Ang Checkpoint na puno ng yabang
Maalinsangan ang hapon sa highway. Sunod-sunod ang sasakyan, may mga bus na humahabol sa oras, at may mga van na punuan ang sakay. Sa gilid ng kalsada, may checkpoint na nakaayos ang cone, may blinking light, at may mga pulis na nakapwesto na parang may inaabangan.
Isang puting van ang dahan-dahang huminto. Nakabukas ang sliding door, at kita ang ilang pasaherong tahimik lang, bitbit ang bag, pawis, at pagod. Nasa driver seat si mang eric, halatang sanay sa biyahe. Hawak niya ang manibela, pero ang mata niya ay nasa pulis na papalapit.
“Papers.” sabi ng pulis, diretso, walang bati, walang paumanhin. Parang utos ang bawat salita.
“Opo, sir.” sagot ni mang eric, mabilis na dinukot ang folder. “complete po, sir. franchise, or/cr, at manifest.”
Kinuha ng pulis ang mga papel at binuklat nang parang naghahanap ng mali kahit wala. Tiningnan niya ang driver, tiningnan niya ang loob ng van, at tumigil ang tingin niya sa isang bakanteng upuan sa bandang dulo.
“Sino’ng kulang?” tanong ng pulis.
“Wala po, sir.” sagot ni mang eric. “yung isang upuan po, reserved.”
“Reserved?” ngumisi ang pulis. “Sino ka para mag-reserve? public utility ka. hindi ka hotel.”
May ilang pasahero ang napatingin. May isang nanay ang napahawak sa bag niya. May isang lalaki ang umubo at umiwas ng tingin. Sa checkpoint, kapag may nag-iinit na pulis, lahat ng tao gusto na lang matapos at makaalis.
“Sir, may susunduin lang po kami.” maingat na paliwanag ni mang eric. “approved po ng dispatch.”
Hindi nakinig ang pulis. Lumapit siya sa pintuan at sinilip ang loob na parang may hinuhuli. “Lahat baba. inspection.”
“Sir, marami po kaming matatanda.” pakiusap ni mang eric. “mainit po sa labas.”
Biglang tumigas ang mukha ng pulis. “Ayaw mo sumunod? gusto mo ipahimpil ko ‘to?”
Doon naramdaman ni mang eric ang pamilyar na bigat. Yung bigat ng taong nagtatrabaho lang pero parang laging may kasalanan.
Ang Pag-iipit na parang laro
Bumaba ang ilang pasahero, bitbit ang mga bag, nakakunot ang noo, halatang naiistorbo. Yung iba, hindi na nagsalita. Sanay na sila sa ganitong eksena. Pero si mang eric, hindi mapakali. Alam niyang kapag tumagal ito, mawawala ang schedule, mabubulilyaso ang byahe, at siya ang sisisihin.
Habang chine-check ng pulis ang ilalim ng van, biglang may sinabi siyang parang sinadya.
“Alam mo, madali naman ‘to.” sabi ng pulis, mababa ang boses. “para mabilis, ayusin mo na.”
Natigilan si mang eric. “Sir, complete po papeles ko.”
“Hindi ko sinasabing kulang.” sagot ng pulis, may ngising pilit. “sinasabi ko, ayusin mo para makaalis ka.”
Naintindihan ni mang eric ang pahiwatig. At mas sumikip ang dibdib niya. May mga pasaherong nakatingin, pero walang nakikialam. Kasi sa ganitong sitwasyon, maraming tao ang ayaw madamay.
“Sir, pasensya na po.” sagot ni mang eric, mahinahon. “wala po akong extra. pang-gas at boundary lang po talaga.”
Biglang umismid ang pulis. “Edi hintay ka. tabi mo muna ‘tong van.”
Tinuro niya ang gilid ng kalsada. Dahan-dahang umatras ang van, parang pinapila sa kahihiyan. Yung mga pasahero, nagkatinginan. May isa pang nagbukas ng cellphone, nagvi-video nang palihim.
“Sir, sino ba yung reserved?” tanong ng pulis ulit, mas matalim na ngayon.
Hindi sumagot agad si mang eric. Hindi dahil wala siyang sagot, kundi dahil alam niyang kapag binanggit niya, baka lalo lang lumala. Pero sa puntong iyon, wala na siyang choice. Kailangan niyang tumawag sa dispatch, kasi hindi na normal ang nangyayari.
“Sir, tawagan ko lang po yung opisina.” sabi niya.
“Sige, tawagan mo.” sagot ng pulis, parang nag-aabang. “Tingnan natin kung sinong kakampi mo.”
Ang Pagdating ng sakay na hindi nila inaasahan
Habang nakatayo ang mga pasahero sa gilid, may biglang pagbagal ng trapiko sa malayo. Parang may dumaraang mabigat na presensya. May dalawang sasakyan na naka-hazard, sinusundan ng isa pang itim na SUV na walang plakang halata, pero may dating na hindi pangkaraniwan.
Huminto ang SUV ilang metro bago ang checkpoint. Bumaba ang dalawang lalaki na naka-civilian, naka-earpiece, at mabilis ang tingin sa paligid. Hindi sila maingay, pero halatang trained. Nagtaka ang mga tao. Nagtaka rin ang mga pulis sa checkpoint.
Tapos bumukas ang pinto ng SUV, at may bumaba na isang lalaking naka-suit. Maayos ang ayos, walang yabang sa kilos, pero ramdam mo ang bigat ng presensya. Hindi siya yung tipong magpapakilala nang malakas. Pero sa paraan ng paglakad niya papunta sa checkpoint, parang alam ng lahat na hindi siya puwedeng basta-basta.
Diretso siyang lumapit kay mang eric. “Ikaw ang driver?” tanong niya.
“Opo, sir.” sagot ni mang eric, halos hindi makahinga sa kaba at pagod.
Tumingin ang lalaki sa van, tapos sa mga pasahero, tapos sa pulis na nakaharang. “Bakit kayo pinapahinto?”
Bago pa makasagot si mang eric, sumingit si pulis, pilit ibinabalik ang tapang niya. “Routine inspection lang po. standard procedure.”
Tumango yung lalaki, pero hindi ngumiti. “Who is the team leader here?” tanong niya, kalmado pero may bigat.
Lumapit ang isa pang pulis. “Ako po.”
Inilabas ng lalaking naka-suit ang isang id mula sa loob ng coat niya at iniharap, hindi para magyabang, kundi para matapos ang laro.
“National commander.” sabi niya, malinaw. “At may official movement ang convoy ko. bakit mo hinaharang ang sasakyan ko at pinapababa ang mga pasahero.”
Parang tumigil ang hangin. Yung mga pulis, biglang tumuwid. Yung team leader, nanlaki ang mata. Yung pulis na kanina nag-iinit, biglang natigilan at napatingin sa lupa.
“Sir, hindi po namin alam.” mabilis na sagot ng team leader, halatang nagpa-panic.
Sumagot ang national commander, mababa ang boses pero mas matalim. “Yan ang problema. hindi ninyo alam, kaya umaabuso kayo.”
Lumapit ang commander sa pulis na kanina nagpapahiwatig ng “ayusin.” Tinitigan niya ito nang diretso.
“May sinabi ka bang ‘ayusin mo na’ sa driver ko?” tanong niya.
Hindi agad makasagot ang pulis. Nanginginig ang panga niya, pero pilit niyang pinipigilan. “Sir, wala po—”
“May video.” putol ng isa sa mga pasahero, biglang naglakas-loob. “na-record po namin.”
Doon tuluyang namutla ang pulis. Parang naghanap siya ng lusot, pero wala. Kasi ang crowd, hindi na takot. Nandun na ang bigat ng taong hindi nila kayang bastusin.
Lumapit ang commander sa mga pasahero. “Pasensya na sa abala.” sabi niya. “Makakaalis na kayo ngayon. at kung may reklamo kayo, i will take it personally.”
Tahimik ang mga tao. Hindi dahil takot, kundi dahil gulat. Bihira silang makarinig ng opisyal na humihingi ng paumanhin sa simpleng mamamayan.
Bumalik ang commander sa team leader. “Get his name, badge number, and report. now.” utos niya. “At i-on ninyo ang body cam. simula ngayon, walang checkpoint ang gagawing negosyo.”
Moral lesson
Huwag mong gagamitin ang awtoridad para manlamang, manakot, o manghingi ng kapalit sa taong naghahanapbuhay lang. Ang checkpoint ay para sa seguridad, hindi para sa pang-aabuso. At tandaan, hindi mo kailangang malaman kung sino ang kaharap mo para itrato siya nang tama, dahil ang respeto at proseso ay dapat pareho para sa lahat.
Kung nakaantig sa’yo ang kwentong ito, i-share mo ito sa pamamagitan ng pag-click ng share button para makarating sa mas maraming tao na kailangan ng paalala at tapang.
