ba?”
Kaya nung dumating yung araw na birthday ko, hindi ako masyadong excited. Hindi na tulad dati na may pansit, may cake, may simpleng handaan, at si nanay ang unang yayakap sa’kin pagkagising.
Pero si tatay… pilit niyang binubuhay yung dati.
Pag-uwi ko mula sa school, pagod na pagod ako. Ang daming kailangan: projects, reports, tapos hirap pa kami sa budget. Alam ko namang ginagawa ni tatay ang lahat, pero minsan, hindi ko maiwasan na mainggit sa mga kaklase kong may bagong gamit, bagong sapatos, may baon na masarap.
Pagpasok ko sa bahay, nakita ko si tatay sa sala. Nakaupo siya sa lumang silya, may hawak na maliit na kahon na nakabalot sa brown paper. May ribbon pa na halatang siya mismo ang nagpilit itali.
“Anak,” sabi niya, ngumiti kahit halatang pagod ang mata. “Happy birthday.”
Napatigil ako sa may pinto. Nakatingin ako sa regalo, tapos sa mukha ni tatay. Alam ko dapat masaya ako. Pero sa loob ko, may boses na bumubulong: Ano kaya ‘yan? Baka luma na naman. Baka galing ukay. Baka kung ano lang…
Lumapit siya at iniabot yung kahon.
“Buksan mo na,” sabi niya. “Pinag-isipan ko ‘yan.”
Kinuha ko yung regalo, pero hindi ko binuksan. Hindi ko alam kung bakit, pero parang biglang uminit yung dibdib ko—halo ng pagod, disappointment, at lungkot na matagal ko nang kinikimkim.
“Tay…” sabi ko, pilit kong pinakalma ang boses ko. “Mamaya na lang. Pagod ako.”
Napansin ko yung ngiti niya na bahagyang lumiit. “Sige, anak. Kahit mamaya. Basta gusto ko malaman mo… pinag-ipunan ko ‘yan.”
Hindi ko na siya sinagot. Umakyat ako sa kwarto, iniwan ko yung kahon sa kama na parang wala lang. Tapos nagpalit ako ng damit at nag-scroll sa cellphone. Nakita ko sa stories ng mga kaklase ko—may bouquet, may brand new shoes, may dinner sa labas. Bigla kong naramdaman yung bigat ng inggit.
Bakit ako… ganito lang?
Maya-maya, tinawag ako ni tatay para kumain.
“Anak, may sopas… kahit konti lang,” sabi niya.
Umupo ako sa mesa. Tahimik lang kami. Si tatay, halatang gustong magkwento pero parang nag-aalangan. Ako naman, hindi ko mapigilan yung tampo na wala namang malinaw na dahilan, pero nakadikit na sa puso ko.
“Tay,” bigla kong nasabi habang sumasandok. “Okay lang sana… kahit wala na regalo. Kasi… alam ko naman na…”
Hindi ko tinapos. Pero alam ko, naramdaman niya yung ibig kong sabihin: alam ko namang wala kang pambili.
Napayuko siya. “Hindi, anak… gusto ko meron. Kahit simpleng bagay lang.”
Doon ako nainis lalo. Hindi ko alam kung kanino ako galit—kay tatay ba? Sa sarili ko? Sa sitwasyon? Sa pagkawala ni nanay?
Pagkatapos kumain, bumalik ako sa kwarto. Nandoon pa rin yung regalo. Hindi ko pa rin binubuksan. Sa isip ko, Luma lang ‘yan. Baka lumang damit. Baka kumot na kupas. Baka kung anu-ano.
Kaya nilagay ko muna sa gilid. Parang mas gusto kong ipakita sa sarili ko na hindi ako umaasa.
Pero nung gabi na, habang nakahiga ako, lumamig. Yung malamig na hindi lang galing sa hangin—kundi yung lamig na galing sa katahimikan ng bahay kapag wala na yung boses ni nanay.
Narinig ko si tatay sa kabilang kwarto. Uubo siya nang uubo. Parang pinipigilan niyang lumakas para hindi ko marinig. Tapos may kaluskos—parang may hinahanap siya.
Doon ako nakaramdam ng kaba at guilt.
Bumangon ako. Tumingin ako sa kahon.
Bakit ko ba hindi binubuksan?
Hinila ko yung regalo papalapit sa’kin. Dahan-dahan kong inalis yung ribbon. Napunit pa yung papel kasi halatang minadali ko. Pagbukas ko ng kahon…
Napatigil ako.
Hindi sapatos. Hindi gadget. Hindi damit.
Kumot.
Pero hindi basta kumot.
Isa siyang patchwork na kumot—may mga piraso ng tela na magkakaiba ang kulay at disenyo. Yung iba parang galing sa lumang damit. Yung iba parang galing sa punda. Tapos may mga tahi na halatang mano-mano, hindi makina. May mga maliliit na tusok na hindi perpekto… pero ramdam mong ginawa nang may ingat.
Hawak ko pa lang, may kakaibang init na.
Tapos may nakita akong maliit na papel na nakatupi sa gilid ng kahon.
Kinuha ko. Binasa ko.
“Para ‘di ka lamigin, anak.”
At sa ilalim, pamilyar na sulat-kamay.
Sulat ni nanay.
Bigla akong napaupo. Parang may humila sa dibdib ko. Parang nag-collapse lahat ng yabang ko, lahat ng tampo ko, lahat ng reklamo ko sa buhay.
Napatak ang luha ko sa kumot.
Kasi naalala ko…
Noong bata ako, tuwing nilalagnat ako, si nanay yung nagtatakip ng kumot sa’kin. Tuwing may bagyo, siya yung yayakap sa’kin at sasabihin, “Okay lang ‘yan, anak. Andito si nanay.”
At eto ngayon… wala na siya.
Pero bakit may note?
Bakit may sulat niya?
Napansin ko yung isang sulok ng kumot. May maliit na tahi roon na parang may pirma. May mga letra.
Pinisil ko yung tela. Binasa ko nang dahan-dahan.
“Jenny.”
Pangalan ko.
Do’n ko naintindihan.
Hindi ito binili lang ni tatay.
Ito ay tinahi.
At hindi lang basta tinahi—tinahi mula sa mga natirang tela ni nanay. Baka galing sa lumang blouse niya. Baka galing sa paborito niyang apron. Baka galing sa damit ko noong elementary.
Bigla kong naisip si tatay, gabi-gabi, tahimik sa sala, may karayom sa kamay, pilit tinutupi yung mga tela, pilit pinagdurugtong—kahit masakit ang mata, kahit nanginginig ang kamay, kahit hindi naman siya sanay.
Para lang sa’kin.
Para lang hindi ako lamigin.
Doon ako tuluyang humagulgol.
Lumabas ako ng kwarto, dala-dala yung kumot at note. Dahan-dahan akong bumaba. Nakita ko si tatay sa sala, nakaupo pa rin. Naka-on yung maliit na ilaw. Parang naghihintay.
Pagkakita niya sa’kin, tumayo siya agad. “Anak… binuksan mo na?”
Hindi ako nakasagot. Lumapit ako sa kanya at niyakap ko siya nang mahigpit.
“Tay…” umiiyak ako. “Sorry po… sorry po.”
Narinig ko siyang napasinghot. Hindi siya umiiyak nang malakas, pero ramdam ko yung panginginig ng dibdib niya.
“Ano ka ba…” sabi niya, pilit tumatawa. “Okay lang, anak.”
“HINDI po okay,” sabi ko. “Ang sama ko… inisip ko… luma lang. Inisip ko… wala na naman. Hindi ko naisip… na pinaghirapan n’yo ‘to.”
Tahimik si tatay. Tapos inabot niya yung note, tiningnan niya. Parang matagal na niyang gustong umiyak pero ngayon lang niya pinayagan ang sarili niya.
“Yung note…” sabi niya mahina. “Natagpuan ko sa lumang kahon ni nanay. Nakasiksik. Nakasulat na pala dati… parang alam niyang darating yung panahong… wala na siya.”
Niyakap ko ulit si tatay, mas mahigpit.
“Tay… sobrang namimiss ko na si nanay.”
“Oo, anak,” sagot niya. “Ako rin. Kaya ginawa ko ‘yan… kasi alam ko… tuwing malamig, si nanay yung una mong hinahanap.”
Doon ko na-realize…
Minsan, akala natin ang regalo ay nasusukat sa presyo.
Na kapag hindi bago, hindi mahalaga.
Na kapag simpleng bagay lang, walang effort.
Pero may mga regalong hindi mabibili sa mall.
May mga regalong tinatahi ng pagmamahal, ng pag-aalala, at ng pangungulila.
At minsan, tayong mga anak, nakakalimot.
Nakakalimot na may mga magulang tayong kahit ubos na, pipilitin pa ring magbigay.
Kahit pagod na, gagawa pa rin ng paraan.
Kahit walang-wala na, bubuo pa rin ng “kumot” para lang hindi tayo lamigin—hindi lang sa katawan, kundi sa puso.
Kaya kung may magulang ka pang naririyan, yakapin mo.
Bago ka magtaray, bago ka magreklamo, bago mo maliitin yung ibinibigay nila, isipin mo muna:
Baka sa simpleng bagay na ‘yon, nakatago ang buong pagmamahal nila.
At tulad ng kumot na ‘to…
Hindi man bago sa mata, pero bago sa pakiramdam—kasi bawat tahi, bawat tela, bawat hibla…
puro pag-ibig.
At habang yakap-yakap ko yung kumot, parang naramdaman ko si nanay.
Parang may bumubulong ulit sa’kin sa gabi:
“Para ‘di ka lamigin, anak.”
TRENDING STORY YOU MAY WATCH
